Tι συμβαίνει τελικά με το Λιμενικό Ταμείο;

Γιατί δεν υπάρχουν λεφτά ν’ αγοραστεί πετρέλαιο για τα οχήματα και τις γεννήτριες, για τους λαμπτήρες στη λιμενική ζώνη, πόσιμο νερό και χαρτί τουαλέτας για τους υπαλλήλους του Λιμενικού Ταμείου; Πώς το επταμελές Δ.Σ. ως δια μαγείας γίνεται εννιαμελές; Να το κουνέλι απ’ το καπέλο!

Προς το λιμάνι. Φωτογραφία, Βιβή Χανιώτη.

Όλοι έχουμε ακούσει ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει με το λιμενικό ταμείο τον τελευταίο χρόνο.  Κάτι σοβαρό που αφορά στην λειτουργία του. Ότι δηλαδή δεν υπάρχουν λεφτά ν’ αγοραστεί πετρέλαιο για τα οχήματα του, ότι δεν υπάρχει επίσης πετρέλαιο για τις γεννήτριες του κι έτσι αν η ΔΕΗ έχει διακοπή, το λιμάνι θα σβήσει. Ότι δεν υπάρχουν λεφτά ν’αντικατασταθούν οι λαμπτήρες τoυ λιμανιού, που χαλάνε. Ότι δεν υπάρχει χαρτί για τους εκτυπωτές, μελάνια, νερό για τους υπαλλήλους, χαρτί τουαλέτας. Είναι ποτέ δυνατόν;

Πριν να φθάσουμε όμως ως εδώ, θα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα με μιά σειρά. Τα Λιμενικά Ταμεία(ΛΤ) που δημιουργήθηκαν με διάταγμα το 1939, υπάγονταν αρχικά στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας(ΕΝ),  ήταν αλλά και εξακολουθούν να είναι εξουσιοδοτημένα να εισπράτουν τέλη χρήσης λιμένος, τέλη προσόρμησης πλοίων, χρήση πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων στην περιοχή των λιμανιών, επιχορηγήσεις,  εισφορές, αντίτιμα πραγμάτων ή υπηρεσιών, και διάφορα άλλα. Μιά δημόσια δηλαδή υπηρεσία που εισπράτει για το κράτος.  Όλο αυτό, κατά τους ταπεινώτερους υπολογισμούς, ξεπερνά το ποσό του 1.1 εκατομμυρίου ευρώ τον χρόνο για τα μυκονιάτικα δεδομένα. Είναι δυνατόν λοιπόν μια τέτοια υπηρεσία να μην έχει χρήματα για χαρτί τουαλέτας;

Υπομονή… Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 παρουσιάζεται μιά ευκαιρία: στo πλαίσιo των διαδικασιών ανάπτυξης αποκεντρωμένων δομών διοίκησης, ενισχύοντας έτσι τους κατά τόπους δήμους, τα ΛΤ μπορούν, εφ’ όσον οι τοπικές δημοτικές αρχές το επιθυμούν, να μετατραπούν σε δημοτικά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ), με επταμελή διοικητικά συμβούλια(ν. 2738/1999), περνώντας μ’ αυτόν τον τρόπο απο την δικαιοδοσία του υπουργείου Ναυτιλίας σ’ εκείνη των Εσωτερικών. Ο τότε δήμαρχος Χ. Βερώνης, μαζί με αρκετούς δημάρχους άλλων ¨τουριστικών νησιών¨, αρπάζει την ευκαιρία και το Λιμενικό Ταμείο γίνεται, μετά τις απαραίτητες γραφειοκρατικές ρυθμίσεις,  δημοτικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, ενώ το 2003 αποκτά και το πρώτο του, επταμελές, διοικητικό συμβούλιο (ΔΣ). Οι κρουαζιέρες έχουν πάρει τα πάνω τους, κόσμος και αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται με αυξανόμενο ρυθμό και ο δήμος έχει έτσι αποκτήσει ένα  οικονομικά ανθηρό δημοτικό φορέα που είναι σε θέση, τουλάχιστον, να αντιμετωπίσει τα έξοδά του.

Μέχρι την παραίτηση του Βερώνη, το σύστημα λειτούργησε ως εξής: η στελέχωση του ΔΣ αφορούσε τον δήμαρχο, τον λιμενάρχη, και ανθρώπους που λίγο ως πολύ είχαν κάποια σχέση με το αντικείμενο, χωρίς να είναι οπωσδήποτε και πολιτικά πρόσωπα. Μετά βέβαια από την εμφάνιση ισχυρής αντιπολίτευσης στον Δήμο, το 2006, και το Δ.Σ. του λιμενικού ταμείου πολιτικοποιήθηκε,  με την εξής αναλογία: 4 εκπρόσωποι της πλειοψηφίας ( ένας τους ο δήμαρχος ), 2 της μειοψηφίας, 1 ο λιμενάρχης, σύνολο 7. Η πλειοψηφούσα παράταξη στον δήμο έλεγχε απόλυτα και το Λιμενικό Ταμείο.

Την 1/1/2009 ο Βερώνης παραιτείται και το ΔΣ του Λιμενικού Ταμείου συνεχίζει με αντικαταστάτη τον επόμενο δήμαρχο, χωρίς καμμιά άλλη αλλαγή. Η συμπολίτευση συνεχίζει να ελέγχει το ταμείο.

Μετά τις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2010, το παλιό ΔΣ παραιτείται σύμφωνα με τον νόμο και τοποθετείται νέο από 1/1/2011. Εδώ έχουμε όμως νομικές αλλαγές. Στον νέο Δημοτικό και Κοινοτικό Κώδικα (ν.3463/2006), που στο μεταξύ ισχύει, αναφέρεται ότι εφ’όσον οι υπάλληλοι του ΛΤ ξεπερνούν τους 10 δικαιούνται μιά έδρα στο ΔΣ. Οι υπάληλλοι όντως ξεπερνούσαν πιά τους 10, διεκδικούν το δικαίωμά τους και έτσι μία από τις έδρες της πλειοψηφίας δίνεται σ’αυτούς 1. Εκεί λοιπόν, στις αρχές του 2011 και στο νέο ΔΣ,  για πρώτη φορά ο δήμαρχος και η συμπολίτευση, με την ευκαιρία μιας αδιάφορης, για τους υπόλοιπους Μυκονιάτες, απόφασης  «για την ρύθμιση κυκλοφοριακών θεμάτων » [ποιός έχει το πάνω χέρι στην είσοδο των τροχοφόρων στο Γιαλό, ο δήμαρχος ή ο λιμενάρχης;] συνειδητοποιούν ότι δεν διαθέτουν οπωσδήποτε και την πλειοψηφία 2.

Και  εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα, για το τι θα ήταν καλύτερο να γίνει. Μπαίνοντας κατ’ αρχήν στην θέση του δημάρχου όλο αυτό σήμαινε ότι σε μια οικονομικώς αρνητική συγκυρία, πιθανώς να είχε προβλήματα ελέγχου στην ανθηρή υπηρεσία που λέγεται Λιμενικό Ταμείο. Τα προβλήματα φυσικά, προέκυψαν άθελά του από την εφαρμογή μιας νέας πρακτικής που στο μεταξύ αναπτύχθηκε (μια έδρα της πλειοψηφίας στους εργαζόμενους), καθιστώντας έτσι την πλειοψηφία της συμπολίτευσης ζητούμενο και όχι δεδομένο. Χρειαζόταν μια ενημέρωση της καθ’ ύλην αρμόδιας αποκεντρωμένης διοίκησης, για το οξύμωρο της κατάστασης. Ότι δηλαδή, η πλειοψηφούσα αρχή στον δήμο αδυνατεί να ελέγξει μιά υπηρεσία της από την στιγμή που ο νομοθέτης άλλως όρισε. Το να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα θα ήταν θέμα χρόνου και σίγουρα θα λυνόταν υπέρ της συμπολίτευσης, αφού ο νομοθέτης ενδιαφέρεται και για την όσο το δυνατόν πιό εύρρυθμη λειτουργία των θεσμών. Ένας συναινετικός δήμαρχος θα άφηνε τα πράγματα ως έχουν, κρατώντας χαμηλούς τόνους, βρίσκοντας ένα μίνιμουμ συννενόησης με την αντιπολίτευση, λύνοντας τα προβλήματα σε τοπικό επίπεδο. Ωστόσο η πραγματικότητα τόσο εντός, όσο και εκτός, του δημαρχιακού μεγάρου, είναι εντελώς διαφορετική και άκρως απογοητευτική. Δεν υπάρχει καμμιά ελπίδα συννενόησης, ούτε καν προσπάθεια για κάτι τέτοιο, μεταξύ δημάρχου και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δυστυχώς για όλους μας!

Κι έτσι επιλέχθηκε, όπως θα δείτε, η χειρότερη δυνατή λύση. Θέλω να πιστεύω ότι ο δήμαρχος, επηρεαζόμενος από παρατρεχάμενους, πρόθυμους να του πουλήσουν εκδουλεύσεις, ή άσχετους που το έπαιζαν νομικοί, κι έχοντας απέναντί του μια αντιπολίτευση που τον περίμενε στην γωνία, προέβη σε μια σειρά από βεβιασμένες κινήσεις, δηλαδή γκάφες, που δυστυχώς γι’αυτόν, θα μένουν στο διαδίκτυο εσαεί για να του το θυμίζουν.

Τι ακριβώς έγινε; Για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο των επτά εδρών, (3 η πλειοψηφία, 4 οι υπόλοιποι, δηλαδή 2 η μειοψηφία, 1 οι εργαζόμενοι, 1 ο λιμενάρχης), κάποιος φωστήρας με ερασιτεχνικές νομικές γνώσεις -πως αλλοιώς να τον πω!-  έφτιαξε ένα συμπίλημα όλων των νομολογιών που υπήρξαν στο μεσοδιάστημα, [ δεν θέλω να σας πονοκεφαλιάσω, αλλά για όσους ενδιαφέρονται ας δουν στο 3 ] και ως δια μαγείας οι επτά έδρες έγιναν εννιά. Να το κουνέλι απ’ το καπέλο! Δηλαδή, 5  της πλειοψηφίας και 4 όλοι οι άλλοι. Ως κύριο επιχείρημα, χρησιμοποιήθηκε το άρθρο 244 του νόμου 3463/06, που ορίζει μεταξύ άλλων: “…ο αριθμός των μελών του διοικητικού συμβουλίου (των λιμενικών ταμείων), ορίζεται σε εννέα (9) στην περίπτωση που η γεωγραφική περιοχή του εκτείνεται στα όρια δύο Ο.Τ.Α (Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης)”. Στην Μύκονο, δυστυχώς ή ευτυχώς, μόνο ένας Ο.Τ.Α. έχει απομείνει. Κι ένας Ο.Τ.Α. σημαίνει 7μελές συμβούλιο!  Ερμηνεύοντας λοιπόν αυθαίρετα το άρθρο, παύθηκε το επταμελές ΔΣ του ταμείου, έγινε ‘’επανα- σύσταση’’ του νομικού προσώπου που λέγεται Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Μυκόνου, ορίστηκε νέο εννιαμελές ΔΣ και πάρθηκαν άμεσα και αποφάσεις 4! Μέσα στην ίδια μέρα! Κι όλα αυτά με απλές αποφάσεις του Μυκονιάτικου δημοτικού συμβουλίου, ως κράτος εν κράτει.  Τυπική ίσως αντίδραση κάποιου που θεωρεί ότι όλα είναι δικά του, άρα και όλα επιτρέπονται; Πλήρης αδυναμία ελέγχου ανίκανων, για να μην πώ επικίνδυνων, συνεργατών; Και καλά αυτοί οι άλλοι μπορεί να έταζαν του δημάρχου ανώγια και κατώγια, δεν είναι εξάλλου υπόλογοι σε κανέναν, ο ίδιος ο δήμαρχος  ωστόσο  που έβαζε την υπογραφή του, δεν δίστασε, δεν αναρωτήθηκε κάν,  αφού την τελική ευθύνη θα την είχε μόνος του; Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά; Ειλικρινά, μου είναι αδύνατον να  καταλάβω!

Όλα αυτά δεν μπορούσαν βεβαίως να μείνουν κρυφά. Άμεσα ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, αντί κι αυτός με την σειρά του να προσπαθήσει να λογικεύσει τον δήμαρχο και να του δείξει το άτοπο για το καλό του τόπου, αρχίζει τις οχλήσεις σε όλα τα επίπεδα. Σιγά – σιγά ο κρατικός μηχανισμός αντιλαμβάνεται το μέγεθος της γκάφας και αναλαμβάνουν να εξηγήσουν στον δήμαρχο πόσο κάνουν ένα κι ένα. Γίνεται αρχικά προσπάθεια συμβιβασμού για να στρογγυλευθεί η «επανα- σύσταση» σε «τροποποίηση του καταστατικού» και μετά σε «πρόταση για τροποποίηση» σε αντίστοιχα δημοτικά συμβούλια, αλλά το πράγμα δεν μαζεύεται 4. Έτσι η αποκεντρωμένη διοίκηση βγαίνει τελικά απέναντι στον δήμαρχο, θεωρεί άκυρη την επέμβαση του δήμου στην εκ νέου «σύσταση» ή έστω «τροποποίηση καταστατικού» του λιμενικού ταμείου, θεωρεί παράνομο το νέο εννιαμελές ΔΣ του ταμείου,  με συνακόλουθα άκυρες όλες τις αποφάσεις του. Με δυό λόγια το φιμώνει κανονικά. Κι έτσι ενώ δαπάνες για το ταμείο δεν εγκρίνονται πιά, τα χρήματα λιγοστεύουν, το πετρέλαιο αρχίζει να μην φτάνει, δεν υπάρχουν πιά λεφτά για λάμπες, αλλά ούτε για νερό και χαρτί τουαλέτας και ο δήμαρχος καταφεύγει σχεδόν υποχρεωτικά στο Συμβούλιο Επικρατείας για να βρεθεί λύση. Η δικαιοσύνη στην Ελλάδα έχει βέβαια τους δικούς της, αργούς, ρυθμούς, ο χειμώνας περνά μέσα στην απόλυτη απραξία, η οικονομική κρίση βαθαίνει, το καλοκαίρι έρχεται και ο δήμος το μόνο που έχει καταφέρει είναι να αυτοακυρώσει μιά υγιή οικονομικά  υπηρεσία. Κι όλα αυτά σ’ένα νησί, όπου το λιμάνι που διαχειρίζεται, ακριβώς, το λιμενικό ταμείο, αποτελεί μέρος της βιτρίνας του τόπου. Ποιός  είναι ο πιό χαμένος; Ο δήμαρχος ή ο τόπος;

Τέλος της ιστορίας: Πριν από ένα μήνα περίπου ο δήμαρχος, πιεσμένος αφόρητα από προθεσμίες, μια κάκιστη σαιζόν σε εξέλιξη και τα αδιέξοδα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, υποχρεώνεται σε ολική αναδίπλωση. Παίρνει πίσω και το νέο καταστατικό, και το εννιαμελές ΔΣ και τις αποφάσεις του. Υποχρεώνεται να ενεργοποιήσει ξανά το παλιό, προ της κρίσης, επταμελές διοικητικό συμβούλιο, ούτως ώστε τα πράγματα να πάρουν πάλι τον δρόμο τους, έστω και μετά από έναν ολόκληρο χρόνο.  Φυσικά η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας εκκρεμεί. Δεν θέλω να προλάβω τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, αλλά η όλη ιστορία στερείται νομικής βάσης. Για να μην μιλήσουμε ξανά και για την αδέξια προσπάθεια εφαρμογής της. Γιατί λοιπόν το Συμβούλιο Επικρατείας να στήσει ευήκοον ούς στον προσφεύγοντα σ’αυτό, δήμο; Και αλήθεια, αν ο δήμος χάσει την υπόθεση,  ποιός θα πληρώσει τα έξοδα; Και ποιός τελικά κέρδισε κάτι απ’ όλα αυτά; Σίγουρα, όχι ο τόπος, ο οποίος βγήκε τραυματισμένος  από μια διελκυστίνδα μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, χωρίς καμμιά απολύτως βαθύτερη ουσία.

Προς τι όλα αυτά;  Διότι ο δήμαρχος και η συμπολίτευση – δυστυχώς και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν δίνει καλύτερα δείγματα γραφής –  φαίνεται να θεωρούν το ΛΤ τσιφλίκι  τους και άρα νομίζουν ότι μπορούν να επιβάλουν την θέλησή τους όποτε και με όποιον τρόπο θελήσουν. Πήραν πιστεύω ένα καλό μάθημα. Πέρα από την έλλειψη διορατικότητας που χαρακτήρισε την όλη ιστορία, νομίζω πως όλοι οι εμπλεκόμενοι ξέχασαν κάτι πάρα πολύ απλό: τα χρήματα του Ταμείου – το δια ταύτα δηλαδή – δεν ανήκουν ούτε στον δήμαρχο, ούτε βέβαια και σε κανέναν από τους υπόλοιπους εκλεγμένους εκπροσώπους στον δήμο, οι οποίοι ελέγχονται – ας μην το ξεχνούν – για τα πεπραγμένα τους. Αν τα χρήματα του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Μυκόνου ανήκουν σε κάποιον, αυτός είναι μόνο η Μύκονος και οι κάτοικοί της.

Και για την ιστορία: Η ΚΕΠοΜ σταθερά αντιτάχθηκε από την αρχή σε όλες τις προσπάθειες της δημοτικής αρχής να την κάνει μέτοχο σ’ αυτό το θολό τοπίο, καταψηφίζοντας όλες τις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου που είχαν σχέση με το λιμενικό ταμείο, με τελευταία αυτήν του προυπολογισμού του, προ μηνός περίπου, με το σκεπτικό ότι η συγκεκριμένη δημοτική αρχή δεν κρίνεται ικανή να διαχειριστεί ικανοποιητικά έστω και ένα ευρώ, πολύ δε περισσότερο να συλλάβει και να υλοποιήσει σωστά έναν προϋπολογισμό.

Α. Μ.

  1. Δήμος Μυκόνου > Εφημερίδα της Υπηρεσίας > Πρακτικά 2011 >  Αποφάσεις Δημοτικού Συμβουλίου > ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ: 22 / 2011
  2. Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Μυκόνου > Θέματα ημερήσιας διάταξης 8/4/2011 > θέμα υπ’ αριθμόν 28 : περί τροποποίησης της κανονιστικής απόφασης ρύθμισης κυκλοφοριακών θεμάτων, ή στο διαδίκτυο  www.mykonosports.gr/index.php?MDL=pages&Alias=MENU_13_24_02_07
  3. ν. 2738/1999 (ΦΕΚ 180 Α’), ν.3463/2006, ν.3731/2008, ν.3852/2010
  4. sites.diavgeia.gov.gr/dimosmykonou/ada/4Α3ΘΩΚΚ-2 και sites.diavgeia.gov.gr/dimosmykonou/ada/4ΑΣΒΩΚΚ-Θ9Ο και sites.diavgeia.gov.gr/dimosmykonou/ada/4Α3ΘΩΚΚ-Β καιsites.diageia.gov.gr/dimosmykonou/ada/4ΑΘΓΩΚΚ-Ψ

Συντάκτης: kepom

Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου έχει έδρα τη Μύκονο.

3 σκέψεις σχετικά με το “Tι συμβαίνει τελικά με το Λιμενικό Ταμείο;”

  1. Χαιρόμαστε για την παρέμβαση του εκπροσώπου της Επόμενης Μέρας, που δημοσιεύτηκε στο blog Mykonensis http://mykonensis.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html με αφορμή το άρθρο του Σκορδιαλλού #07 για το Λιμενικό Ταμείο, όμως ειλικρινά δεν καταλαβαίνουμε τον εκνευρισμό του.

    Χαιρόμαστε κατ’ αρχήν γιατί η παρέμβαση ενός ανθρώπου που γνωρίζει τα πράγματα από πρώτο χέρι, επιβεβαιώνει όλες τις πτυχές αυτής της βρώμικης ιστορίας. Τώρα αν ο κ.Φιορεντίνος υποστηρίζοντας ότι «….επεχείρησα επανειλημένως να τον συνετίσω (τον δήμαρχο) ζητώντας του την ημέρα της παράνομης απόφασης σε κατ’ ιδίαν συζήτηση….», νομίζει ότι μπορεί να πείσει έστω και έναν καλοπροαίρετο αναγνώστη ότι είχε χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα όπλα που του έδινε ο νόμος, αυτό είναι δικαίωμά του. Δεν κατανοώ ωστόσο την αντιπολιτευτική του στάση, γιατί ενώ έχει την δυνατότητα να ζητήσει την σύγκλιση έκτακτου δημοτικού συμβουλίου για το συγκεκριμένο θέμα, δεν το κάνει. Εγώ ως αρθρογράφος εκφράζω απλά και ξεκάθαρα την λύπη μου για την ανεπάρκεια των πολιτικών αρχών του νησιού να προστατέψουν αποτελεσματικά μια ισχυρή περιουσιακή μονάδα του δήμου.

    Τώρα σε ότι αφορά τον εκνευρισμό που προδίδει η επίθεση εναντίον της Κίνησης Ενεργών Πολιτών, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται μια διαδικαστική κόντρα που αφορά στο λιμενικό ταμείο, να μπαίνει στην ίδια μοίρα με τις καταγγελίες της ΚΕΠοΜ για την εγκληματική καύση των σκουπιδιών και τις επιπτώσεις της πάνω στην δημόσια υγεία. Το ζήτημα των σκουπιδιών δεν χωράει μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Θυμίζουμε για την τάξη, ότι η Επόμενη Μέρα δεν ανταποκρίθηκε στο δικό μας αίτημα για κοινές δράσεις και αποφάσεις στο ζήτημα των απορριμάτων, με τον ίδιο τρόπο που δεν ανταποκρίνεται σε καμμία πρόταση για σύμπλευση σε μείζονα ζητήματα. Αντιθέτως προτιμά να ταυτίζεται με την λογική του δημάρχου που λέει « δεν θέλουμε ελέγχους, για να μην έχουμε κυρώσεις». Η ρεβανσιστική πολιτική της Επόμενης Μέρας, εκφράζει μια παλαιοπολιτική ρητορική που έχει ήδη ξεπεραστεί από τα πράγματα. Θα συστήναμε στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ξεπεράσει τους καταναγκαστικούς ιδεασμούς του και να δει καθαρά ότι η ΚΕΠοΜ εργάζεται με μόνο γνώμονα το καλό του τόπου και όχι με ψηφοθηρικές τακτικές. Καλούμε λοιπόν τόσο τον ίδιο, αλλά και τα μέλη της παράταξης του, να μην αντιδρούν μόνο όταν διαβλέπουν, με την δική τους λογική, πως κινδυνεύουν οι ψήφοι τους, αλλά να παρεμβαίνουν δυναμικώτερα σε θέματα που η ΚΕΠοΜ θέτει μέσα από την καθημερινή της δράση. Για το καλό του τόπου και μόνον.

    Α. Μ.

    1. Κύριε ή κυρία αρθρογράφε Α.Μ.
      Μέχρι χτες το πρόβλημα της ΚΕΠΟΜ ήταν ο Χρήστος Βερώνης. Εδώ και λίγο καιρό η ΚΕΠΟΜ φαίνεται να έχει πρόβλημα και με τον Αντρέα Φιορεντίνο. Και μάλιστα μεγαλύτερο από ό,τι δείχνει να έχει με τον κύριο Μέγα Δήμαρχο, ή τον κύριο Κορνίβα Αντιδήμαρχο κλπ. Μήπως η ΚΕΠΟΜ βρίσκει τρόπο συνεννόησης με την δημοτική αρχή και της το χαλάει η αξιωματική αντιπολίτευση; Κατά την προσωπικήν μου άποψιν, για το καλό του τόπου και μόνον υπάρχει μια οδός και μόνον: Αυτή της ενότητας της αντιπολίτευσης απέναντι στην ανικανότητα της διοίκησης. Οτιδήποτε άλλο, προσωπικά, το θεωρώ απλή δημαγωγία και το καταγγέλλω δημόσια και επώνυμα.
      Αυτά και σας χαιρετώ,
      Άννα Λοΐζου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s