Δημόσιος Χώρος-1

Τα ενυπόγραφα άρθρα δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις του συνδυασμού. Δημοσιεύονται στο πλαίσιο του υγιούς και διάφανου διαλόγου και οι συντάκτες φέρουν την ευθύνη της υπογραφής τους.

Δημόσιος Χώρος 1

Γράφει ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης
Μύκονος  29 Αυγούστου 2010

Φωτογραφία: Βιβή Χανιώτη

Κατά καιρούς διάφορες έννοιες-λήμματα, γίνονται της μόδας κι εντάσσονται με ευκολία στην καθημερινή φρασεολογία. Κάποτε μάλιστα περιλαμβάνονται σε προεκλογικά προγράμματα, για να ξεχαστούν με απόλυτη ευκολία από τον κιμά της καθημερινότητας.

Μια τέτοια έννοια είναι ο Δημόσιος Χώρος. Πολύ προσφάτως μάλιστα, είδαμε την πολύπλοκη έννοια να ντύνει τα προγράμματα υποψηφίων για τον Δήμο Μυκόνου.

Τα πράγματα όμως δεν είναι απλά.

Πέραν και εκτός των διατυπώσεων κυριαρχεί η «πύρινη πραγματικότητα» (κατά Δημήτρη Πικιώνη), εκεί όπου ο Δημόσιος Χώρος καταστρατηγείται, παραβιάζεται, φθίνει.

Μια τέτοια περίπτωση κραυγαλέας οικειοποίησης του Δημόσιου Χώρου, από ένα κομμάτι επεκτατικών επιχειρηματιών, συντελείται τις τελευταίες δεκαετίες στη Μύκονο.

Φέτος ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Πολύ περισσότερο, όταν ο καθένας αντιλαμβάνεται, πως ο Δημόσιος Χώρος είναι συνώνυμο του βαθμού Δημοκρατίας και Πολιτικής Συμμετοχής, του Διαλόγου και της Χειραφέτησης.

Και όχι, ο Δημόσιος Χώρος δεν είναι απλά και μόνο οι ελεύθερες παραλίες, οι πλατείες, τα πάρκα. Αυτά τα τελευταία είναι όψεις και αντανακλάσεις (όχι πάντως χωρίς την σημασία τους) μιας πολύ ευρύτερης έννοιας. «Υπ’ αυτήν την έννοια, οι δημόσιοι χώροι έχουν δημιουργηθεί για να τους οικειοποιούμαστε. Είναι εκεί όπου ο πολίτης μπορεί να αντιληφθεί την ατομικότητα του ως μέρος ενός ευρύτερου συνόλου. Συμπίπτουν με τη ζωή του καθενός μας και συγχρόνως με την ζωή του συνόλου» (1).
Αν αρχικά ο δημόσιος χώρος περιέγραφε τον φυσικό χώρο, τον δρόμο, την πλατεία, το εμπόριο, τη συναλλαγή, στην πορεία και ιστορικά αφορούσε και αφορά όλο και σε μεγαλύτερο κομμάτι του κοινού, μετατρέπεται σε πεδίο διαμόρφωσης και συνδιαμόρφωσης κοινών αποφάσεων, διαλόγου, συμμετοχής ακόμη και ψυχαγωγίας. Τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται προφανή.

Στην χώρα όμως της φαιδράς πορτοκαλέας (και στο μετασχηματισμένο νησί της Μυκόνου που συνθλίβεται από τις συμπληγάδες του μαζικού τουρισμού κι ενός στρεβλού μοντέλου επιχειρηματικότητας), έχουν την δική τους αξία. Τμήματα και κομμάτια των δημόσιων χώρων της Χώρας του νησιού, καταλαμβάνονται από ιδιώτες, ξεπερνώντας μέχρι υπερβολής κάθε νόμιμο όριο. Τα όρια του ιδιωτικού και του δημόσιου γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα ενώ οι ελεύθερες παραλίες αποτελούν -σεζόν την σεζόν- το πιο σύντομο ανέκδοτο.  Η επανάκτηση του δημοσίου χώρου, η επιστροφή των επιχειρήσεων στα νόμιμα όρια τους, η κατάργηση της ρεζερβέ ξαπλώστρας, η εφαρμογή των όρων στις συμβάσεις ενοικίασης παραλιών, η τήρηση των αποστάσεων και η σαφής χωροθέτηση των ομπρελών, είναι οι προφανείς αξιώσεις, οι αυτονόητοι κρίκοι ευρύτερων διεκδικήσεων των κατοίκων και των φίλων της Μυκόνου, έναντι εκείνων που πριμοδοτούνται από τη δημοτική Αρχή και απ’ την δική μας σιωπή.

Σημ.1. «Δημόσιες Στιγμές- Ο δημόσιος χώρος ως ιδιωτικός», της Τζέλας Ταγκαλίδου. Εισήγηση στο πλαίσιο της ανοιχτής συζήτησης για την πόλη με θέμα «Τα λεπτά όρια του ιδιωτικού και του δημόσιου», που οργανώθηκε από την Κοινότητα Ανοικοδόμησης στην αγορά της Κυψέλης την 11/1/06.

Συντάκτης: kepom

Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου έχει έδρα τη Μύκονο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s