Πάνω στον εφησυχασμό στήνονται σταδιοδρομίες και περιουσίες…

Τα ενυπόγραφα άρθρα δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις του συνδυασμού. Δημοσιεύονται στο πλαίσιο του υγιούς και διάφανου διαλόγου και οι συντάκτες φέρουν την ευθύνη της υπογραφής τους.

Ο Γιάννης Καρνεσιώτης, γνωστός πρώτης γεννιάς blogger, δεν κάνει υποδείξεις, καταθέτει συναισθήματα για την πατρίδα της επιλογής του, τη Μύκονο. Ας αφουγκραστούμε τον λόγο του. Αν μη τι άλλο αγαπά με το τρόπο του το νησί που είναι τα τελευταία χρόνια τόπος θερινής του κατοικίας και φωτογραφική του μούσα.

Γράφει ο Γιάννης Καρνεσιώτης – Asteroid

Πρωί της Πρωτομαγιάς του 2008 απέναντι από την προτομή του Καραμανλή. Κάποιοι  ξήλωσαν, μέσα σε ελάχιστη ώρα το πανό, αφού το είχα φωτογραφίσει.

Μυκονιάτης από καταγωγή δεν είμαι –  είμαι, όμως, από επιλογή κι ίσως αυτό να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα. Και η συνειδητή αυτή επιλογή οξύνει την ευαισθησία μου για όλα όσα συμβαίνουν στο νησί, και τα καλά και τα άσχημα.

Η σημειολογία της Μυκόνου στην δημόσια ζωή του τόπου είναι πολύ βαριά – σχεδόν πνίγει το νησί, του στερεί οξυγόνο, του κλέβει την αληθινή του ταυτότητα. Και μπορεί πολλοί να πασχίζουν να προβάλλουν τις θετικές όψεις, ώστε, αν όχι να ανατραπεί, τουλάχιστον να εξισορροπηθεί η ατυχής δημόσια εικόνα ενός νησιού σε δήθεν διαρκή παροξυσμό, αλλά ο αγώνας έναντι όσων διαμορφώνουν αυτή την εικόνα είναι άνισος, γιατί αυτή η εικόνα «πουλάει» πολύ περισσότερο.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι κι οι τοπικοί ακόμη παράγοντες δεν φαίνεται να κάνουν πολλά για μια διαφορετική δημόσια εικόνα, πιο κοντά στην καθημερινή πραγματικότητα των Μυκονιατών, που δεν βιοπορίζονται από τουριστικές δραστηριότητες της ευκολίας και της «αρπαχτής», που βιώνουν κι αυτοί δυσκολίες, όπως όλοι οι Έλληνες και, ειδικά, οι νησιώτες, που, τέλος πάντων, ανησυχούν για την μακροπρόθεσμη πορεία του νησιού τους.

Ως έναν βαθμό, αυτή η αδράνεια  μπορεί να είναι αναμενόμενη,  αφού το νησί διοικείται από τα ίδια πρόσωπα σχεδόν είκοσι χρόνια – πόση ζωτικότητα και πόσο όραμα να ’χει μείνει πια, τι διάθεση και τι νέες ιδέες; Δυστυχώς, όμως, πέρα από αυτά, η περίπτωση της Μυκόνου και των τοπικών Αρχών της χαρακτηρίζεται, κυρίως, από έναν εφησυχασμό, μιαν εργώδη προσπάθεια να μη διαταραχθεί κανένα τοπικό  status quo  – όπως με τραγικό, πλην διαυγή, τρόπο έδειξαν αυτός τούτος ο φόνος του νεαρού Doujon Zammit το 2008 και οι ατυχείς χειρισμοί, που ακολούθησαν. Από την άλλη πλευρά, το πρόσφατο τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, που απειλεί να ξεθεμελιώσει τον Δήμο ως θεσμό και ταλανίζει την τοπική κοινωνία, δείχνει ότι πάνω σ’ αυτόν τον εφησυχασμό και την αδράνεια έχουν στηθεί δημόσιες σταδιοδρομίες και τεράστιες περιουσίες, που, εκτός όλων των άλλων, στέρησαν και στερούν βασικές υποδομές από ένα νησί, που ανήκει στις ναυαρχίδες του Ελληνικού Τουρισμού – σχολεία, δρόμους, λιμάνι με τα στοιχειώδη, χώρους στάθμευσης και άλλα πολλά.

Μ’ αφορμή όσα αποκαλύπτονται καθημερινά στο φόντο της γενικότερης κρίσης της χώρας, έχει λεχθεί πως η Μύκονος δεν είναι παρά το αντικαθρέφτισμα κι η μικρογραφία της Ελλάδας των τελευταίων 20-30 χρόνων, το κοινό αναπτυξιακό μας μοντέλο. Δεν αποκλείεται να είναι αλήθεια αυτό, αλλά έτσι κι αλλιώς ένας καθρέφτης, που τα παρουσιάζει όλα λαμπερά, είναι εξ ορισμού παραμορφωτικός, και το μοντέλο, αν δεν χρεοκόπησε ήδη, χρειάζεται επειγόντως ουσιαστικές παρεμβάσεις, γιατί έτσι όπως είναι δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ, δεν μπορεί να οδηγήσει μακριά στο μέλλον ούτε την Μύκονο ούτε την κοινωνία της, δεν μπορεί καν να κρατήσει την νέα γενιά σταθερά στον τόπο της σήμερα.

Η επαφή με τις νεώτερες γενιές Μυκονιατών μου έχει δείξει ότι, παρά την αντίθετη κυρίαρχη εντύπωση, δεν σκέπτονται όλοι με τον ίδιο, ρηχό, τρόπο. Δεν βλέπουν όλοι ως μόνη διέξοδο μια τουριστική οικονομία, που πατάει σε έξι μήνες σκληρής δουλειάς και υψηλές τιμές, ώστε να χρηματοδοτηθεί ένα εξάμηνο ραστώνης και πάλι από την αρχή. Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα νέων, που δεν διασκεδάζει αποκλειστικά στα κλαμπ, αλλά χορεύει και σε παραδοσιακά βήματα, που γνωρίζει μυστικές παραλίες και ξωκλήσια, μετέχει στα πανηγύρια, ξέρει τον ήχο της σαμπούνας, παίζει το τουμπάκι.

Υπάρχουν άνθρωποι νέοι ή λιγότερο νέοι, που δεν δουλεύουν ούτε και θέλουν να δουλεύουν σε εστιατόρια ή ξενοδοχεία. Απασχολούνται αλλού, δημιουργούν, ψάχνουν και ψάχνονται, παίρνουν τα μηνύματα των καιρών και ανησυχούν μήπως στερέψει κάποτε η χρυσή αγελάδα, που έκανε την Μύκονο ό,τι είναι σήμερα, και προετοιμάζονται. Η ψηφιακή επανάσταση και το Internet ανοίγουν τον δρόμο για νέες υπηρεσίες και για νέους, ευχερέστερους, τρόπους παροχής υπηρεσιών, ακόμη και από την απομόνωση της Ελληνικής περιφέρειας, η απαίτηση για νέα ή και παραδοσιακά προϊόντα με τοπική ταυτότητα και σταθερή ποιότητα κατευθύνει άλλους προς την αγροτική παραγωγή και προς καλλιέργειες με σύγχρονες μεθόδους – κι όλα αυτά δεν είναι πράγματα πρωτοφανή για την Ελληνική περιφέρεια. Απαντώνται παντού αλλού, καθώς αυξάνονται οι οικολογικές ανησυχίες, καθώς καρπίζουν οι βιολογικές καλλιέργειες, καθώς αντιστρέφεται η φυγή προς τα αστικά κέντρα.

Προφανώς, λοιπόν, πρέπει να υποστηριχθούν και στην Μύκονο, προκειμένου το νησί να έχει ταυτότητα πολυποίκιλη, πέραν της τουριστικής, προκειμένου να έχει ζωή όλον τον χρόνο και να κρατήσει τους νέους του, με όλη τους την ζωντάνια, την ορμητικότητα και την δημιουργικότητα.

Οι επικείμενες Αυτοδιοικητικές Εκλογές – και, μάλιστα, στο δεδομένο κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο και κλίμα – δεν παρέχουν απλώς ευκαιρία αλλά αποτελούν μάλλον υποχρέωση ριζικής ανανέωσης του εντόπιου πολιτικού σκηνικού και το σημείωμα αυτό, που γράφεται με αποκλειστικό γνώμονα τα συναισθήματά μου για την Μύκονο, δεν θέλει τόσο να υποδείξει την υπερψήφιση του ενός ή του άλλου συνδυασμού. Θέλει, κυρίως, να τονίσει την ανάγκη, που έχει το νησί για αλλαγή πορείας, μέσα από την επιλογή νέων προσώπων για την ηγεσία του Δήμου Μυκόνου – προσώπων, που θα σηματοδοτούν το μέλλον, που θα πατήσουν στην παράδοση, για να εμπλουτίσουν την παλιά ή να γεννήσουν την νέα τουριστική ταυτότητα, προσώπων, που θα δώσουν ή και θα επιβάλουν νέες κατευθύνσεις στην παροχή υπηρεσιών και στην παραγωγή αγαθών, με έλεγχο, αυστηρά κριτήρια και πιστοποίηση.

Θα αποτολμήσω, όμως, να πάω κι ένα βήμα πιο πέρα τον συλλογισμό μου αυτό: Θα παροτρύνω εσάς, τους νέους της Μυκόνου, τους ίδιους αυτούς νέους, με τους οποίους  συνομιλούμε από κοντά ή μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, να μετάσχετε ενεργά στην εκλογική αυτή διαδικασία, όχι μόνο να μη απόσχετε, απογοητευμένοι, αλλά να επιδιώξετε, να απαιτήσετε, την συμμετοχή τους στους Συνδυασμούς των Υποψηφίων Δημάρχων, να δείξετε ότι θέλετε και μπορείτε να προσφέρετε στα κοινά του νησιού με ιδέες φρέσκες, που πρωτίστως εσείς μπορείτε να έχετε. Το δικό σας, κυρίως, μέλλον είναι που περνάει από μια τέτοια ενεργό συμμετοχή, από την καταδίκη του παλιού, την επί τέλους σύγκρουση με το φθαρμένο και τους καπάτσους, που απερίσκεπτα ανεχόμαστε και εύκολα εντάσσουμε ή επανεντάσσουμε στον Ελληνικό δημόσιο βίο.

Και, κλείνοντας, θα τονίσω κάτι ακόμη: όσο είναι δικαίωμα δικό σας, νέοι της Μυκόνου, να μετάσχετε ενεργά στις επόμενες Εκλογές και να εκτεθείτε στην ψήφο των συμπολιτών σας, άλλο τόσο είναι υποχρέωση δική σας, κύριοι Υποψήφιοι, να τους ανοίξετε την πόρτα, αν θέλετε πραγματικά να φέρετε το νέο στο νησί, όπως λέτε…

Links:  Πανθ’ υπό μίαν Μύκονον Asteroidευ-φυώς ζην

Συντάκτης: kepom

Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου έχει έδρα τη Μύκονο.

One thought on “Πάνω στον εφησυχασμό στήνονται σταδιοδρομίες και περιουσίες…”

  1. Αν η «Μύκονος» είναι ένα επιτυχημένο brand και μάλιστα λαμπερό και επιθυμητό, είναι μεγάλη βλακεία να μη διαθέτει στη βεντάλια της παρά μόνο ένα προϊόν: τον τουρισμό και, μάλιστα, τον τουρισμό όπως τον έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα.

    Αυτό λένε όλοι οι κανόνες μάρκετιγκ, έτσι κι αλλιώς. Τόσο τα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, που αναφέρεις στο σημείωμα σου, όσο βιοτεχνικές μονάδες μεταποίησης, παραγωγή ειδών πολυτελείας ή και ειδών ευρείας κατανάλωσης και όχι κατ’ ανάγκην τουριστικών σουβενίρ, θα μπορούσαν να τοποθετηθούν κάτω από το brand (προϊοντική ταυτότητα) «Μύκονος» και να αποτελέσουν για το νησί πολύ μεγάλη πηγή εσόδων.

    Το ζήτημα δεν είναι να «δαιμονοποιηθεί» ο τουρισμός αλλά να διαφυλαχτεί και να ανέβει το επίπεδο του. Όχι να γίνει ακόμα πιο λαμπερή η Μύκονος, αλλά να γίνει πιο επιθυμητή από περισσότερους ανθρώπους που θέλουν να επισκεφτούν ένα όμορφο μέρος -από τα ωραιότερα του κόσμου- και όχι γιατί είναι μια πλωτή εξέδρα ξεφαντώματος και κραιπάλης, χτισμένη από άκρη σε άκρη.

    Και φυσικά οι νέοι άνθρωποι της Μυκόνου, που εν πάση περιπτώσει δεν είναι πια υποχρεωμένοι να ξεκινήσουν από το ίδιο δύσκολο σημείο που ξεκίνησαν οι γονείς και οι παππούδες τους, που έχουν σπουδάσει και δεν έχουν πεινάσει, αυτοί είναι που πρέπει να πάρουν στην πλάτη τους τη διαφύλαξη αυτής της τεράστιας περιουσίας που λέγεται «Μύκονος».

    Βέβαια, είναι πολλά τα λεφτά!.. Αυτή η δυσοίωνη διαπίστωση, φίλε μου, συχνά περιγράφει τον λόγο που κάτι δεν μπορεί να γίνει! Στην περίπτωση της Μυκόνου, όμως, ίσως μπορεί να γίνει μια εξαίρεση… Εννοώ, δηλαδή, ότι ναι είναι πολλά τα λεφτά και, έτσι, φτάνουν για όλους και, επιπλέον, μπορούν να γίνουν ακόμα περισσότερα και πιο ασφαλή.

    Κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος αν κρατάει όλα του τα αυγά σε ένα καλάθι και, επιπλέον, το είδος της τουριστικής ανάπτυξης που εφαρμόζεται στην Μύκονο, έχει αρχίσει, πια, να την καταστρέφει…

    Άργησα να πειστώ για να γίνω φίλος της Μυκόνου και αυτό χάρη σε σένα. Στο σημείο που βρίσκεται βρίσκω λόγους για να τη συμπαθήσω αλλά και άλλους τόσους ή και περισσότερους για να είμαι επιφυλακτικός απέναντι της. Το που θα καταλήξω εξαρτάται, τελικά, από το δρόμο θα διαλέξει η Μύκονος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s