Η Ενωτική Πρωτοβουλία της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου

Το χρονικό ενός ιστορικού ναυαγίου

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την πρόταση της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Mυκόνου, που απευθύναμε στους συνδυασμούς «Μυκονιάτικη Άνοιξη», «Επόμενη Μέρα» και τους ανεξάρτητους δημοτικούς συμβούλους Νίκο Σαλάχα και Μαριγούλα Αποστόλου. Καλό είναι λοιπόν να κοινοποιήσουμε το θέμα δίνοντας στη δημοσιότητα την πρότασή μας και την εξέλιξη του διαλόγου.

φωτογραφία: Βιβή Χανιώτη

ΟΙ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

Με απόφαση της Κ.Ε.ΠΟ.Μ., ο Δημήτρης Ρουσουνέλος και ο Γιώργος Ξυδάκης κάλεσαν σε δημόσιο χώρο δύο εκπροσώπους από κάθε ομάδα και συνδυασμό, για να τους αναπτύξουν την πρότασή μας. Υπολογίζαμε να έχουμε το περιθώριο να το συζητήσουν οι εκπρόσωποι με τους συνεργάτες τους και να επανερχόμασταν για τα διαδικαστικά. Δεν εμβαθύναμε και δεν προχωρήσαμε σε λεπτομέρειες. Η συζήτηση αφορούσε στην διερεύνηση επιθυμίας για συμπόρευση. Οι συναντήσεις όλες έγιναν στο εστιατόριο El Greco, απογευματινές ώρες, σε καλό κλίμα, και συνοδεύτηκαν από γεύμα.

Συναντήσαμε πρώτους την Μαριγούλα Αποστόλου και τον Νίκο Σαλάχα, το Σάββατο 31 Ιουλίου. Κατά την δεύτερη συνάντηση την Κυριακή 8 Αυγούστου βρεθήκαμε με τον Αντώνη Κουσαθανά και Γιάννη Κουκά από την «Μυκονιάτικη Άνοιξη». Στην τρίτη συνάντηση, την Δευτέρα 9 Αυγούστου,  ο Αντρέας Φιορεντίνος προσήλθε μόνος του.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ Κ.Ε.ΠΟ.Μ. ΠΡΟΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ

Η πρόταση είχε ως εξής:

Οι τρεις συνδυασμοί και οι ανεξάρτητοι σύμβουλοι, θα διατηρούσαν την αυτονομία τους πλην όμως για τα 3,5 χρόνια της επόμενης δημαρχίας θα συγκροτούσαν κοινό μετωπικό συνδυασμό ο οποίος σκοπό θα είχε να διοικήσει το νησί της Μυκόνου.

Η συνεργασία θα γινόταν στη βάση μίνιμουμ, από κοινού, συμφωνημένου προγράμματος. Ο άμεσος στόχος ήταν η αλλαγή και η ουσιαστική απαλλαγή από τον μηχανισμό της σημερινής δημοτικής Αρχής και η διεκπεραίωση μιας σειράς προβλημάτων του νησιού άμεσης προτεραιότητας.

Οι συνδυασμοί θα διέθεταν τις δυνάμεις τους για το κοινό καλό στο πλαίσιο της συμφωνίας.

Επικεφαλής αυτής της νέας πρωτοβουλίας για τις εκλογές, δεν θα μπορούσε να είναι κανένας από τους ηγέτες  των συνδυασμών και ομάδων. Θα μπορούσαμε να βρούμε πρόσωπο κοινής αποδοχής για την θέση του δημάρχου και να το στηρίξουμε. Ο κοινής αποδοχής δήμαρχος θα ήταν ένα τιμώμενο πρόσωπο. Δεν χρειάζονταν ούτε μεσσιανικές ιδιότητες, ούτε κληρονομικές δυνατότητες, ούτε παράστημα! Όρεξη να είχε και θέληση να συμβάλει σε μια καθοριστική για το μέλλον του τόπου ιστορική στιγμή.

Αυτή ήταν όλη κι όλη η πρόταση που κληθήκαμε να αναλύσουμε στους συζητητές μας κατά τη διαδικασία της διερευνητικής πρωτοβουλίας μας. Τα περιθώρια ήταν στενά και οι πρώτες απαντήσεις έπρεπε να δοθούν σύντομα. Μας περίμενε η προεκλογική διαδικασία και, αν υπήρχε έδαφος συμφωνίας, έπρεπε να δούμε τι και πόσα μπορούμε να κάνουμε στην πορεία. Στην ουσία γι’ αυτή την δημαρχία, έμεναν –και μένουν- όλα κι όλα 3 χρόνια σκληρής δουλειάς, δεδομένου ότι η πρώτη μεταβατική περίοδος, σύμφωνα με τον «Καλλικράτη», ορίζει τις επόμενες δημοτικές εκλογές το καλοκάιρι του 2014.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ

Η Μαριγούλα Αποστόλου και ο Νίκος Σαλάχας, ήταν θετικοί στην πρότασή μας.

Ο Αντώνης Κουσαθανάς, μετά την ανάπτυξη της πρότασης, απάντησε  ότι έχει δώσει το λόγο της τιμής του στον μυκονιάτικο λαό και είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει μόνος του.

Ο Αντρέας Φιορεντίνος αρνήθηκε να μπει σ’ αυτή τη λογική. Θεωρεί, καθώς μας είπε, υποχρέωσή του να συνεχίσει τον αγώνα και την ιστορική του διαδρομή.

Κοντολογίς, η προσπάθεια απέβη άκαρπη με ευθύνη εκείνων που δεν την αποδέχθηκαν. Δεν έδωσαν χρόνο στους εαυτούς τους, ούτε και την ευκαιρία στους συνεργάτες τους να σκεφτούν την πρόταση μας, που με απλά λόγια έλεγε το εξής: στο σπίτι μας μπήκαν κλέφτες, τα συρτάρια είναι άδεια, ο χώρος σπιλωμένος. Ας μπούμε να συγυρίσουμε -τρία χρόνια ενωμένοι και ανασκουμπωμένοι- και κατόπιν ας σηκώσει ο καθένας το πανί του, και στις εκλογές του 2014, να έρθει ο αξιότερος και να διοικήσει.

Οι διερευνητικές έγιναν με πρωτοβουλία της ΚΕΠΟΜ, στα πλαίσια συλλογικής απόφασης της Κίνησης. Αποτέλεσαν πλευρά της πολυεπίπεδης δράσης της παράταξης, με ιστορική σημασία και μακριά από αντιλήψεις μεσσιανισμού, προσωποκεντρικών σχημάτων και ευκαιριακών εκλογικών αθροισμάτων.

Αυτά για την ιστορία.

25 Αυγούστου 2010
Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου

Συντάκτης: kepom

Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου έχει έδρα τη Μύκονο.

18 thoughts on “Η Ενωτική Πρωτοβουλία της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου”

  1. Επιτέλους και μια χειροπιαστή «διαφάνεια» στις πολιτικές κινήσεις.
    Τουλάχιστον εγώ εκπλήσσομαι ευχάριστα με την απόφασή σας να δημοσιοποιήσετε τις επαφές, τις προσπάθειες αλλά και τις προτάσεις σας.
    Συνηθισμένοι είμαστε δυστυχώς από ανέκαθεν στα μισόλογα, στις «εξυπνακίστικες» σκωπτικές ατάκες του χαβαλεδίστικου περιβάλλοντος του καφενείου. Έτσι μια παρόμοια ενέργεια ξενίζει, σπάει το κατεστημένο της υπόγειας μεθόδευσης και – ως όφειλε – μας δίνει την σχεδόν ξεχασμένη ελπίδα για κάτι διαφορετικό, για κάτι καλύτερο.
    Αν και προσωπικά ομολογώ οτι η πρότασή σας για κοινή «κάθοδο» στις εκλογές δεν με βρίσκει σύμφωνο, οφείλω να σας συγχαρώ για την αποφασή σας να την δημοσιοποιήσετε.

  2. ‎»Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ ακούς
    Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ ακούς…»
    To Μονογράμμα του Οδυσσέα Ελύτη

    1. Μιας και πιάσαμε τα ποιήματα Μαριάννα, η Ιθάκη του Καβάφη έχει σειρά:
      «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
      τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
      αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου,
      αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου»

  3. Με τη Μ. Αποστόλου και τον Ν.Σαλάχα τί εγινε, τελικά; Υπάρχει περίπτωση από κοινού κίνησης με τους συγκεκριμένους;
    Πηνελόπη Θωμαΐδη

    1. Απ’ όσο γνωρίζουμε έχουν υπάρξει επαφές σχεδόν όλων με όλους. Κάποια στιγμή θα μας πουν τις αποφάσεις τους και οι δύο ανεξάρτητοι Δημοτικοί Σύμβουλοι.
      Σχετικά με την συμπαράταξη όπως προτάθηκε, αντιλαμβάνεσαι ότι είχε νόημα αν συμμετείχαμε όλοι ή έστω οι περισσότεροι.
      Αυτές οι εκλογές φαίνεται ότι θα έχουν σασπένς!

  4. Kαταρχάς, καλή επιτυχία. Παρά τις επιμέρους διαφορετικές εκτιμήσεις που έχω για αρκετά θέματα σε σχέση με το πως εσείς τα προσεγγίζετε- που είναι άσχετα με τις δημοτικές εκλογές και τα συμφέροντα που διακυβεύονται- και μόνο ότι κατεβαίνετε ως μια διαφορετική πρόταση είναι θετικό. Θα σας παρακολουθώ με ενδιαφέρον και να είστε σίγουροι ότι παρά τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές μας διαφορές που παραπέμπουν στο πως ο καθένας μας τοποθετείτε απέναντι στον ριζοσπαστισμό και στην πρωτοπορία, αξίζει να είστε ως μια δυναμική και συμπαγής ομάδα στο νέο δημοτικό συμβούλιο.

    Αν η άποψή μου έχει για εσάς κάποια σημασία θα ήθελα να λάβετε υπόψιν σας τα εξής: για να μην πέσετε και εσείς στην παγίδα της γενίκευσης και του λαικισμού όπως κάνουν οι υπόλοιποι συνδυασμοί, να είστε πάντοτε ακριβείς σε αυτά που λέτε και σ’ αυτούς που στοχοποπιείτε. Και επίσης το πρόγραμμά σας για να είναι πειστικό να συνοδεύετε πάντοτε από μια αντιπρόταση. Δεν αρκεί να λέτε π.χ., γεινικώς η νύχτα, γενικώς η διαφθορά, γενικώς το α ή το β. Αφού πρόθεσή σας είναι να δώσετε μια πολιτική διάσταση στον εκλογικό ανταγωνισμό καλό θα ήταν αφενός να αποφύγετε την α-πολίτικη παγίδα του δήθεν υπερ-κομματικού συνδυασμού και της ιδεολογικής σούπας και ταυτόχρονα να μην φοβηθήτε να σπάσετε τα αυγά. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος: αν σας ενοχλούν όπως και εμένα ορισμένες αισθητικές παραμορφώσεις στο τοπικό οικισμό που βεβαίως έγιναν με την ανοχή κάποιων, σημασία δεν έχει μόνο να τους καταγγείλετε αλλά και να πείτε: την επόμενη μέρα ακόμα και αν είμαι αντιπολίτευση θα συμμετέχω στην δημαρχιακή επιτροπή και θα κάνω τα πάντα ώστε λ.χ., οι πλάγιες τέντες να φύγουν, τα πλαστικά καθίσματα το ίδιο, οι βιτρίνες και οι πολύχρωμες προσόψεις, να πέσουν βροχή τα πρόστιμα σε όλους όσους διέλυσαν μπεζούλες, έβγαλαν σκάλες, έκοψαν δένδρα, έκαναν αυθαίρετα, παραβίασαν ωράρια εργασίας. κ.λπ.Και αυτά είναι τα εύκολα. Τα θέματα είναι πολλά και δύσκολα. Αλλά ότι λέτε να τα λέτε με ονόματα, στοιχεία, διευθύνσεις και ας είναι ενδεχομένως και δικοί σας ψηφοφόροι.

    Πάγια είναι η θέση ότι στη Μύκονο το πρόβλημα δεν είναι στην ηγεσία αλλά στην κοινωνία. Ίσως να διαφωνείτε αλλά εκτιμώ ότι ο ιστορικά διαμορφωμένος ιστορικός συντηρητισμός δεν μπορεί να ανατραπεί αν σε βάθος χρόνου δεν αναπτυχθούν ριζοσπαστικές αντι-ελίτ που θα καθοδηγήσουν την μάζα και την σκέψη της σε άλλον δρόμο. Και μέχρι στιγμής αυτός δεν έχει βρεθεί. Δεν έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά, παρά μόνο επιφανειακές διαφοροποιήσεις που σε καμία περίπτωση δεν ενοχλούν το σύστημα εξουσίας. Μάλλον εκτονώνουν την αντίδραση. Ο χαρακτήρας της ηγεσίας από το 1974 και μετά έχει τις ίδιες κοινωνικές αναφορές. Ενσωματώνωντας τα χαρακτηριστικά ενός παραδοσιακού και πελατειακού δεξιού συστήματος και ενός νεό-πασοκικού λαικισμού στηριγμένου στην διαφθορά, η Μυκονιάτικη κοινωνία αποτελεί πιστό αντίγραφο της γενικότερης εθνικής παρακμής. Και σε ένα σύστημα που είναι δομημένο πάνω στο παρασιτικό χρήμα, στην άναρχη αγορά και στην αγοραία συνείδηση, βρίσκω ότι οι αναφορές σας σε μια νεο-ρομαντική πολιτική πρόταση δεν μπορεί να κτυπήσει το κακό στην ρίζα. Ωστόσο είναι αφορμή για ανάλογες συζητήσεις και για διαφωνίες.

    Από εκεί και πέρα οι πρότασή σας για να γίνει κοινή σύμπραξη και η απόρριψή της ήταν αναμενόμενη. Το εξήγησα παραπάνω και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Δύο συνδυασμοί που έχουν γεννηθεί από την μήτρα του πρώτου και ακολουθείτε από 5.000 Μυκονιάτες. Και θέτω το ερώτημα: γιατί οι Μυκονιάτες να θελήσουν να αλλάξουν κάτι που τους βολεύει; Kαι είναι πέρα για πέρα αστείο να ψάχνουμε διαφορές μεταξύ του Μέγα, του Κορνίβα, της Μαριγούλας, του Άνοιξη, του Φιορεντίνου, του Σαλάχα και παλαιότερα του Βερώνη. Μαζί ήταν, σε όλα συμφωνούσαν. Κανένας δεν είναι περισσότερο κακός ή καλός. Απλά θα έλεγα ότι είναι περισσότερο υποκριτικό να θεωρεί κάποιος νεό-κοπος υποψήφιος τους υπόλοιπους μαλάκες, θεωρώντας ότι ξαφνικά είδε οτ φως το αληθινό και έπαψε να είναι λαμόγιο επειδή αποχώρησε από εκεί που για χρόνια ήταν ή στήριζε με την ψήφο του. Αυτά για την ιστορία.

    Παιδιά και πάλι καλή επιτυχία, καλό κουράγιο και μακριά από την αλητεία των γνωστών μπλόκ. Δεν μας χρειάζονται νέες Γκέμπλες ούτε νέοι Γεωργαλάδες.
    Νίκος Κάπλαντζης

  5. Προσωπικά ευχαριστώ πολύ τον κ. Κάπλαντζη που παρακολουθεί τη δραστηριότητά μας, καθώς και για τα σχόλια και τις συμβουλές του που λαμβάνω πολύ σοβαρά υπʼόψη, δεδομένης της σχετικής επαγγελματικής του ιδιότητας.

    Πιθανόν να έχει παρατηρήσει ότι οι κινήσεις της ΚΕΠΟΜ σέβονται την πολιτική δεοντολογία και προκύπτουν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και συλλογική σκέψη. Δεν είναι αποτέλεσμα ενθουσιασμού ή αυτοσχεδιασμού κάποιου ή κάποιων.

    Ο συγκεκριμένος λόγος με τον οποίο προτείνει να «βγαίνομε προς τα έξω», όπως στο παράδειγμα που χρησιμοποιεί, θα περιόριζε το επικοινωνιακό μας έρμα σε περιπτωσιολογία. Αυτό δεν θα είχε νόημα, ούτε αποτέλεσμα, πολύ δε περισσότερο θα δημιουργούσε αδιέξοδα και παγιδεύσεις. Αυτά μπορούν να λειτουργήσουν ως προεκλογικά εργαλεία και όχι ως ουσιαστικός πολιτικός λόγος.

    Οι προερχόμενοι από την ίδια πολιτική μήτρα τρεις συνυποψήφιοι, μάς έχουν προικίσει με αυτή την αρνητική περιπτωσιολογία, η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της δεν μπορεί να δικαιολογηθεί επαρκώς, παρά μόνο με τον όρο ψηφοθηρία.
    Εμείς δεν κάνουμε αντάρτικο ιδεών, ούτε είμαστε δρομείς πρωτοβουλιών με στόχο το ό,τι ήθελε προκύψει.

    Θα πρότεινα εν προκειμένω λίγη υπομονή σε όσους μας παρακολουθούν, όσους ανησυχούν και κυρίως όσους προσβλέπουν σε μας, μέχρι την ανακοίνωση του «δικού μας» προγράμματος. Σίγουρα δεν θα είναι περιγραφή αξόνων δράσεως, ούτε συνονθύλευμα κλεμμένων ιδεών για να ταιριάζουν στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία.

  6. Αυτό που εννοώ και εσύ εκλαμβάνεις ως κάποια περίπτωση, δεν έχει το νόημα να βάλεις στο στόχο κάποιον και να αγνοήσεις άλλον. Η περίπτωση που αναφέρω έχει μια πιο αφαιρετική σημασία και έχει να κάνει με την ιδεολογία ενός προγράμματος όπως εκφράζεται σε καθημερινή πολιτική πράξη. Και για να σου δώσω ένα παράδειγμα: δεν αρκεί να αυτο-τοποθετήσε στην αριστερά και η πρακτική σου να στηρίζει τις πιο σκληρές νεο-φιλελεύθερες πολιτικές. Στο νησί μας τώρα: εγώ απαιτώ από έναν συνδυασμό πρωτοπόρο, αδέσμευτο κ.λπ. όχι να μου καταγγείλει το μοντέλο της νύχτας φέρειν πειν που υπάρχει, αλλά να μου προτείνει ένα άλλο δρόμο ανάπτυξης που ουσιωδώς θα διαφέρει από τον προηγούμενο. Και σε αυτή την περίπτωση τα παραδείγματα χρειάζονται για να αντιδιαστείλεις την δική σου πρόταση και να καταλάβει και ο πιο απλός άνθρωπος για το τι μιλάς. Γι’ αυτό Δημήτρη, επιμένω: ονόματα. Ο κόσμος έχει την μεγαλύτερη ευθύνη. Οι περισσότεροι είναι βολεμένοι. Ας τους ξεβολέψετε.

  7. κ. Κάπλαντζη, ευχαριστώ για την ανάλυση και τις συμβουλές.
    Όπως σας είπα και παραπάνω θα πρέπει να περιμένετε το πρόγραμμά μας και πολύ περισσότερο την καθημερινή μας πρακτική και πολιτεία.

  8. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την εκλογολογία των τελευταίων ημερών στο νησί, τα γραφόμενα σε blogs και στον τύπο.
    Ο πολιτικός λόγος είτε εκφέρεται από (πληρωμένα κατ’ επάγγελμα) εκλεγμένα πολιτικά πρόσωπα είτε προέρχεται από έμμεσα εμπλεκόμενους πολίτες (πληρωμένους ή μη), οφείλει να είναι λόγος απλός και κατανοητός, χωρίς τερτίπια και παγίδες.
    Ο επαγγελματικός και κατά συνέπεια προκατασκευασμένος πολιτικός λόγος, συχνά προσκαλεί σε συζήτηση για να παγιδεύσει τη σκέψη σε στεγανά και άγονα πλαίσια πολιτικής επικοινωνίας και αντιπαράθεσης. Συζητήσεις τέτοιες έχουμε ζήσει πολλάκις έως σήμερα και ξέρουμε πως συχνά οδηγούν στην απαξίωση της πολιτικής κυρίως από τη νεολαία. Ο λόγος αυτός, αδύναμος καθώς είναι, έχει ανάγκη να κατηγορήσει, να καταδείξει ή να περιθωριοποιήσει, να υποβιβάσει άτομα ή ομάδες, να δημιουργήσει εντυπώσεις ή να ικανοποιήσει συμφέροντα, σκοπό για τον οποίο εξάλλου μπορεί και να πληρώνεται ή να πληρώνει. Επιδιώκει να κάνει ένα μπέρδεμα, να δημιουργήσει ένα ομιχλώδες τοπίο όπου όλα και όλοι κατηγορούνται. Και για να έρθει ο λόγος αυτός πιο κοντά στο λαό, για να εκλαϊκευτεί, χρησιμοποιεί λέξεις και φράσεις της κατάντιας, αφού δεν μπορεί να αποκτήσει καθαρότητα εκφοράς μιας και δεν στηρίζεται σε οργανωμένη σκέψη. Όλα θα τ’ ακούσουμε να λέγονται σε έναν τέτοιο λόγο. Απαράδεκτο!
    Πέρα όμως από τη χυδαιολογία, ο εκάστοτε επαγγελματίας πολιτικός βρίσκει και πολλούς άλλους τρόπους να εφαρμόσει στην επικοινωνία του την αρχή της καθησυχαστικής ταυτότητας (είμαι κι εγώ παιδί του λαού) ή να εφαρμόσει τη συμπεριφορά του πατέρα προστάτη του λαού. Θυμήθηκα τώρα τον τέως βασιλιά μας που κάποτε κυκλοφόρησε φωτογραφία του σε καρτ-ποστάλ, όπου παρουσιαζόταν με εμφανή λεκέ από τις ιδρωμένες μασχάλες του για να καθησυχάσει το λαό του πως εργαζόταν γι’ αυτόν! Έπεισε άραγε;
    Αντίθετα ο μεστός πολιτικός λόγος οφείλει να είναι μακριά από μηχανισμούς-παγίδες, δεν κατονομάζει, δεν καταδικάζει, δεν ρουφιανεύει, αλλά απλά ελέγχει με συνέπεια και παραπέμπει την όποια ανομία της πολιτικής ζωής σε ελεγκτικά όργανα (όσο ακόμα αυτά λειτουργούν), προστατεύοντας έτσι το συμφέρον της συλλογικότητας, υπερασπίζοντας την ελπίδα να ζήσουμε σε μια κοινωνία που δεν τρώει τις σάρκες της.
    Αυτά ως σκέψεις για την επικοινωνία στα πλαίσια ενός πολιτικού διαλόγου. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πώς θα πουλήσει κάποιος ένα πολιτικό προϊόν δηλαδή μια πολιτική ιδεολογία, αλλά το ποιες είναι οι προθέσεις του καθενός όταν αρθρώνει πολιτικό λόγο. Πρόθεση είναι η αλληλοκατηγορία και η δηκτικότητα αλλά πρόθεση είναι και η προβολή ενός οράματος και μιας ιδεολογίας. Να τα σπάσουμε λοιπόν τα αυγά για να δούμε αν θα πετάξει κάτι από μέσα τους και όχι για να κάνουμε ομελέτα.
    Ο πολιτικός λόγος για να είναι ουσιαστικός πρέπει να είναι κατ’ αρχήν ειλικρινής. Και ειλικρίνεια πολλές φορές σημαίνει να βάζεις το βάρος στη συνειδητοποίηση ενός προβλήματος και όχι στις πρακτικές εφαρμογές ή λύσεις του προβλήματος αυτού. Νομίζω ότι σήμερα πάσχουμε ακριβώς από αυτό. Δεν έχουμε την ειλικρίνεια να προτάξουμε, πάνω από κάθε πολιτική και πριν από κάθε λύση τη σκέψη, πως είναι αδύνατο μια κοινωνία να είναι άμοιρη ευθυνών, όταν για μία εικοσαετία σχεδόν επιλέγει με την ψήφο της, άρα ανέχεται, όλους αυτούς που σήμερα δαιμονοποιεί. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν τίθεται θέμα να δικάσει κανείς μια κοινωνία, μιας και οι κοινωνίες δεν δικάζονται αλλά αυτοπροσδιορίζουν τον χαρακτήρα τους, δηλαδή επιλέγουν αυτό που έχουν ανάγκη.
    Αυτό όμως που προέχει σήμερα είναι να επαναπροσδιοριστούμε σαν κοινωνία, όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο κράτους αφού τα σκάνδαλα είναι επάλληλοι κύκλοι της ίδιας δόνησης και φτάνουν έως την κορυφή της πολιτικής εξουσίας. Εξάλλου η παρούσα οικονομική κρίση έκανε πολλούς έμπειρους αναλυτές να δηλώσουν, πως οι ανάγκες που κάλυπτε η πολιτική εξουσία έως σήμερα θα επαναπροσδιοριστούν δια της βίας, λόγω της ολικής κατάρρευσης της εμπιστοσύνης στη σχέση πολίτη – κράτους.
    Το πώς θα πορευτούμε στο μέλλον, το ποιες θα είναι οι πολιτικές λύσεις που θα προκύψουν, είναι συνάρτηση της ερμηνείας που θα δώσει ο Μυκονιάτης για το τι έφταιξε και φτάσαμε ως εδώ καθώς και ποιοι από τους πολιτικούς υποψήφιους είναι κομμάτι του υπάρχοντος προβλήματος της πολιτικής απιστίας, της κατάχρησης εξουσίας, της υπεξαίρεσης δημόσιου χρήματος, της απαξίωσης της πολιτικής ως ελπίδας. Θέλουμε άραγε λύση ή απλά μας ενοχλεί η αρνητική δημοσιότητα του δήμου μας και αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους; Ο χρόνος θα το δείξει.
    Η πολιτική λύση εξάλλου, δεν απαγορεύεται καθόλου να είναι η ανάγνωση μιας τραγωδίας από την ανάποδη: να ξεκινά δηλαδή από την κάθαρση. Έπειτα οι πολιτικές αποφάσεις προκύπτουν αβίαστα ενώ η εφαρμογή τους στην καθημερινή πολιτική πρακτική δεν ξεκινά από την καθοδήγηση της μάζας από κάποια ελίτ ή αντί-ελίτ, αλλά είναι εκδήλωση της συνεχούς και δημιουργικής αφομοίωσης της αγωνίας ενός λαού. Κάθε πολιτευόμενο πρόσωπο που δεν κυνηγά την καρέκλα, βάζει ως προτεραιότητα αυτό ακριβώς:
    • να εμφυσήσει στην κοινωνία την διάθεση συμμετοχής
    • να στηρίξει τις βασικές αξίες του πολιτισμού
    • να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα
    • να αφουγκρασθεί την αγωνία του κόσμου για όλα όσα εξόφθαλμα καταπατήθηκαν
    • να μεταφέρει την αγωνία αυτή σε πολιτικό επίπεδο
    • να συγκινήσει και να εμπνεύσει προς αυτές τις κατευθύνσεις με πολιτικό όραμα αδιάφορα αν είναι λιγότερο ή περισσότερο ρομαντικό
    Είναι υπόθεση όλων μας να αποτινάξουμε πρώτα απ’ όλα την αδιαφορία, την ιδιώτευση και την μη-συμμετοχή μας στα κοινά, γεγονός που η αρχαιότερη πολιτική μας παράδοση το καταδίκασε ως τιμωρία ή αρρώστια για μια πολιτεία. Ας ξαρρωστήσουμε λοιπόν πρώτα, ας συνειδητοποιήσουμε από τι πάσχουμε και μετά σίγουρα θα βρεθούν οι τρόποι ίασης. Εκείνο πάντως που σίγουρα δεν χρειάζεται ο τόπος μας αυτή τη στιγμή είναι οι τσιριμόνιες και το ρουφιάνεμα, αφού όλοι μας έχουμε ανάγκη από όραμα αλλά και συνείδηση της κατάντιας μας.

    Βαγγέλης Πελέκης

    1. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο πρώτος μου δάσκαλος στην πολιτική επιστήμη, Βαγγέλης Πελέκης συμμετέχει στον διάλογο. Αλλά και για ένα επιπρόσθετο λόγο. Γιατί είμαι σίγουρος ότι θα κατανοήσει αυτά που δυστυχώς καλοί πιστεύω φίλοι δείχνουν να μην καταλάβουν. Ίσως εγώ να μην τα εξηγώ καλά.
      Φίλε Βαγγέλη, πολιτική δεν είναι σύγκρουση συμφερόντων; Πολιτική δεν είναι ο αγώνας για την κατάκτηση της εξουσίας προς όφελος, έτσι μας λένε των πολλών; Άρα, η πολιτική δεν μπορεί να είναι ποτέ ουδέτερη. Ούτε να παραμένει στάσιμη σε ένα πλαίσιο διαπιστώσεων και επιφανειακών αναλύσεων που μοιάζουν περισσότερο με εκθέσεις ιδεών. Γιατί για μένα όλη η κουβέντα για τη νομιμότητα, την ηθική, την τιμιότητα, την οικολογία δεν έχει καμία σημασία αν δεν μου πει αυτός που την επικαλείτε ποια κοινωνία οραματίζετε και πως αυτή θα είναι οργανωμένη οικονομικά, κοινωνικά κ.λπ.
      Κ. τάδε λές π.χ., ότι θέλεις να βάλεις τάξη στην νύχτα; Πως θα την βάλεις και σε ποιο πλαίσιο; Με τους νόμους της αγοράς; Eντός του καπιταλισμού; Ή εκτός; Σε ενδιαφέρει η μεταρρύθμιση ή η ανατροπή; Και αν ναι σε ποια κατεύθυνση. Και αυτό είναι το πιο δύσκολο αφού σε αυτή την περίπτωση τα περιθώρια τακτικών ελιγμών είναι μικρά. Τα ερωτήματα είναι πολλά και συνιστούν ουσιαστικά τις δυνατότητες που μπορεί να έχει μια καταρχάς μια ομάδα πίεσης να μετατραπεί σε πολιτικό φορέα με συγκεκριμένα ταξικά χαρακτηριστικά.
      Αλλά για όλα αυτά έχουν μιλήσει πριν από εμάς πάρα πολλοί μεταξύ αυτών και ο σεβαστός μας καθηγητής Τσουκαλάς όπου έχει μελετήσει εκτενώς τις αντιφάσεις του καπιταλισμού και τις αδυναμίες του πολιτικού φιλελευθερισμού. Αυτό ακριβώς προσπαθώ να πω: πως εντός αυτού του άνισου συστήματος θα λειτουργήσει ο νέος φορέας. Μεταρρυθμιστικά ή ανατρεπτικά και σε ποια κατεύθυνση. Όπως μας έλεγε και ο Δοξιάδης θα σας διδάξω κοινωνική θεωρία από την οπτική της αριστεράς. Ε, αυτό περιμένουμε και εμείς. Να ξέρουμε πολιτικά με ποιους έχουμε να κάνουμε.
      Βαγγέλη σε φιλώ,
      Νίκος

  9. Νίκο
    Κι εγώ χαίρομαι πολύ που ένας μαθητής μου ξεπετάχτηκε κι έγινε κι ο ίδιος καθηγητής και μάλιστα επαγγελματίας της πολιτικής!
    Ναι λοιπόν, συμφωνώ πως οι θέσεις ενός πολιτικού φορέα πρέπει να γνωστοποιούνται και με ενδιαφέρον θα τις διάβαζα αν και στον τόπο μας λίγο πολύ γνωρίζουμε τις τακτικές και τις αγωνίες κάθε πολιτικού προσώπου, από την πορεία του. Εκείνο που έχει σημασία και ενδιαφέρον όμως είναι πώς και κατά πόσο οι εκάστοτε θεωρίες εφαρμόζονται στην πράξη!
    Αν θυμηθούμε όλα όσα διακήρυττε ο συνδυασμός «Πρώτα η Μύκονος» στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές και σκεφτούμε τα πεπραγμένα έως την παραίτηση του Τέως (μετά ήρθε η εαρινή εποχή των σκανδάλων) θα γελάγαμε, αφού ακόμα και στις καλένδες που ακούμε τώρα πια στην αγορά του νησιού, το όνομα του συνδυασμού είναι ‘εγκωμιασμένο’ ως «τελευταία η Μύκονος»… Κάτι ξέρει ο σοφός λαός! Υπήρξε ποτέ περισσότερο καταντημένη η Μύκονος στα μίντια απ’ ότι σήμερα;
    Όσο αφορά στο χαρακτηρισμό αριστερά ή δεξιά, π.χ Marx ή Paretto ή Weber, τον δέχομαι μόνο στην πολιτική θεωρία. Επί του πρακτέου όμως, δηλαδή στην πρακτική ενός πολιτικού συνδυασμού ή ενός πολιτικού κόμματος αυτόν τον διαχωρισμό δεν τον δέχομαι επ’ ουδενί. Οι θεωρητικοί εξάλλου του τέλους του 20ου αιώνα (ανάμεσά τους και ο Κ. Τσουκαλάς) το είπαν ξεκάθαρα: ο καπιταλισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός υπήρξαν το ίδιο ακριβώς πράγμα, αφού και τα δύο συστήματα πάλευαν για τη γιγάντωση του κράτους το ένα εκμεταλλευόμενο το άτομο και το άλλο την κοινωνία.
    Σε πολιτικό επίπεδο δεν πρέπει να υπάρχει αναφορά σε αριστερά ή δεξιά, γιατί μόνο σε αγκυλώσεις μπορεί να οδηγήσει και σε γραφικότητα. Εκείνο που ενδιαφέρει επιμένω, είναι το κατά πόσο ένας πολιτικός
    ακολουθεί αρχές διακηρυγμένες,
    προστατεύει το δημόσιο συμφέρον,
    σέβεται κατακτημένα δικαιώματα και την αξία του ανθρώπου, προστατεύει τον πολίτη από τη διαφθορά και πάνω από όλα
    κατά πόσο κρίνει και αξιολογεί τον εαυτό του.
    Γιατί γνωρίζουμε πως η ανθρώπινη δράση περιέχει και μια μη ορθολογική πλευρά (Talcott Parsons). Δηλαδή καθοδηγείται ανάμεσα στα άλλα και από ιδεώδη και αντιλήψεις που είναι διαχυμένα σε μια κοινωνία, υπό την έννοια ότι δεν πηγάζουν από ένα άτομο αλλά είναι χαρακτηριστικά της κοινωνίας σαν όλου. Με πιο απλά λόγια, πολλές φορές κάνουμε αυτό που κάνουν και οι άλλοι για να ταυτιστούμε μαζί τους, για να μη διαφέρουμε, για να τους έχουμε με το μέρος μας. Τα πολιτικο/οικονομικά σκάνδαλα για παράδειγμα δεν ξεκίνησαν από τη διαφθορά της κοινωνίας; Όταν λοιπόν η κοινωνία φθίνει ο πολιτικός τι κάνει; Συχνά συμπεριφέρεται όπως όλη η κοινωνία: φθίνει και αυτός γιατί εξυπηρετεί συμφέροντα. Αν όμως αντιπαλέψει με τα χαρακτηριστικά αυτά της κοινωνίας που προκαλούν την ξεφτίλα και την κατάντια, αν προτάξει μια πολιτική ήθους, τότε προκαλεί το δημόσιο αίσθημα μιας και βλάπτει συμφέροντα (π.χ. πολεοδομικά συμφέροντα) ή αναιρεί νοοτροπίες (π.χ. πελατειακές σχέσεις). Και συχνά τότε ο πολιτικός χαρακτηρίζεται ως αριστερός λες και ο αριστερός είναι αρρώστια, χαρακτηρίζεται κουλτουριάρης, ή ψευτοφιλόσοφος, ή ο περίεργος που δεν μας αφήνει να κάνουμε την παρασκηνιακή δουλειά μας. Άρα λοιπόν επιμένω: ούτε αριστερή προσέγγιση στο μοντέλο ανάπτυξης της Μυκόνου, ούτε δεξιά.
    Ας εφαρμοστεί ο έλεγχος της νομιμότητας σε τοπικό επίπεδο (π.χ. αυθαίρετα), ας ισχύσει ο νόμος (π.χ. τιμωρία σε διοικητικά όργανα που αισχροκερδούσαν εις βάρος του δημοσίου), ας λειτουργήσει ο κοινός νους (π.χ. σκουπιδότοπος που να μην απειλεί την δημόσια υγεία). Αν όλα αυτά συμβούν τότε θα έχουμε πάει δεκαετίες μπροστά! Αυτά δεν είναι αρκετά για την ύπαρξη και νομιμοποίηση στη συνείδηση του λαού ενός πολιτικού συνδυασμού;
    Χαίρομαι τέλος για την φιλοξενία αυτού του διαλόγου στο μπλογκ της Κ.Ε.Π.Ο.Μ. και με ενθουσιάζει το γεγονός πως είναι ο μόνος ηλεκτρονικός χώρος έκφρασης που υπάρχει έως τώρα για όλους εμάς τους Μυκονιάτες που αγωνιούμε για το μέλλον μας. Οι άλλοι τοπικοί συνδυασμοί όμως γιατί απέχουν από τον διάλογο; Μήπως όλους εμάς μας χαρακτηρίσουν αριστερούς και χάσουμε και τις δουλειές μας; Αστειεύομαι!

  10. Βαγγέλη, ας μου επιτρέψεις μερικές παρατηρήσεις:
    1. Η διαφθορά δεν ξεκινά από τα σκάνδαλα, αλλά ακριβώς ανάποδα από ότι εσύ το τοποθετείς. Τα σκάνδαλα γεννιούνται μέσα σε ένα άνισο κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που γεννά την διαφθορά, διότι επιτρέπει την διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Βρισκόμαστε λοιπόν εμπρός στην μεγάλη συζήτηση για την διαπλοκή των σφαιρών, του Δημόσιου με το Ιδιωτικό, του Κράτους με την Κοινωνία, του Πολίτη με τον Ιδιώτη, του Δημόσιου και Ιδιωτικού συμφέροντος.
    2. Η νεο-μαρξιστική ανάλυση που ακολουθώ και βρίσκεται στο αντίποδα της (νεο)φιλελεύθερης που ακολουθεί η ΚΕΠΟΜ και επιμένει στα εξής:
    Η διάκριση αριστεράς και δεξιάς είναι επίκαιρη όσο ποτέ.
    To κράτος και οι θεσμοί του δεν είναι ποτέ ουδέτεροι.
    Το πολιτικό σύστημα και ιδεολογικοί του μηχανισμοί ελέγχονται από αυτούς που κατέχουν στον πλούτο.
    Τα συμφέροντα των πολλών δεν είναι τα ίδια με τα συμφέροντα των λίγων.
    3. Οι παραπάνω σκέψεις όχι μόνο συνεχίζουν να υπάρχουν στα βιβλία του Τσουκαλά που ποτέ δεν απομακρύνθηκε από τον μαρξισμό, αλλά τα τελευταία χρόνια, και επίτρεψέ μου να το γνωρίζω καλά, όλα τα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ακόμα και της Αμερικής, επανατοποθετούν τα ζητήματα της ανομίας, την διαφθοράς, των ανισοτήτων, της οικολογίας στο παραπάνω πλαίσιο.
    4. Ευτυχώς, εδώ και μια δεκαετία ο μεταμοντερνισμός έχει πάψει να επιδρά στις σύγχρονες και πρωτοποριακές οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις και τα πράγματα τοποθετούνται ξανά πιο πραγματιστικά και λιγότερο αφαιρετικά. Επίσης, ο σοσιαλδημοκρατικός συντηρητισμός της δεκαετίας του 1990 στην Ευρώπη και τα ιδεολογήματα του Τρίτου Δρόμου απονιμοποιούνται και οι πολιτικοί επιστήμονες αρχίζουν να ξαναμελετούν πως διαμορφώνονται οι σχέσεις εξουσίας μέσα στην κοινωνία, ποιοι τις διαμορφώνουν και προς όφελος ποιών.
    5. Οι σκέψεις τύπου Habermas που πρεσβεύεις δεν θα είναι πρακτικά εφαρμόσημες αν δεν τοποθετηθούν στο παραπάνω πλαίσιο. Με άλλα λόγια το αίτημα της νομιμότητας δεν έχει νόημα, είναι μια λέξη κενή αν δεν ερμηνευθεί πολλαπλά. Αν δεν εμπεριέχει μέσα της την σύγκρουση συμφερόντων. Αν όχι, τότε πράγματι πάμε στο δομολειτουργισμό τύπου Talcott Parsons, στο ΄»μαύρο κουτί» των ορθολογικά δομημένων σχέσεων μεταξύ εισροών και εκροών που αποτελεί το υπόστρωμα του Αμερικάνικου πολιτικού συστήματος.
    Και μια τελευταία σκέψη: ο χαρακτηρισμός «επαγγελματίας της πολιτικής» είναι ευπρόσδεκτος και σε ευχαριστώ για την διαφήμιση που μου κάνεις. Αλλά και για ένα ακόμα λόγο. Ότι μπορώ να είμαι δίπλα σε δεξιούς και να πουλάω τις γνώσεις μου, αντί να είμαι σαν τον παππού μου στην Μακρόνησο (του πατέρα μου εννοώ). Αν πάλι θεωρείς αρνητικό το γεγονός ότι εργάζομαι σε συνδυασμό που δεν συμφωνείς με την αισθητική και τις απόψεις των ανθρώπων του τι να κάνουμε, προσφορά και ζήτηση. Άλλωστε δεν νομίζω ότι η ΚΕΠΟΜ αμφισβητεί το σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Μάλιστα στο παρελθόν νομίζω ότι και εσύ είχες εργαστεί γι’ αυτούς. Και πολύ καλά έκανες. Αν τέλος υπονοείς ότι μπορεί να έχω τύψεις γιατί με την εργασία μου ίσως να συνεισφέρω στην καταστροφή του τόπου, είναι κάτι που δεν με αφορά αφού συνειδητά απέχω από κάθε κοινωνική δραστηριότητα του νησιού, δεν είμαι ενταγμένος στον κοινωνικό ιστό, δεν είμαι σε παρεούλες και κλίκες, ζω στο περιθώριο, δεν απαιτώ ούτε περιμένω τίποτα από κανέναν. Υπάρχουν άλλοι πιο ικανοί και άξιοι από εμένα για να ασχοληθούν με τα κοινά και αλλάξουν, και τους το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, το νησί.
    Νίκος

  11. Αχ βρε Νικολάκι…αχ
    Ήταν πολύ θλιβερό αυτό που έγραψες ότι:

    «…με την εργασία μου ίσως να συνεισφέρω στην καταστροφή του τόπου, είναι κάτι που δεν με αφορά…»

    Σε τι ωφελούν έπειτα οι θεωρητικοί, σε τι ωφελεί η ύπαρξη αρχών και στόχων πολιτικής πρακτικής και γιατί συνομιλούμε σε δημόσιο βήμα; Για προσωπικές διανοητικές περιπέτειες; Ευχαριστώ δεν θα πάρω.
    Τέλος καλό όλα καλά. Κλείνω τον διάλογο μαζί σου εδώ αν και θα μπορούσε να συνεχίσει με πολύ ενδιαφέρον, αλλά τον έβαλες σε προσωπικό επίπεδο σχέσεων κάτι που αποφεύγω όταν μιλώ δημόσια. Και όταν μιλάμε δημόσια (δημοσιογράφοι, πολιτικοί αναλυτές, επικοινωνιολόγοι) δεν έχει σημασία αν μας πληρώνει κάποιος, αλλά το πόσο επαγγελματική ηθική βάζουμε στη δουλειά μας.
    Θα τα πούμε στο γιαλό για καφέ… όχι ως καθηγητής σου ή συνάδελφος, αλλά ως συμπολίτης σου, εν δυνάμει φίλος και παρέα. Γιατί μακριά από τον κοινωνικό ιστό και τις παρέες, όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης, ζουν οι θεοί ή τα θηρία!

    1. 1.Σεβαστή η άποψή σου, όπως και απόψεις των παιδιών της ΚΕΠΟΜ που ξέρω ότι κάθετα διαφωνούν με την στάση μου, αλλά δεν έχω την πρόθεση ούτε να πολιτευτώ, ούτε να στηρίξω κάποιο συνδυασμό και έτσι να φοβηθώ μήπως και τον εκθέσω με τον κυνισμό μου. Ο κυνισμός σε αντιδιαστολή με την υποκρισία μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι πιο χρήσιμος, διότι μέσα από την υπερβολή των όσων γράφουμε μπορεί η αλήθεια των πραγμάτων να αναδειχθεί πιο εύκολα.
      2. Την φιλία μου, την παρέα μου και την βοήθεία μου την δίνω εκεί που πραγματικά θεωρώ ότι αξίζει. Και την έχω δώσει πάντοτε αφιλοκερδώς, χωρίς να την εξαργυρώνω με θέσεις, χορηγίες, γνωριμίες κ.λπ. όπως με κάποιους άλλους «μεγάλους» του πνεύματος και της ηθικής. Ονόματα να μην λέμε. Αλλά επειδή η υποκρισία σε αυτόν τον τόπο περισσεύει, απέχω γιατί δεν μου αρέσει να με δουλεύουν. Πόσο μάλιστα όταν ορισμένοι με μεγάλα λόγια μιλούν για την Μύκονο που έχασαν. Τι λέτε ρε μάγκες; Δεν είναι πολύ αργά για δάκρυα; H ευθύνη είναι συλλογική και δεν μπορεί κανένας να βγάζει την ουρά του απέξω. Ακόμα και αυτοί που έχουν τον Σεφέρη παραμάσχαλα.
      2. Η»ηθικολογία»είναι για την εκκλησία και τους παπάδες, αλλά όχι εκεί που συγκρούονται συμφέροντα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν κάποιοι που το παίζουν «άγιοι» συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να ζητάνε την βοήθεια εκείνων που όπως λένε έχουν γεμίσει με «σκατά» την Μύκονο. Δυστυχώς η Μύκονος είναι μικρή και οι άνθρωποι πολύ εύκολα μιλάνε ο ένας για το άλλον.
      3. Θα περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις θέσεις της ΚΕΠΟΜ, την κριτική της, και ελπίζω να πάρει την θέση που της αξίζει στις καρδιές των Μυκονιατών.
      Υ.Γ Θεωρώ να είναι κατανοητώ ότι οι απόψεις που εκφράζω είναι απολύτως προσωπικές και δεν συνδέονται με τους ανθρώπους της πολιτικής που περιστασιακά συνεργάζομαι. Επίσης να μην θεωρηθεί ότι σκοπός της παρέμβασής μου είναι έμμεση προβολή των θέσεων κάποιου συνδυασμού. Απλά επειδή η ΚΕΠΟΜ προσκάλεσε σε διάλογο τους πολίτες της Μυκόνου, ήθελα να συμβάλλω σε αυτή την θετική προσπάθεια. Έστω και με τον κυνισμό μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s