Τρεις σημαντικές αποφάσεις του Δήμου για τους δημόσιους λειτουργούς και τους κατοίκους του νησιού μας

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΥΚΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΣΤΙΣ 31/5/18

  • ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ  ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΗ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΣ  ΣΙΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗΣ
  • ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΚΤΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΧΗ ΚΑΤΑΛΥΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΜΟΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
  • ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ-ΑΓΡΟΤΕΜΑΧΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΧΩΡΩΝ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Τα καλά νέα πρέπει να  λέγονται και να μαθαίνονται!

Σημαντικές αποφάσεις πάρθηκαν από το ΔΣ του Δήμου Μυκόνου στην συνεδρίαση της 31ης Μαΐου 2018.

Και στις τρεις αποφάσεις στο επίκεντρο είναι οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του νησιού!

Diana Edwards Mykonos
Diana Edwards Mykonos | Boats & Ships – Watercolor

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ  ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΗ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΣ  ΣΙΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗΣ .

Είναι γνωστό σε όλους ότι η  κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης τόσο για τουριστικά καταλύματα όσο και για στέγαση εποχιακών υπαλλήλων, η έλλειψη χώρων στέγασης, τα υψηλά ενοίκια και η νοοτροπία της τουριστικής αξιοποίησής τους από τις τοπικές κοινωνίες δημιουργούν μια  δύσκολη κατάσταση για όλους τους δημόσιους λειτουργούς , ιδιαίτερα σε τουριστικές περιοχές όπως η Μύκονος.

Δίκαιο αίτημα όλων των δημόσιων υπαλλήλων είναι η απαίτηση για την αντιμετώπιση του προβλήματος από τις τοπικές κοινωνίες εάν αυτές θέλουν να έχουν δημόσιους λειτουργούς και υπηρεσίες.

Ο νέος νόμος 4483/2017 για παροχή κινήτρων έδωσε την δυνατότητα σε Δήμους όπως  τον δικό μας να μπορούν να παρέχουν δωρεάν σίτιση και κατάλληλο κατάλυμα διαμονής στους υπαλλήλους τους.

Ο Δήμος της Μυκόνου ανταποκρίθηκε άμεσα μετά τις απαιτήσεις και πιέσεις όλων των δημόσιων λειτουργών και ιδιαίτερα της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Με προϋπολογισμό 350.000 ευρώ καλύπτει για την τρέχουσα χρονιά επίδομα στέγασης-σίτισης για περίπου 200 δημόσιους υπαλλήλους (αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, υπαλλήλους Πυροσβεστικής, ΕΚΑΒ, ΑΤ και ΛΣ) και αναζητεί στέγη για ενοικίαση για την παροχή καταλυμάτων για εκπαιδευτικούς και όχι μόνο για την επόμενη χρονιά. Σε συνάρτηση με τα επιδόματα που δίνονται σε γιατρούς του Κέντρου Υγείας από το 2015 ο Δήμος της Μυκόνου  δίνει το καλό παράδειγμα  όχι μόνο σε άλλους Δήμους αλλά και στους ίδιους τους δημότες του.

Παράδειγμα που μας δίνουν άλλωστε μικρότεροι Δήμοι όπως αυτός της Κάσου που ακόμη πιο έγκαιρα από μας έσπευσαν να συνδράμουν  τους  υπαλλήλους με τον ίδιο τρόπο.

Η επιδοματική αυτή πολιτική του Δήμου σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πολιτική «αλληλεγγύης» με την έννοια της φιλανθρωπίας. Είναι έμπρακτη αναγνώριση της προσφοράς.

Η ομόφωνη ψήφιση της απόφασης αλλά και η προετοιμασία του θέματος από όλες τις δημοτικές παρατάξεις αποδεικνύει ότι σε τέτοια ζητήματα δεν χωρούν παραταξιακές αντιπαλότητες και διαχωρισμοί.

Έξαλλου, εάν θέλουμε να έχουμε δασκάλους στα σχολειά, γιατρούς στο ΚΥ και δημόσιους υπαλλήλους σε όλες τις υπηρεσίες θα πρέπει όλοι, Δήμος και πολίτες να βοηθήσουμε στην λύση του θέματος .

ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΚΤΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΧΗ ΚΑΤΑΛΥΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΜΟΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Η Κίνηση Ενεργών πολιτών Μυκόνου δηλώνει πάντα παρούσα σε ενέργειες, λύσεις και προτάσεις  που έχουν ως αποδέκτη τους κατοίκους του νησιού.

Για το ζήτημα της στέγασης -το μεγαλύτερο ίσως κοινωνικό πρόβλημα των τελευταίων χρόνων- έχουμε κινηθεί σε πολλαπλά επίπεδα.

  • Από το 2014 έχουμε έρθει σε επαφή με το Υπουργείο Εσωτερικών για την διερεύνηση του νομοθετικού πλαισίου για την προσφορά στέγης, όταν διεκδικούσαμε μαζί με πολλούς συμπολίτες μας την αξιοποίηση του ξενοδοχείου Άνω Μερά πριν χαθεί αυτή η μεγάλη ευκαιρία για τον Δήμο. Το πλαίσιο αυτό καθορίστηκε επακριβώς με τον νόμο 4483/2017.
  • Φέραμε προ ημερήσιας στο τραπέζι του ΔΣ του Δήμου τον Απρίλιο του 2018 το ζήτημα της αναγκαιότητας μίσθωσης ακινήτων για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των υπαλλήλων στο νησί, θέμα που συζητήθηκε και στην προχθεσινή συνεδρίαση και  ψηφίστηκε ομόφωνα.
  • Έχουμε έρθει σε επαφή με ιδιοκτήτες παλιού ξενοδοχείου οι οποίοι προτίθενται να μισθώσουν το ακίνητό τους στον Δήμο για την κάλυψη μέρους των στεγαστικών αναγκών της εκπαιδευτικής κοινότητας και πραγματοποιήσαμε συνάντηση με τον Δήμαρχο.

Μετά την πρόσφατη ομόφωνη απόφαση στις 31 Μαΐου 2018, όλα τα παραπάνω μαζί με τις ενέργειες της Δημοτικής αρχής αλλά και των ενδιαφερόμενων φορέων (συλλόγων καθηγητών και συλλόγων γονέων) φαίνεται να αποδίδουν καρπούς .

Δεν σταματήσαμε και δεν σταματάμε να επεξεργαζόμαστε λύσεις στα μεγάλα προβλήματα του νησιού.

Υποστηρίζουμε τον μεγάλο και σοβαρό ρόλο της Αυτοδιοίκησης Α’ και Β΄ βαθμού. Ρόλος που όλο και περισσότερο υποκαθιστά το ίδιο το κράτος.

Η διεκδίκηση δεν σταματάει εδώ.

Συνεχίζουμε τον αγώνα για την αποκατάσταση της αδικίας με την εξαίρεση από τον νόμο όλων των μόνιμων υπαλλήλων σε όλες τις υπηρεσίες αλλά και των δημοτικών υπαλλήλων οι οποίοι αποτελούν την ραχοκοκαλιά των υπηρεσιών στους Δήμους και καλούνται να σηκώσουν τον αυξημένο όγκο εργασιών που επιφέρει ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ  και η μνημονιακή υποστελέχωση.

Συντασσόμαστε στον δίκαιο αγώνα των εργαζόμενων για μόνιμη και σταθερή εργασία και μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.

ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ-ΑΓΡΟΤΕΜΑΧΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΧΩΡΩΝ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Μια επίσης σημαντική απόφαση στην ίδια συνεδρίαση αποτελεί η ομόφωνη ψήφιση της αναγκαιότητας εκμίσθωσης οικοπέδων-αγροτεμαχίων περιμετρικά του παραδοσιακού οικισμού για την δημιουργία χώρων στάθμευσης.

Η εύρεση τέτοιων χώρων αποτελεί μέρος της πρότασης της ΚΕΠοΜ, κατατεθειμένη από χρόνια σε τραπέζια συνεδριάσεων αλλά και πρόσφατα, για την αντιμετώπιση του συνολικού συγκοινωνιακού ζητήματος στο νησί, σε συνδυασμό με περιφερειακά δημοτικά λεωφορεία, μονοδρομήσεις δρόμων και δημιουργία πεζοδρομίων.

Το θέμα αναδείχθηκε έντονα κατά την συνεδρίαση της 20ης Απριλίου 2018 όταν επιχειρηματίες του νησιού ζήτησαν συζήτηση στον Δήμο για τον μαρασμό των επιχειρήσεών τους και της Χώρας γενικότερα.

Φαίνεται να βρέθηκε κατάλληλος χώρος προς τιμή των ιδιοκτητών του οι οποίοι προτιμούν και αυτοί να το μισθώσουν στον Δήμο και όχι σε ιδιώτη που πιθανόν να προσφέρει και περισσότερα χρήματα.

Για την ΚΕΠΟΜ
ΟΙ ΔΣ

Άννα Καμμή, Απόστολος  Νάζος, Ματίνα Μανδηλαρά, Μάκης Μωράκης

 

 

Σε ιδιώτη το πάρκινγκ στο λιμάνι;

_WIP0438

Yποχρέωση ενός Δήμου και κατά συνέπεια των νομικών του προσώπων είναι να βάζει στο επίκεντρο τον πολίτη και τoν επισκέπτη με αποφάσεις που όχι μόνο θα εξασφαλίζουν τα δημόσια αγαθά, αλλά κυρίως θα προσφέρουν παροχές στους πολίτες αντάξιες των τελών που εισπράττουν από αυτούς.
Ο Δήμος της Μυκόνου διαχρονικά δεν έχει στο επίκεντρο της πολιτικής του τον πολίτη. Η διαχείριση του δημόσιου χώρου εν γένει με τις καταπατήσεις στις παραλίες, στις πλατείες και στα πεζοδρόμια, η τεράστια ανοχή σε κάθε είδους παραβατικότητα, η κάκιστη διαχείριση των απορριμμάτων, η ανεξέλεγκτη απόρριψη αδρανών σε όλο το νησί, η χείριστη κατάσταση του οδοστρώματος, ο ελλιπής έως ανύπαρκτος φωτισμός, η εγκατάλειψη και η παρακμή του παραδοσιακού οικισμού, είναι κάποια από τα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη και των επισκεπτών του νησιού.
Ένα μικρό αντιστάθμισμα όλων των παραπάνω είναι η δωρεάν λειτουργία του χώρου στάθμευσης στην Χερσαία Ζώνη Λιμένα. Με την παραχώρηση αυτής της χρήσης σε ιδιώτη χάνεται και αυτό.

Παραμένοντας σταθεροί στις θέσεις και απόψεις μας για τέτοιου είδους παραχωρήσεις, και έχοντας ήδη αντιδράσει στην παραχώρηση από το ΔΛΤΜ των δημόσιων τουαλετών στην περιοχή Κάστρο σε ιδιώτη – ο οποίος αποδεδειγμένα καταστρατήγησε κανόνες αισθητικής και σειρά ΠΔ για τον παραδοσιακό οικισμό, καθώς επίσης δεν λειτούργησε τις ‘’δημόσιες’’ τουαλέτες κατά την διάρκεια του χειμώνα- θεωρούμε υποχρέωση του ΔΛΤΜ να λειτουργήσει τον συγκεκριμένο χώρο με ίδιους πόρους και με γνώμονα την εξυπηρέτηση των πολιτών και των επισκεπτών του νησιού και όχι να τον παραχωρήσει σε ιδιώτη.

Ολόκληρο το κείμενο της Διαβούλευσης έχει αναρτηθεί στο site του ΔΛΤΜ www.mykonosports.gr. ______________________________________________________________________________________
Προς: ΔΣ ΔΛΤΜ,  Μύκονος, 15/5/2018

Θέμα: Συμμετοχή στην Δημόσια Διαβούλευση για την παραχώρηση χώρου στη Χερσαία Ζώνη Λιμένα Μυκόνου με σκοπό την εκμετάλλευση αυτού ως υπαίθριου χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων (parking).

Σε απάντηση της πρόσκλησης για συμμετοχή στην Δημόσια Διαβούλευση για την παραχώρηση ιδιαίτερου δικαιώματος χρήσης χώρου στη Χερσαία Ζώνη Λιμένα Μυκόνου με σκοπό την εκμετάλλευση αυτού ως υπαίθριου χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων (parking), σας παραθέτουμε παρακάτω τις απόψεις μας:

Α. Αρχικά θα θέλαμε αναλυτική τεκμηρίωση για τους λόγους που το ΔΛΤΜ δηλώνει αδυναμία να υλοποιήσει το συγκεκριμένο έργο με ίδιους πόρους και στην συνέχεια να εκμεταλλευτεί την λειτουργία του προς όφελος των δημοτών και των επισκεπτών του νησιού, εισπράττοντας το ίδιο το ΔΛΤΜ αντίτιμο για αυτή την υπηρεσία. Ειδικότερα θα θέλαμε να μας απαντήσετε:

1. Εάν εξετάσατε αυτό το ενδεχόμενο και εάν έχετε πάρει προσφορές για την τοποθέτηση μπάρων, μηχανήματος αυτόματου πωλητή για την είσπραξη των εισιτηρίων, όλου του σχετικού εξοπλισμού που προβλέπεται στην σύμβαση καθώς και των αμαξίδιων τύπου golf.
2. Επίσης θα θέλαμε να μας απαντήσετε για ποιους λόγους το ΔΛΤΜ δεν μπορεί να προσλάβει εποχικούς υπαλλήλους ώστε να μπορέσει να εξυπηρετήσει τις αυξημένες ανάγκες του καλοκαιριού καθώς και την λειτουργία ενός χώρου στάθμευσης όπως περιγράφεται στην διακήρυξη που τίθεται στην διαβούλευση.

Β. Ερωτήσεις , σχόλια, παρατηρήσεις, και προτάσεις επί του κειμένου της διαβούλευσης:

1. Θα θέλαμε να μας ενημερώσετε εάν έχετε προβεί σε κάποια μελέτη ή έχετε συλλέξει στατιστικά στοιχεία από διάφορες υπηρεσίες του Δήμου ή άλλες, που να καταγράφουν την χρήση στον συγκεκριμένο χώρο.

Συγκεκριμένα:
α. Πόσα αυτοκίνητα και για ποιες ώρες σταθμεύουν στον συγκεκριμένο χώρο από τις παρακάτω κατηγορίες:
• Μόνιμοι κάτοικοι της Χώρας.
• Υπάλληλοι του Δήμου Μυκόνου οι οποίοι εργάζονται στις υπηρεσίες που στεγάζονται στο Δημαρχιακό κτήριο και στο κτήριο του Μαύρου.
• Υπάλληλοι των υπηρεσιών της Χώρας (ΟΤΕ- ΕΛΤΑ) και των υποκαταστημάτων των τραπεζών ( ΠΕΙΡΑΙΩΣ- ALPHA- EUROBANK).
• Υπάλληλοι των ιδιωτικών επιχειρήσεων όλων των κατηγοριών στην Χώρα που λειτουργούν τόσο το καλοκαίρι αλλά και τον χειμώνα.

β. Πόσους δημόσιους υπάλληλους (εκπαιδευτικούς, γιατρούς, αστυνομικούς, λιμενικούς, τελωνιακούς, πυροσβέστες κ.αλ. διαθέτουν συνολικά οι υπηρεσίες του νησιού.

γ. Πόσους δημοτικούς υπαλλήλους διαθέτει ο Δήμος στο σύνολό του.

δ. Πόσους ιδιωτικούς υπαλλήλους διαθέτει το νησί στο σύνολό του.

ε. Πόσοι κάτοικοι Μυκόνου κατά μέσο όρο επισκέπτονται την Χώρα καθημερινά.

στ. Πόσοι επισκέπτες της Μυκόνου κατά μέσο όρο επισκέπτονται την Χώρα καθημερινά, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες.

2. Θεωρούμε εξευτελιστικό το ποσό των 5.000 ευρώ ως ποσό εκκίνησης για μηνιαίο μίσθω μα. Με ένα πρόχειρο μετριοπαθή υπολογισμό, το ποσό αυτό θα αποτελεί την ημερήσια είσπραξη μόνο από τον χώρο Α για το διάστημα Μάιο-Σεπτέμβριο (254 θέσεις * 20 ευρώ). Πόσο μάλλον που το ποσό αυτό θα παραμείνει σταθερό για όλη την διάρκεια της μίσθωσης (15 έτη).

3. Θεωρούμε επίσης ότι με το κείμενο της διακήρυξης (σελ 6 και αλλού) δίνεται η δυνατότητα στον ανάδοχο να δημιουργήσει νέες θέσεις, περισσότερες από τις 800 προβλεπόμενες βάσει του master plan για το λιμάνι, χωρίς να διευκρινίζεται εάν θα αυξηθούν οι δωρεάν θέσεις για τους μόνιμους κατοίκους του νησιού (Χωρός Β-546 θέσεις από 10ο-4ο και 273 θέσεις από 5ο-9ο).

resize.php.jpg

4. Θεωρούμε ότι οι 273 θέσεις στον Χώρο Β οι οποίες θα διατίθενται δωρεάν σε μόνιμους κατοίκους- υπαλλήλους της Χώρας από 1/5-30/9 δεν καλύπτουν τις ανάγκες και ότι πολλοί από αυτούς ακόμη και εάν έχουν μια από τις 1.500 κάρτες ελεύθερης πρόσβασης (Κ.Ε.Π.), τελικά δεν θα βρίσκουν θέση στον συγκριμένο χώρο και θα αναγκάζονται να πληρώνουν για να χρησιμοποιούν θέση στον Χώρο Α. Για τους μόνιμους κατοίκους που πιθανόν να μην μετακινούν το αμάξι τους περισσότερο από μια φορά την ημέρα και το αφήσουν για τουλάχιστον 24 ώρες το αντίτιμο είναι 10 ευρώ ημερησίως. Το ίδιο ποσό θα πληρώνουν και οι υπάλληλοι όλων των κατηγοριών οι οποίοι σίγουρα δουλεύουν πάνω από 8 ώρες. Εάν τους μήνες αιχμής δεν βρίσκουν δωρεάν θέση καθημερινά, το μηνιαίο κόστος θα ανέρχεται σε ποσό δυσανάλογο με τους μισθούς τους.

5. Το σχέδιο της παραχώρησης επιτρέπει στον παραχωρησιούχο να νοικιάζει χώρους πάρκινγκ με τον μήνα ή την εβδομάδα (σελ 71)αλλά δεν ορίζεται τιμή όπως προβλέπεται για την στάθμευση με την ώρα (σελ 66-67).

6. Στους μη μόνιμους χρήστες του χώρου υπάγονται πολίτες που ανήκουν στην κατηγορία των υπαλλήλων( δημόσιοι και ιδιωτικοί) καθώς επίσης και συνταξιούχοι. Εάν δεν είναι δικαιούχοι της κάρτας (Κ.Ε.Π.), δεν βρίσκουν θέση στον χώρο Β και αναγκάζονται να σταθμεύουν στον χώρο Α, για όλες αυτές τις κατηγορίες πολιτών το ποσό των 5- 10 ευρώ που θα καλούνται να πληρώσουν ανάλογα την διάρκεια της παραμονής τους στον χώρο στάθμευσης, θα αποτελεί αντικίνητρο για μια επίσκεψη στην Χώρα.

7. Το αντίτιμο για την χρήση του χώρου θα είναι αποτρεπτικό και για τους επισκέπτες της Χώρας. Εάν ο Δήμος θέλει να δώσει κίνητρα για την καλύτερη λειτουργία των καταστημάτων της πόλης, ένα από αυτά είναι ο δωρεάν χώρος στάθμευσης στο λιμάνι με μεταφορά στην Χώρα σε ένα δίκτυο δημοτικής συγκοινωνίας.

8. Αντίθετα δεν θεωρούμε αποτρεπτικά τα ποσά για την χρήση του χώρου από εταιρίες ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων. Όταν ένα αμάξι κατηγορίας Α (OPEL COSRA, FIAT κλπ) νοικιάζεται από 40- 80 ευρώ την ημέρα, το κόστος στάθμευσης 5-10 ευρώ ανάλογα τη διάρκεια παραμονής δεν είναι σίγουρο ότι θα αποτρέψει ικανοποιητικά την κατάληψη του χώρου από εταιρίες που χρησιμοποιούν το πάρκινγκ στο λιμάνι ως επέκταση της επιχείρησής τους.

9. Δίνεται η δυνατότητα στον ανάδοχο να τοποθετήσει διαφημιστικές πινακίδες μέσα στον χώρο που θα μισθώσει (στην σελίδα 72 απαγορεύεται η τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων μόνο στις περιφράξεις του χώρου και όχι στο εσωτερικό του) με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος τοποθέτησης κάθε λογής διαφήμισης σε έναν χώρο 50.000 τμ στην είσοδο της Χώρας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

10. Θεωρούμε ότι η 15ετή διάρκεια της μίσθωσης που προβλέπεται είναι πολύ μεγάλο διάστημα. Η παραχώρηση αυτή εφόσον ολοκληρωθεί, θα διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα, τις συνέπειες της οποίας ακόμη δεν γνωρίζετε ώστε να δεσμεύσετε αυτόν τoν δημόσιο χώρο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

11. Τέλος θεωρούμε ότι υποχρέωση ενός Δήμου και κατά συνέπεια των νομικών του προσώπων είναι να βάζει στο επίκεντρο τoν πολίτη και τoν επισκέπτη με αποφάσεις που όχι μόνο θα εξασφαλίζουν τα δημόσια αγαθά αλλά κυρίως θα προσφέρουν παροχές στους πολίτες αντάξιες των τελών που εισπράττουν από αυτούς. Ο Δήμος της Μυκόνου διαχρονικά δεν έχει στο επίκεντρο της πολιτικής του τον πολίτη. Η διαχείριση του δημόσιου χώρου εν γένει με τις καταπατήσεις στις παραλίες, στις πλατείες και στα πεζοδρόμια, η τεράστια ανοχή σε κάθε είδους παραβατικότητα, η κάκιστη διαχείριση των απορριμμάτων, η ανεξέλεγκτη απόρριψη αδρανών σε όλο το νησί, η χείριστη κατάσταση του οδοστρώματος, ο ελλιπής έως ανύπαρκτος φωτισμός, η εγκατάλειψη και η παρακμή του παραδοσιακού οικισμού, είναι κάποια από τα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη και των επισκεπτών του νησιού.

Ένα μικρό αντιστάθμισμα όλων των παραπάνω είναι η δωρεάν λειτουργία του χώρου στάθμευσης στην Χερσαία Ζώνη Λιμένα. Με την παραχώρηση αυτής της χρήσης σε ιδιώτη χάνεται και αυτό.

Παραμένοντας σταθεροί στις θέσεις και απόψεις μας για τέτοιου είδους παραχωρήσεις, και έχοντας ήδη αντιδράσει στην παραχώρηση από το ΔΛΤΜ των δημόσιων τουαλετών στην περιοχή Κάστρο σε ιδιώτη ( ο οποίος αποδεδειγμένα καταστρατήγησε κανόνες αισθητικής και σειρά ΠΔ για τον παραδοσιακό οικισμό, καθώς επίσης δεν λειτούργησε τις ‘’δημόσιες’’ τουαλέτες κατά την διάρκεια του προηγούμενου χειμώνα),
θεωρούμε υποχρέωση του ΔΛΤΜ να λειτουργήσει τον συγκεκριμένο χώρο με ίδιους πόρους και με γνώμονα την εξυπηρέτηση των πολιτών και των επισκεπτών του νησιού και όχι να τον παραχωρήσει σε ιδιώτη.

Για την ΚΕΠοΜ Οι ΔΣ
Άννα Καμμή
Απόστολος Νάζος
Μάκης Μωράκης
Ματίνα Μανδηλαρά

Αποκλεισμός της ελεύθερης πρόσβασης στις παραλίες. Η περίπτωση της Φραγκιάς.

Ο αποκλεισμός της ελεύθερης πρόσβασης στις παραλίες του νησιού ενόψει ή μετά από μια αγοροπωλησία παραθαλάσσιου αγροτεμαχίου, αποτελεί τα τελευταία χρόνια μια πολύ δυσάρεστη εξέλιξη, φαινόμενο σε όλο και μεγαλύτερη συχνότητα.

Μεγάλες διαστάσεις έχει πάρει τον τελευταίο καιρό ο αποκλεισμός της προϋπάρχουσας πρόσβασης για την παραλία της Φραγκιάς με την τοποθέτηση καγκελόπορτας με λουκέτο, τοποθέτησης κάμερας και φύλακα για την αποτροπή όλων όσοι θέλουν να φτάσουν στην συγκεκριμένη παραλία.

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι η υπόθεση της Φραγκιάς έχει απασχολήσει τον Δήμο από το 2015, όταν ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας της Άνω Μεράς ζήτησε από τα μέλη να προεγκρίνουν την άδεια υγειονομικού ενδιαφέροντος σε ημιτελές κτίσμα στην παραλία της Φραγκιάς. Θυμίζουμε επίσης ότι η παραλία της Φραγκιάς συμπεριλαμβάνεται σε αυτές που το ΔΣ του Δήμου κατ’ επανάληψη έχει αποφασίσει να μην διατεθεί προς εκμετάλλευση.

Με αυτό το επιχείρημα προσέφυγε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση ΝΑ κατά της απόφασης η σύμβουλος της ΚΕΠοΜ Ματίνα Μανδηλαρά, προκαλώντας την ανάκληση της απόφασης.
Στην εξέλιξη αυτή σημαντική στάθηκε η συμβολή και η δυναμική κινητοποίηση πολιτών και κατοίκων κυρίως της περιοχής Φραγκιά και της Λιάς οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και ίδρυσαν την Μη Κερδοσκοπική Ένωση Προσώπων «Συνεργασία- Μύκονος». Για το συγκεκριμένο ημιτελές ακίνητο εγείρονται ερωτήματα νομιμότητας αφού η απόστασή του από τον αιγιαλό είναι όχι μεγαλύτερη των 30 μέτρων .
Προσωρινά φάνηκε να κερδήθηκε η μάχη για την Φραγκιά.

Η επιτυχία όμως ήταν εφήμερη αφού τον Ιούνιο του 2016 οι προθέσεις του ιδιοκτήτη άλλαξαν και τώρα από κοινόχρηστη παραλία με ομπρέλες για την οποία χρόνια πάσχιζε να πάρει άδεια, αποφάσισε να βάλει μία νέα πόρτα και να περιφράξει την περιοχή που στάθμευαν τα αυτοκίνητα ώστε να μην μπορεί κάποιος να κατέβει με τα πόδια. Λίγους μήνες αργότερα (06/12/2016) ύψωσε απροσπέλαστη είσοδο με λουκέτο.

20617238_10213169440567050_2865574621668343072_o
Οι κινήσεις αυτές ενισχύουν την πεποίθηση ότι η ιδιόκτητη περιοχή διατίθεται προς πώληση με το δέλεαρ της ‘ιδιωτικής’ παραλίας.
Για όσους φέτος κατάφεραν να προσπελάσουν τα ‘τείχη’ και να βρεθούν στην Φραγκιά είδαν πινακίδες που γράφουν ‘απαγορεύεται η πρόσβαση’ ενώ η ταμπέλα που ενημέρωνε για την δημόσια πρόσβαση και κατεύθυνε στην παραλία εξαφανίστηκε μυστηριωδώς.

Η καταγγελία που έστειλε η «Συνεργασία- Μύκονος» στην Κτηματική Υπηρεσία και στον Δήμο, προκειμένου να ενημερωθούν και να αντιδράσουν στην διακοπή της πρόσβασης και στην εύρεση λύσης, μέχρι σήμερα δεν έχει αποφέρει καρπούς.

Για τον λόγο αυτό ο Πρόεδρος της Ένωσης κ. Γιασός Μαράτος και τα μέλη της έφεραν το θέμα στην συνεδρίαση στις 31 Αυγούστου 2017, ζητώντας από το ΔΣ του Δήμου να βρεθεί άμεσα λύση.

Απαντώντας ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Μεράς κ. Γιάννης Ζουγανέλης, υπερασπίστηκε το δικαίωμα του κάθε ιδιοκτήτη να περιφράζει την ιδιοκτησία του.

Καμία αντίρρηση. Πώς προστατεύεται όμως η ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες όταν όλοι οι ιδιοκτήτες των αγροτεμαχίων που γειτνιάζουν στις παραλίες περιφράζουν την ιδιοκτησία τους;

Η έρευνα για το νομικό πλαίσιο που διέπει την προστασία της ελεύθερης πρόσβασης μας οδηγεί σε μια σειρά από νόμους με κυριότερο τον νόμο Τρίτση (1337/83) και φυσικά τον νόμο 2971/2001. Για την Μύκονο σημαντικό είναι και το ΠΔ 243/ 2005 (ΖΟΕ).

Όλη η νομολογία προσπαθεί να εξασφαλίσει την ελεύθερη πρόσβαση ορίζοντας περιορισμούς (απαγόρευση της περίφραξης ιδιοκτησιών σε ζώνη 500 μέτρων από την ακτή, απαλλοτριώσεις ιδιοκτησιών για την δημιουργία οδών προσπέλασης προς την παραλία, δημιουργία χώρων στάθμευσης οχημάτων, δημιουργία πεζοδρομίων, δημοτικών και κοινοτικών οδών, κατεδάφιση κτισμάτων εντός αιγιαλού και περιφράξεων που παρεμποδίζουν την πρόσβαση, ορισμός χρήσεων κ.λ.π).

Όλες αυτές οι διατάξεις αν και θεωρήθηκαν σωστές, δεν εφαρμόστηκαν –πλην ελαχίστων περιπτώσεων- λόγω των γνωστών καταστάσεων αδράνειας και διαπλοκής των υπηρεσιών και των πελατειακών σχέσεων και της διαφθοράς των τοπικών και κεντρικών ιθυνόντων. Το γεγονός αυτό όμως, δεν στερεί τη σημασία που έχουν ακόμα και σήμερα αφού είναι όλες σε ισχύ και μπορεί να ενεργοποιηθούν κάθε στιγμή, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά, ότι το θεσμικό οπλοστάσιο του χωρικού σχεδιασμού είναι πλούσιο σε πολλούς τομείς αλλά ανενεργό και αχρησιμοποίητο όταν δεν υπάρχει η ανάλογη πολιτική βούληση!

Ο πρόεδρος της Δημοτικής κοινότητας Άνω Μεράς, κ. Ζουγανέλης, πρότεινε την εναλλακτική λύση πρόσβασης από τον παλιό μοναστηριακό δρόμο στην ΒΑ πλευρά της παραλίας. Επισκεφθήκαμε την περιοχή και διαπιστώσαμε ότι αυτή η λύση απαιτεί μπάζωμα του ρέματος που κατεβαίνει από τον προφήτη-Ηλία, το οποίο επίσης κόβεται από την περίφραξη άλλης ιδιοκτησίας.

Είναι δυνατόν να προτείνεται να δημιουργηθεί πρόσβαση στην συγκεκριμένη παραλία μέσα από ρέμα ή από πεζοπορικό μονοπάτι, αφού ως γνωστόν δεν επιτρέπεται το μπάζωμα ρεμάτων; Αλλά αντιθέτως επιβάλλεται εκ του Νόμου η διατήρηση των ρεμάτων ως φυσικών πτυχώσεων του εδάφους και φυσικών αεραγωγών που συμβάλλουν στη διατήρηση του μικροκλίματος της περιοχής;

Πρέπει να τονισθεί ότι η διαμόρφωση του οδικού δικτύου συνδέεται με κριτήρια χωροταξικού σχεδιασμού με γνώμονα πάντα τη προστασία του περιβάλλοντος και τη βιωσιμότητα, δεδομένου ότι κάθε πράξη διαχειρίσεως και εκσυγχρονισμού του οδικού δικτύου που περιλαμβάνει την διάνοιξη νέων οδών, όσο περιορισμένη και αν είναι, έχει επιπτώσεις επί των στοιχείων του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και στην οικιστική, τουριστική κ.λπ. ανάπτυξη της περιοχής.

Ρωτάμε την Δημοτική Αρχή:

1. Με ποιά οικοδομική άδεια κτίσθηκαν μαντρότοιχοι ύψους σχεδόν δύο μέτρων στη περιοχή, οι οποίοι κατά τη θερινή περίοδο 2017 απέκλεισαν την πρόσβαση των λουομένων στη παραλία της Φραγκιάς;

2. Έχει ελεγχθεί πολεοδομικώς τόσο ο ιδιοκτήτης της περιοχής, που φέρεται κύριος της μπάρας που αποκλείει την πρόσβαση στη παραλία Φραγκιάς, όσο και ο ιδιοκτήτης παρακείμενης υφιστάμενης πλήρως αποπερατωμένης οικοδομής, οι οποίοι από κοινού συνέδραμαν στη διαμόρφωση των τοιχείων που φράσσουν την πρόσβαση προς την παραλία της Φραγκιάς;

3. Για την έκδοση της οικοδομικής άδειας της τελευταίας αυτής οικοδομής, θεωρήθηκε από την πολεοδομική αρχή ότι το εν λόγω οικόπεδο έχει πρόσωπο σε υφιστάμενο δρόμο ο οποίος έχει τεθεί εν τοις πράγμασι, σε κοινή χρήση; Εάν ναι, τότε η Διοίκηση αναγνωρίζει την κοινοχρησία του δρόμου.

4. Εάν τούτο δεν συνέβη, ο ιδιοκτήτης αυτός έχει προβεί σε συμβολαιογραφική πράξη παραχώρησης σε κοινή χρήση αντίστοιχου χώρου πλάτους 4 μέτρων;

5. Τί προτίθεται να κάνει για την διασφάλιση της δημόσιας πρόσβασης στην παραλία της Φραγκιάς αλλά και στις υπόλοιπες παραλίες του νησιού η δημοτική αρχή;

6. Προτίθεται ο Δήμος να διασφαλίσει το αυτονόητο κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού επί της παραλίας της Φραγκιάς, εάν οι ιδιοκτήτες της περιοχής αρνηθούν για εύλογους λόγους να παραχωρήσουν δουλεία διόδου; Δηλαδή ο Δήμος θα εφαρμόσει το Σύνταγμα και τους νόμους για τη διασφάλιση του κοινόχρηστου χαρακτήρα της παραλίας της Φραγκιάς;

7. Πού θα μπορούν να σταθμεύουν τα αυτοκίνητα οι οδηγοί που επιλέγουν την παραλία της Φραγκιάς για να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι μέσα από ρέμα; Το ρέμα αυτό είναι δυνατόν να εξηπηρετήσει τις ανάγκες που ανέκυψαν;

Κανένας ιδιώτης δεν νομιμοποιείται να παρακωλύει την ανεμπόδιστη προσπέλαση προς την ακτή και τούτο σε ήδη υφιστάμενο και διαμορφωμένο δρόμο, ο οποίος σήμερα εξυπηρετεί πλήθος ιδιοκτησιών και έχει ήδη τεθεί σε κοινοχρησία και μάλιστα σε απόσταση μόλις 300 μέτρων από την ακτή.

Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας δεν δικαιολογεί την δημιουργία οιωνδήποτε φραγμών ή εμποδίων που αναιρούν την πρόσβαση κάθε πολίτη στον αιγιαλό, ενώ κάθε ιδιοκτήτης παράκτιας έκτασης υποχρεούται να αφήνει δίοδο για την ακώλυτη προσπέλαση προς αυτόν, και τούτο κατ’ επιταγή του Συντάγματος και του Νόμου.

 

 

Η Φτελιά, η υπουργός Πολιτισμού και η οργή του Ποσειδώνα

 

Tης Αλεξάνδρας Αγγελετάκη
Αρχαιολόγου, Ξεναγού

Με την αφορμή τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών σχετικά με την απόφαση της υπουργού Πολιτισμού να επιτρέψει σε γνωστή επιχείρηση να εκμεταλλευτεί την παραλία της Φτελιάς θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή αρμοδίων και πολιτών στην ανάγκη της προστασίας της συγκεκριμένης περιοχής σαν έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους των Κυκλάδων και της Ελλάδος.

Η θέση Φτελιά επισημάνθηκε από τον Κωνσταντίνο Τσάκο στη δεκαετία του ’80 μετά από υποδείξεις του ερασιτέχνη αρχαιολάτρη +Σταύρου Πολυκανδριώτη. Όπως έδειχναν τα εργαλεία οψιανού και τα «όστρακα» αγγείων που ο παραπάνω αρχαιολόγος συνέλεξε από την επιφάνεια του χαμηλού χωμάτινου λόφου και της γύρω περιοχής, επρόκειτο για προϊστορική κατοίκηση (Τσάκος 1989). O ίδιος υποστήριξε σε άρθρο του ότι ο ορατός λόφος της Φτελιάς θα μπορούσε ίσως να ταυτιστεί με τον ομηρικό μύθο και την άποψη ότι στην αρχαιότητα η θέση ταυτιζόταν με τον τάφο του Αίαντα του Λοκρού, του γνωστού ήρωα του τρωικού πολέμου, ο οποίος ναυάγησε και πνίγηκε κατά την επιστροφή του από την Τροία και το σώμα του ξεβράστηκε στις ακτές της Μυκόνου.

MYKONIATIKH-ARXAIOLOGIKA-ED

Ο μύθος εξηγεί πως ο Ποσειδώνας εκδικήθηκε τον ήρωα γιατί δεν σεβάστηκε την κόρη του Πρίαμου, Κασσάνδρα, όταν ζήτησε καταφύγιο στον ναό της Αθηνάς αφού οι Έλληνες κατέλαβαν την Τροία. Ο Ποσειδώνας πολλές φορές εκδικείται ήρωες και θνητούς όταν έχουν διαπράξει ασέβεια. Ας το κρατήσουμε αυτό στο μυαλό μας.

Η περιοχή ανασκάφηκε αργότερα από την επιστημονική ομάδα του Αδαμάντιου Σάμψων υπό την εποπτεία του Πανεπιστήμιου Αιγαίου και με χρηματική συνεισφορά κατά περιόδους του Δήμου Μυκόνου. Για την Φτελιά υπάρχουν πολλές μελέτες γύρω από τα ευρήματα και την σπουδαιότητα του οικισμού.

Η προϊστορική κατοίκηση της Φτελιάς θεωρείται από τις πρωιμότερες στο Αιγαίο μαζί με αυτή του Σάλιαγκου και χρονολογείται στο 5000 με 4500 π.X. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως έναν οικισμό με ανθηρή οικονομική δραστηριότητα, εμπορικές σχέσεις και ανταλλαγές προϊόντων με αλλά νησιά μιας και συλλέχθηκε οψιανός που προέρχεται από τη Μήλο. Η ύπαρξη ευρημάτων, όπως ειδωλίων και κεραμικής, εργαλείων λίθινων, οστέϊνων, κοσμημάτων και κτιρίων κατοίκησης, υποδεικνύει την ύπαρξη μιας κοινωνίας πολύπλοκης και τεχνικά προηγμένης, που κατείχε τη γνώση για την πρόσκτηση της πρώτης ύλης αλλά και την τεχνογνωσία της κατασκευής.

Οι νησιώτες της προϊστορικής εποχής ενός μακρινού παρελθόντος διάλεξαν να κατοικήσουν κοντά σε μια περιοχή στη Μύκονο όπου υπάρχουν υδάτινοι πόροι απαραίτητοι για τη διαβίωση τους και η μεγαλύτερη έκταση καλλιεργήσιμης γης. Η συλλογή από κέρατα μεγαλύτερων ζώων στην περιοχή υπαινίσσεται ότι η πανίδα και η χλωρίδα ήταν επίσης διαφορετική από σήμερα, αφού τα κερατοειδή δεν επιβιώνουν σε περιοχές χωρίς δάση.

Οι ανασκαφές που έχουν διενεργηθεί σε δυο περιόδους, 1995-96 και 2000-2003 θα μπορούσαν να συνεχιστούν αν υπήρχαν πόροι και ερευνητικά προγράμματα για παραπάνω ανάδειξη της σπουδαίας αυτής προϊστορικής θέσης στο Αιγαίο. Είναι σαφές ότι η περιοχή χρήζει ανάδειξης από το Υπουργείο, μιας και η γειτνίαση του με λατομείο πωρόλιθου και με την περιοχή Παλαιοκάστρου που δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς, θα μπορούσαν να συμπληρώσουν την εικόνα του μακρινού παρελθόντος του Αιγαίου. Ανατολικά δε της νεολιθικής θέσης σε μια βόλτα που κάναμε, εντοπίσαμε κοιλότητες στο έδαφος που δείχνουν ότι υπήρχε δραστηριότητα και σε σχετικά νεότερους χρόνους μιας και υπάρχει έντονη παρουσία κεραμικής και εκεί όπως και σε αλλά σημεία γύρω από τον όρμο της Φτελιάς.

Μάλιστα, αυτό που επισημαίνουν και οι ανασκαφείς είναι ότι η περιοχή αυτή παραμένει ένας πνεύμονας γεωργικών και κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων και με την απόληξη του λαγκαδιού, αποτελεί ίσως ένα από τα σημεία του νησιού που θα έπρεπε να προστατευτούν για να διατηρηθεί το γόνιμο χώμα που χάνεται πια από τις Κυκλάδες. Αυτό, επισημαίνεται και από επιστήμονες που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, για την περιβαλλοντική καταστροφή που φέρνει η άλογη, και χωρίς προγραμματισμό, τουριστική ανάπτυξη στη Ελλάδα.

Πρέπει να σκέφτεται κάποιος ότι το μέλλον ενός τόπου δεν μπορεί να αποφασίζεται μόνο από τις κοντόφθαλμες βλέψεις όσων θέλουν να ανοίξουν επιχειρήσεις στο νησί έχοντας σαν στόχο το γρήγορο κέρδος. Αλλά πολίτες και αρχές οφείλουν να υπερασπιστούν το παρελθόν αλλά και το μέλλον του τόπου, προστατεύοντας το από πρακτικές που μπορεί να το καταστρέψουν χωρίς επιστροφή. Σήμερα δεν έχουμε πλέον την μυθολογία και τον Ποσειδώνα να εκδικείται την «ύβριν» και την ανθρώπινη αλαζονεία, έχουμε όμως σεισμούς, τσουνάμια και τυφώνες. Αν εμείς οι ίδιοι δεν συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να διατηρήσουμε τους φυσικούς πόρους και να προστατέψουμε το περιβάλλον τότε η φύση θα μας εκδικηθεί. Έχει ήδη αρχίσει. Πριν ξυπνήσει λοιπόν η οργή του Ποσειδώνα για μια ακόμη φορά ας καλοσκεφτούμε τί κάνουμε.

Η ενοικίαση της παραλίας σε επιχειρήσεις με σκοτεινό παρελθόν στο νησί, που στηρίζονται σε δημόσιες σχέσεις και δεν υπακούουν στους νομούς, αντλώντας δύναμη από ένα πλέγμα αδιάβλητης διαφθοράς, χωρίς να σέβονται κανέναν και τίποτα, άφησαν ένα δυσβάσταχτο αποτύπωμα και μια πικρή γεύση φέτος σε όλους, παρ’ όλη την πολυπόθητη αύξηση του τουρισμού σε αριθμούς αλλά όχι σε ποιότητα ζωής. Οι αλλαγές τους κλίματος, η έλλειψη παντελούς προγραμματισμού και έλέγχου μπορεί να φέρει πλέον το τέλος του ίδιου του νησιού και της φυσικής του ομορφιάς, που τόσα χρόνια πουλιέται και αγοράζεται.

Ο δήμαρχος Μυκόνου Κωνσταντίνος Κουκάς και το ΔΣ πήρε θέση κατά της ενοικίασης αυτής της παραλίας στηριζόμενος στο γεγονός ότι είναι αρχαιολογική θέση, και μια από τις λίγες παραλίες που πρέπει να προστατευτούν, αντιδρώντας στην απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού. Είναι ευκαιρία λοιπόν να χρηματοδοτήσει ο Δήμος, την περαιτέρω ανάδειξη της περιοχής σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και με επιστήμονες περιβαλλοντολόγους, να προστατέψει την ιστορία του προϊστορικής περιόδου στο Αιγαίο διατηρώντας παράλληλα και ένα φυσικό πνεύμονα για το μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο ίσως μπορέσει και η δική μας εποχή, να αφήσει παρακαταθήκη κάτι που να εμπεριέχει το όραμα που χρειάζεται ο τόπος πια από τους πολιτικούς του άρχοντες, για να σωθεί από την πιθανή οργή του Ποσειδώνα.

Όπως φαίνεται λοιπόν η θέση της Φτελιάς στο Αιγαίο δεν συνδέεται μόνο με το μύθο αλλά και με μια σημαντική ανθρώπινη δραστηριότητα του παρελθόντος, του σεβασμού στη φύση και στις δυνατότητες που παρέχει στον άνθρωπο για την επιβίωση του. Άς την προστατέψουμε επομένως για να μείνει στη μνήμη και των επόμενων γενεών.

_____________________________________________________________________________

〉 Σχετική βιβλιογραφία

Η Φτελιά προστατεύεται από τον αρχαιολογικό νομό του 1995 ως αρχαιολογική θέση. Αριθμός Υπουργικής Απόφασης,  Αριθμός ΦΕΚ ΥΑ ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Α1/ Φ43/21736/1223/19-6-1995 – ΦΕΚ 606/Β/10-7-1995

Τσάκος Κ. Αρχαιογνωσία τεύχος 6, 1989.

Σάμψων Α. The prehistoric settlement of Ftelia, Rhodes 2002

Ταμπακοπουλου, Γ., Η θέση της Νεολιθικής Φτελιάς Μυκόνου στο Αιγιακό της πλαίσιο, Πρακτικά Διημερίδας, Μύκονος 2009.

〉 Πηγές φωτογραφιών:
• Figurines, Η κόρη της Φτελιάς: http://www.academia.edu, FIGURINES FROM THE LATE NEOLITHIC SETTLEMENT OF FTELIA, MYKONOS Adamantios Sampson & Vagia Mastrogiannopoulou, 2017

http://mykonensis.blogspot.gr/2011/03/blog-post_14.html

 

Nammos: Aνάκληση σύμβασης παραχώρησης απλής χρήσης παραλίας και αιγιαλού

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ

Mε έγγραφο της η Περιφερειακή Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας Αιγαίου της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας, ανακαλεί την τριετή σύμβαση παραχώρησης του δικαιώματος απλής χρήσης παραλίας και αιγιαλού, που είχε υπογράψει στις αρχές Ιουλίου με την εταιρεία «Nammos Restaurant by the Sea», λόγω παραβάσεων και μη τήρησης των όρων του συμφωνητικού.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Cnn Greece, τόσο η Λιμενική Αρχή Μυκόνου όσο και η Αστυνομία του νησιού γνωστοποίησαν στοιχεία στο υπουργείο Οικονομικών τα οποία καταδείκνυαν πως το Nammos καταστρατήγησε τους όρους της σύμβασης για τη διεξαγωγή συναυλιών. Η Περιφερειακή Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας Αιγαίου κάλεσε τους ιδιοκτήτες του Nammos σε απολογία για το συμβάν και αυτοί απάντησαν με υπόμνημα που κοινοποίησαν στις 21 Σεπτεμβρίου. Οι εξηγήσεις δεν κρίθηκαν επαρκείς και έτσι αποφασίσθηκε η ανάκληση του συμφωνητικού μίσθωσης.

Οι αιχμές της γενικής γραμματέως δημόσιας περιουσίας κ.Πέτης Πέρκα για την λειτουργία της αστυνομίας και του λιμενικού αλλά και της δημοτικής αρχής, προκάλεσαν εντατικούς ελέγχους από τις υπηρεσίες αλλά και την ένοχη αντίδραση του δημάρχου κ. Κουκά ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ αναφερόμενος στο NAMMOS, υπερασπίστηκε την εν λόγω επιχείρηση δηλώνοντας ότι «δεν μπορούν να τιμωρούνται οι πετυχημένοι επιχειρηματίες όταν μάλιστα συμβάλουν στον δημόσιο κορβανά με τεράστια έσοδα από φόρους».

ΕΝΤΟΝΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

Η επιχείρηση αυτή μας έχει πολλές φορές απασχολήσει στο παρελθόν. Η ανάπτυξη των σετ ομπρελοκαθισμάτων που τοποθετούνταν μέχρι και μέσα στην θάλασσα -χωρίς να είναι η μόνη επιχείρηση που το κάνει αυτό- και τα εξωφρενικά ποσά ενοικίασης τους, έχουν προκαλέσει έντονες διαμαρτυρίες και αναφορές τόσο από την μεριά της Κίνησής μας αλλά και πολλών πολιτών, χωρίς μέχρι σήμερα να ιδρώνει το αυτί κανενός. Κατά ένα περίεργο τρόπο έχαιρε απόλυτης ασυλίας και εύνοιας τόσο από όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς αλλά κυρίως από όλες τις δημοτικές αρχές μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα να έχει σχεδόν ιδιωτικοποιήσει την παραλία στο κομμάτι μπροστά από τις εγκαταστάσεις της, να εμποδίζει την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτήν από την μεριά της επιχείρησης και να αποτελεί άβατο για τους όσους θέλουν να πάνε στην παραλία χωρίς να κάνουν χρήση ομπρέλας.

Αφορμή για το ξέσπασμα της καταιγίδας στάθηκαν οι περιβόητες συναυλίες του NAMMOS με τον τραγουδιστή Αντώνη Ρέμο. Εδώ και χρόνια η επιχείρηση διοργάνωνε μια συναυλία κάθε καλοκαίρι ενώ για το 2017 πραγματοποιήθηκαν δύο διαφορετικές στις 27/7 αλλά και στις 1/9. Για τις ανάγκες της κάθε συναυλίας τοποθετούνταν πλωτές εξέδρες και τεράστιες κατασκευές στην παραλία ενώ η ηχορρύπανση και η ενόχληση από κάθε είδους βεγγαλικά και έντονου φωτισμούς έχουν οδηγήσει συχνά πολίτες και επιχειρηματίες στις αρχές, χωρίς αποτέλεσμα έως σήμερα.


Κάθε είδους καταστρατήγηση της σύμβασης έχει παρατηρηθεί από την επιχείρηση έως σήμερα αφού φαίνεται να αντιλαμβάνονταν με διαφορετικό τρόπο την «εξυπηρέτηση» των λουόμενων. Μέχρι και καμήλες μεταφέρθηκαν στο νησί για την ικανοποίηση των ακριβών γούστων των πελατών οι οποίοι όταν τους γίνονται τα χατίρια ξοδεύουν χωρίς περιορισμούς τεράστια ποσά , ποσά που προκαλούν το κοινό αίσθημα ειδικά σε καιρούς κρίσης.

Με γνώμονα την επιδίωξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου κέρδους κινούνται οι επιχειρηματίες του NAMMOS χωρίς να τους καίγεται καρφί για τη τήρηση της νομιμότητας και την προστασία της δημόσιας περιουσίας. Η έντονη χωρίς όρους και περιορισμούς επεκτατική δράση της επιχείρησης έχει απασχολήσει και τους ελεγκτές περιβάλλοντος και την υπηρεσία δόμησης του Δήμου, οι αυτοψίες των οποίων καταμέτρησαν παράνομα κτίσματα ακόμη και στην περιοχή του αιγιαλού.

Το «επιτυχημένο» επιχειρηματικό παράδειγμα της συγκεκριμένης επιχείρησης μιμούνται τα τελευταία χρόνια πολλές νέες παραθαλάσσιες επιχειρήσεις . Όλοι οι επιχειρηματίες από το Καλό Λιβάδι έως τον Πάνορμο και την Παράγκα θέλουν να γίνουν NAMMOS, εκμεταλλευόμενοι την μέχρι σήμερα ανοχή του αυτοτελούς γραφείου δημόσιας περιουσίας (πρώην Κτηματικής), των ελεγκτικών αρχών αλλά κυρίως του Δήμου.

ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΥΤΗ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΔΕΙΑΝΟ

Η απόφαση αυτή της ανάκλησης είναι η ευκαιρία μας να αποκατασταθεί νομιμότητα και να τηρηθούν οι συμβάσεις παραχώρησης των παραλιών. Δεν πρέπει όμως να μετατραπεί σε άδειο πουκάμισο. Εκδόθηκε τώρα που η καλοκαιρινή σεζόν τελειώνει και οι παραθαλάσσιες επιχειρήσεις κλείνουν.
Τι αξία θα έχει εάν η ίδια επιχείρηση επανέλθει την επόμενη χρονιά με διαφορετική επωνυμία;
Θα διεκδικήσει εκ νέου το δικαίωμα σύναψης νέας σύμβασης;
Δεν είναι μόνο η διοργάνωση συναυλιών που ακυρώνουν την σύμβαση. Τι γίνεται με τις πολεοδομικές παραβάσεις; Θα κατεδαφιστούν τα αυθαίρετα μερί το 2018;
Ποιοι θα είναι οι όροι της σύμβασης στη διαδικασία της πολυαναμενόμενης ηλεκτρονικής διαδικασίας παραχώρησης;
Θα λαμβάνονται υπόψη οι προηγούμενες καταγγελίες και παραβάσεις;
Οι ηλεκρονικοί διαγωνισμοί θα διενεργούνται από τους Δήμους ή από το ένα απομακρυσμένο, υποστελεχωμένο και τελικά ανεπαρκές γραφείο της κεντρικής διοίκησης;

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ

Σε κάθε επίσημη ιστοσελίδα πολλών παραθαλάσσιων επιχειρήσεων, στο Καλό Λειβάδι, στον Πάνορμο, στην Παράγκα, στις Άγιες Άννες κ.α., υπάρχει πλούτος φωτογραφιών που φαίνεται ξεκάθαρα κάθε υπέρβαση, κάθε παράβαση. Σε κάθε συναυλία ή event, κυκλοφορούν στον παγκόσμιο ιστό -στον παγκόσμιο ιστό!-, τόσες φωτογραφίες που θα έπρεπε αυτεπαγγέλτως η κάθε αρμόδια αρχή να ενεργοποιέιται άμεσα. Για να μην κοροϊδευόμαστε.

Θα πρέπει λοιπόν, να αποδείξει το δημόσιο, ειδικά μετά από αυτήν την πολύ σημαντική απόφαση, ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για όλο το πακέτο και όχι μόνο για την είσπραξη φόρων και προστίμων. Και επιτέλους, θα πρέπει και ο Δήμαρχος με την δημοτική αρχή να αποδείξουν ότι μπορούν να διοικήσουν χρηστά με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και μόνο!

 

 

 

Ανεξέλεγκτη απόθεση αδρανών και μεγάλου όγκου σκουπιδιών στην περιοχή Μεταλλεία (+Video)

EΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ

Το σοβαρό φαινόμενο της ανεξέλεγκτης απόθεσης αδρανών, απορριμμάτων και ογκωδών αντικειμένων στην περιοχή των Μεταλλείων απασχόλησε το ΔΣ του Δήμου στις 31 Αυγούστου 2017 στην συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Αδελφότητας Ανωμεριτών στην Άνω Μερά.
Το θέμα τέθηκε στο ΔΣ από την επικεφαλής της ΚΕΠοΜ Άννα Καμμή, κατόπιν αιτήματος της Δήμητρας Λοΐζου-Βουλγαράκη, ως ένα από τα σοβαρότερα θέματα της Άνω Μεράς αλλά και ολόκληρου του νησιού, καταθέτοντας πρόσφατες φωτογραφίες που δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής.

Το φαινόμενο έλαβε τραγικές διαστάσεις τον περασμένο χειμώνα μετά την έντονη οικοδομική δραστηριότητα που διαπιστώθηκε σε όλο το νησί.
Υπαίτιος για την τεράστια αυτή οικολογική καταστροφή και την αλλοίωση της φυσικής ομορφιάς του τοπίου είναι κυρίως ο Δήμος Μυκόνου.
Ηθικός αυτουργός είναι η εγκληματική αμέλεια και η αδιαφορία όλων των προηγούμενων Διοικήσεων αλλά και της σημερινής Δημοτικής Αρχής για ανεύρεση και χωροθέτηση κατάλληλου χώρου απόθεσης-διαχείρισης των αδρανών.
Το φαινόμενο αποτελεί άλλη μια δυσάρεστη συνέπεια της ανεξέλεγκτης και άνευ όρων ανάπτυξης του τόπου, μιας άναρχης ανάπτυξης που δεν υπολογίζει τις δυσάρεστες και επικίνδυνες συνέπειες στο περιβάλλον και την ιστορία του τόπου και των κατοίκων του.

Σύμφωνα με την ενημέρωση που μας έγινε κατά την διάρκεια της συνεδρίασης, 153 φορτία φορτώθηκαν σε τριαξονικά φορτηγά (!) το 2016 από τον Πρόεδρο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Μεράς για να καθαρίσουν οι δρόμοι που οδηγούν από το Τηγάνι έως τις παλιές εγκαταστάσεις των Μεταλλείων από το πίσω μέρος του Αϊ-Λιά. Εύλογη η απορία για του πού μεταφέρθηκε αυτός ο τεράστιος όγκος αδρανών και απορριμμάτων αφού δεν υπάρχει η σχετική πρόβλεψη. Η εικόνα που είχαμε εμείς μετά από αυτήν την δράση είναι ότι απαλλάχτηκε μεν το οδόστρωμα, αλλά τα αδρανή υλικά προωθήθηκαν στις παρακείμενες πλαγιές.

 

Στην περιοχή των Μεταλλείων από το 1955 έως το 1983 λειτούργησε η Αμερικανική επιχείρηση εξόρυξης βαρίτη που απασχολούσε περί τους 300 εργαζόμενους και αποτέλεσε μια από τις πιο σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες της εποχή εκείνη.
Το 1984 το ΔΣ της Μεταλλευτικής Εταιρείας ΜΥΚΟΜΠΑΡ διά του Γεν. Διευθυντή Αναστάσιου Π. Παπαδόπουλου, δώρισε 25 στρέμματα στον Δήμο με σκοπό την αξιοποίησή τους για την διαχείριση των απορριμμάτων. Η έντονη αντίδραση των κατοίκων της Άνω Μεράς συντέλεσε στην μη αξιοποίηση της δωρεάς για αυτόν τον σκοπό, και κατ’ επέκταση στην καταστροφή του τοπίου που παρατηρείται σήμερα.
Μετά από ερώτησή μας στο ΔΣ, διαπιστώσαμε ότι το θέμα της διαχείρισης των αδρανών δεν αποτελεί προτεραιότητα της παρούσας Δημοτικής Αρχής, αφού 3 χρόνια μετά την ανάληψη καθηκόντων της δεν έχει ακόμη εκπονήσει σχετική μελέτη ώστε να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ

Προσθέτουμε ότι Δήμητρα Λοΐζου-Βουλγαράκη, αυτοβούλως, λόγω του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την περιοχή των Μεταλλείων με αφορμή την έρευνα που διεξάγει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την καταγραφή της ιστορίας τους, απευθύνθηκε στην ΚΔΕΠΠΑΜ αιτούμενη την άμεση αντιμετώπιση του σοβαρού προβλήματος από τον Δήμο –από κοινού και χωρίς πολιτικές αντιπαραθέσεις με την αντιπολίτευση–, τονίζοντας την ανάγκη εξεύρεσης λύσης. Έλαβε τη διαβεβαίωση άμεσης επίσκεψης μιας επιτροπής –συνοδεία του Δημάρχου– στην περιοχή για αυτοψία.

Ζητάμε την άμεση κινητοποίηση του Δήμου και των υπηρεσιών του ώστε να δοθεί άμεσα λύση σε αυτό το χρόνιο πρόβλημα και να σταματήσει η υποβάθμιση μιας ακόμη περιοχής φυσικού κάλλους.

Για την ΚΕΠοΜ
Οι δημοτικοί σύμβουλοι
και οι σύμβουλοι των δημοτικών κοινοτήτων

Άννα Καμμή και Απόστολος Νάζος
Μάκης Μωράκης και Ματίνα Μανδηλαρά

 

Ανεμογεννήτριες, ένα έγκλημα στις Κυκλάδες.

του Κώστα Κατσούδα

Τεράστια αναστάτωση έχει φέρει στην γειτονιά των Κυκλάδων η  σχεδιαζόμενη εγκατάσταση ανεμογεννητριών  σε Ανδρο, Νάξο, Πάρο και  Τήνο, αφού σύμφωνα με τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις  έχει ήδη εγκριθεί η τοποθέτηση 95 ανεμογεννητριών (ύψους 100 μ), η διάνοιξη νέων δρόμων σε ορεινά σημεία (μήκους  52 χλμ.), η κατασκευή υποσταθμών και δικτύων μεταφοράς ενέργειας. ( Αποφ. ΥΠΕΚΑ 177360, 18/12/2014).

Πρέπει να υπογραμμιστεί πως η ανάπτυξη αυτών των ΑΠΕ δεν αφορά τα ενεργειακά προβλήματα των ίδιων των νησιών, αφού η  παραγόμενη ενέργεια  (316,7 MW) θα μεταφέρεται μέσω υποβρύχιου καλωδίου στο εθνικό δίκτυο.

Οι φόβοι των νησιωτών (ήδη έχει κατατεθεί προσφυγή στο ΣτΕ από  δήμους και την περιφέρεια Ν. Αιγαίου –   εκδίκαση στις 24 Μαΐου), εστιάζονται βασικά στην αλλοίωση του ιδιαίτερου τοπίου (φυσικό, γεωργικό, οικιστικό) και στην πιθανή απαξίωση της τοπικής τουριστικής βιομηχανίας. Ας σημειωθεί πάντως ότι ,  με βάση το ισχύον νομικό πλαίσιο, η σύμφωνη γνώμη των δήμων ή της περιφέρειας δεν είναι αναγκαία για την έγκριση του έργου(!)

Σε αντίστοιχες  περιπτώσεις (Σούνιο ή  Ν. Εύβοια)  το αισθητικό αποτύπωμα ήταν έντονο και κατά τεκμήριο αρνητικό. Αυτονόητα οι Κυκλαδίτες ανησυχούν, δεν επιθυμούν κάτι ανάλογο να συμβεί σε ένα εμβληματικό τόπο, μοναδικής ομορφιάς, που έχουν επενδυθεί τεράστια ποσά και κόπος για να καταστεί το «Πετράδι του Στέμματος» της Ελλάδας.  Σε ένα τόπο με αναγνωρισιμότητα που ξεπερνά ίσως και αυτή της ίδιας της χώρας.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η δημόσια συζήτηση που έγινε παλιότερα για την εγκατάσταση 1.000 περίπου Α/Γ σε 4 εμβληματικές περιοχές της Σκωτίας, σε μια έκταση περίπου ίση με το 1/6 της Ελλάδας. Επρόκειτο δηλαδή για πολύ πιο ήπια ανάπτυξη σε σχέση με τις 95 ανεμογεννήτριες που πρόκειται να εγκατασταθούν στον χώρο 4 μικρών ελληνικών νησιών.

Στη Σκωτία λοιπόν, πραγματοποιήθηκε μια έρευνα-σημείο αναφοράς, για λογαριασμό της τοπικής κυβέρνησης (πηγή: Caledonian University  of Glascow – 2008) με στόχο να εξετάσει τις επιπτώσεις στον τουρισμό της περιοχής που είχε προφανείς ομοιότητες με τη νησιωτική Ελλάδα (μικρής κλίμακας γεωγραφικό ανάγλυφο, σημεία ιδιαίτερου κάλλους και προστασίας, μεγάλη αναγνωρισιμότητα  διεθνώς, αραιή κατοίκηση).

Τα συμπεράσματα της μελέτης ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Η ελκυστικότητα της περιοχής θα μπορούσε να παραμείνει αμετάβλητη μόνο εφόσον οι παρακάτω προδιαγραφές τηρούνταν αυστηρά:

  1. Περιορισμένος αριθμός εγκαταστάσεων (σε αντίθεση με αυτό που σχεδιάζεται για τις Κυκλάδες), καθώς υπάρχει ένα όριο που ο επισκέπτης αποδέχεται και πέρα από το οποίο οι αρνητικές εντυπώσεις κυριαρχούν.
  2. Συγκέντρωση των ανεμογεννητριών (Α/Γ) σε λίγα σημεία (σε αντίθεση με την μεγάλη διασπορά που έχει εγκρίνει η ΡΑΕ), – πρόκειται ίσως για τον κρισιμότερο παράγοντα αποδοχής.
  3. Αποφυγή συνεχούς οπτικής επαφής. Το παράδειγμα μικρών νησιών που πρακτικά θα υπάρχει αδιάκοπη κι έντονη οπτική επαφή είναι ισχυρά αρνητικό.
  4. Μηδενικές παρεμβάσεις σε εμβληματικές περιοχές υψηλής αναγνωρισιμότητας.

Εφόσον οι παραπάνω προδιαγραφές τηρηθούν (κάτι που δεν συμβαίνει στην περίπτωση των  Κυκλάδων), οι επιπτώσεις στην αντίληψη των επισκεπτών σχετικά με την ελκυστικότητα του τόπου θα είναι γενικά μικρές, παρότι τα σημεία χωρίς παρόμοιες εγκαταστάσεις πάντα θα διαθέτουν ένα πλεονέκτημα.

ab
Η ΠΑΡΟΣ ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ

«Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, που καταστρέφει το τοπίο του νησιού μας και το πλήττει ανεπανόρθωτα ως τουριστικό προορισμό. Η κάθε ανεμογεννήτρια θα φτάνει σε ύψος  τα 100 μέτρα. Εδώ δεν επιτρέπονται τα σπίτια στην κορυφογραμμή, αλλά επιτρέπονται τεράστιες ανεμογεννήτριες. Σύσσωμη η τοπική κοινωνία είναι αντίθετη», υποστηρίζει  κ. Μ. Κωβαίος, δήμαρχος Πάρου.
«Με την απόφαση αυτή μετατρέπεται ένα τουριστικό νησί σε εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας.  Η κατανάλωση ενέργειας στην Πάρο φτάνει τον Αύγουστο, που είναι το υψηλότερο σημείο, τα 24 MW. Υπολογίζουμε πως τα 9 MW απ’ αυτά παράγονται ήδη από ανανεώσιμες πηγές. Τι χρειάζονται τα 72 MW;», αναρωτήθηκε ο κ. Κωβαίος.

«Σήμερα οι ενεργειακές ανάγκες της Πάρου και της Νάξου, κι άλλων νησιών, καλύπτονται από εργοστάσιο της ΔΕΗ που καίει μαζούτ και βρίσκεται στην ιδιαίτερα τουριστική Νάουσα. «Ακόμα κι αν γίνουν τα δύο Αιολικά Πάρκα, το εργοστάσιο αυτό δεν πρόκειται να φύγει, θα μείνει ως «ψυχρή εφεδρεία»», υποστηρίζει ο δήμαρχος, ανοίγοντας το ζήτημα του «φορτίου βάσης» το οποίο αναλύεται παρακάτω.

 Τα προβλήματα της Αιολικής ενέργειας.

Tα ΜΜΕ και η αιολική βιομηχανία προβάλλουν μόνο την θετική πλευρά των Αιολικών Πάρκων χωρίς να αναφέρουν τις σοβαρές επιπτώσεις που συνεπάγονται. Κατ΄ αρχήν η  παραγωγή ρεύματος από τις  Α/Γ είναι ασταθής και διακοπτόμενη επειδή ο αέρας φυσά με απρόβλεπτη δύναμη κάθε φορά.

Η ταχύτητα του ανέμου για να λειτουργήσει μια Α/Γ κυμαίνεται μεταξύ 3m/s και 25m/s. (10-90 km/h). Κάτω ή πάνω από αυτά τα όρια οι Α/Γ μένουν ακίνητες. Όταν όμως σταματάνε να λειτουργούν, τότε χάνουν το συγχρονισμό τους με το κεντρικό σύστημα και η παραγωγή ενέργειας σταματά. Αυτό είναι ένα βασικό μειονέκτημα της αιολικής ενέργειας ότι δηλ. δεν μπορείς να την έχεις τη στιγμή που τη χρειάζεσαι . Κάθε kWh από Α/Γ είτε χρησιμοποιείται στιγμιαία είτε χάνεται επειδή δεν υπάρχει τρόπος αποθήκευσης της ενέργειας. (Στη Δανία δεν έχουν βρει κάποιο αποτελεσματικό τρόπο αποθήκευσης, γι αυτό εξάγουν την πλεονάζουσα ενέργεια στις γειτονικές χώρες).

H παραγόμενη ενέργεια είναι τόσο ασταθής και χαοτική – κυμαίνεται μεταξύ του μηδενός και του μέγιστου – ώστε τα Αιολικά Πάρκα ποτέ δεν θα μπορέσουν να παράγουν φορτίο βάσης. (The Wind Farm Scam  – 2009).

Το σύστημα λοιπόν δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στα Αιολικά Πάρκα για να μείνει σταθερό, αλλά χρειάζεται πάντα διαθέσιμες εφεδρείες ( φορτίο βάσης) από άλλη πηγή, όπως τα ορυκτά καύσιμα. Οι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί συνεπώς (όπως της Πάρου), είναι απαραίτητοι για να κρατούν σταθερή την τάση του συστήματος που σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύει από ξαφνική πτώση.

Τα χιλιάδες ΜW αιολικής ενέργειας που σχεδιάζονται να διεισδύσουν στο σύστημα, πρέπει με άλλα λόγια  να υποστηρίζονται από αντίστοιχα ΜW ενέργειας εργοστασίων άνθρακα , λιγνίτη ή φυσικού αέριου. Σύμφωνα με την  E.ΟΝ Netz, την εταιρεία που λειτουργεί τα περισσότερα Αιολικά Πάρκα στη Γερμανία, «τα Αιολικά Πάρκα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια παρά μόνο σε ένα περιορισμένο βαθμό»

Πράγματι το Der Spiegel  ανακοίνωσε  ότι η Γερμανία, αν και διαθέτει τη μεγαλύτερη αιολική ισχύ με 16.000 MW, ετοιμάζει 26 νέους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς άνθρακα. Και η Δανία που έχει εγκατεστημένη αιολική ισχύ άνω των 6.000 MW δεν έχει κλείσει τους συμβατικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος.

 Η ΜΕΙΩΣΗ ΣΕ ΕΚΠΟΜΠΕΣ  CO2

Eίναι αλήθεια ότι οι Α/Γ δεν παράγουν καθόλου CO2, ωστόσο μοιάζουν περισσότερο με τη χρήση ακριβών φαρμάκων αμφίβολης αποτελεσματικότητας στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Ο ισχυρισμός ότι μία MWh ΑΠΕ αντικαθιστά μία MWh θερμοηλεκτρικής ενέργειας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή η λειτουργία των Α/Γ προϋποθέτει την παράλληλη λειτουργία θερμοηλεκτρικών σταθμών που παρέχουν το φορτίο βάσης και συνεπώς δεν υπάρχει ένα προς ένα αντικατάσταση της ανανεώσιμης με την συμβατική ενέργεια.

Κατά δεύτερο λόγο κάθε MW εγκαταστημένης αιολικής ισχύος έχει μειωμένη απόδοση κατά τουλάχιστον 30%. Παρόλα αυτά η βιομηχανία αιολικής ενέργειας υπολογίζει το όφελος σε εκπομπές CO2 με βάση την ονομαστική ισχύ και όχι την πραγματική.

Φαινομενικά υπάρχει εξοικονόμηση, ωστόσο σε χώρες με εκτεταμένα Αιολικά Πάρκα όπως η Δανία, οι εκπομπές CO2 δεν έχουν μειωθεί (Etherington  2009). Ο λόγος είναι ότι όταν η αιολική ισχύς ανέρχεται σε χιλιάδες ΜW, απαιτούνται νέοι υποστηρικτικοί θερμοηλεκτρικοί σταθμοί που λειτουργούν παράλληλα με χαμηλό ρυθμό παραγωγής και κατά συνέπεια εκπέμπουν CO2.

Οι ανεμογεννήτριες κατά του τουρισμού

Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου προσπαθεί με τη σειρά του να διαφωτίσει και να ενημερώσει την κοινή γνώμη για τις συνέπειες ενός τέτοιου εγχειρήματος στην νησιωτική περιοχή των Κυκλάδων.

Ο τουρισμός στα νησιά της πατρίδας μας, υποστηρίζει,  βασίζεται στο αδιατάραχτο φυσικό και πολιτισμικό τοπίο όπου η φύση και τα έργα του ανθρώπου συνυπάρχουν σε αρμονική σχέση. Όσο η ποιότητα ζωής στις πόλεις υποβαθμίζεται, η ανάγκη απόδρασης στο φυσικό τοπίο θα γίνεται συνεχώς μεγαλύτερη.

Εξάλλου το τοπίο, φυσικό και πολιτισμικό, είναι ο βασικός πόλος έλξης των Ελλήνων και των ξένων τουριστών στην πατρίδα μας που στηρίζουν τις τοπικές οικονομίες στα νησιά.

Στη Δανία οι περιοχές τουριστικού προορισμού παραμένουν ελεύθερες από οποιαδήποτε εγκατάσταση Α/Γ. Στη χώρα μας που συνεχώς τονίζουμε τη σημασία του τουρισμού για την τοπική ανάπτυξη, δεν φαίνεται να έχουμε σκεφθεί σοβαρά την αρνητική επίδραση που θα έχει η μαζική εγκατάσταση Αιολικών Πάρκων  σε μια ζωτική οικονομική δραστηριότητα για πολλές περιοχές.
abc

Οι θέσεις εργασίας

Όσον αφορά τις νέες  θέσεις εργασίας, οι περισσότερες  βρίσκονται εκεί όπου κατασκευάζονται οι Α/Γ δηλαδή σε Δανία, Γερμανία, Ισπανία και ΗΠΑ.

Στην χώρα μας που απλά εισάγει Α/Γ, οι θέσεις εργασίας περιορίζονται μόνο στην εγκατάσταση και συντήρηση λειτουργίας, οι οποίες  είναι ελάχιστες, επειδή οι Α/Γ παρακολουθούνται και ελέγχονται εξ αποστάσεως με πλήρως αυτοματοποιημένα συστήματα.

Ένας συμβατικός σταθμός παραγωγής ρεύματος με άνθρακα ή φυσικό αέριο παρέχει εκατοντάδες θέσεις εργασίας σε σχέση με ένα Αιολικό Πάρκο  που μπορεί να λειτουργήσει με 3 – 4 υπαλλήλους μόνιμης απασχόλησης. Σε σύγκριση με τον τουρισμό, τα Αιολικά Πάρκα  όχι μόνο προσφέρουν ελάχιστη απασχόληση, αλλά απειλούν να μειώσουν θέσεις εργασίας εξαιτίας της αρνητικής επίδρασης που έχουν στο φυσικό και πολιτισμικό τοπίο.

Ο ANTIΛΟΓΟΣ

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος.

«Η αντίδραση των κατοίκων είναι δυστυχώς αποτέλεσμα της έλλειψης ενημέρωσης, αλλά και της παραπληροφόρησης που γίνεται από ορισμένους. Κυκλοφορούν φήμες για περίεργα πράγματα, μέχρι πως οι ανεμογεννήτριες θα τρυπήσουν τον υδροφόρο ορίζοντα», δήλωσε σχετικά με το θέμα στην «Κ» ο κ. Γ. Τσιπουρίδης, πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Ενωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), που μιλάει και για «σκοταδισμό».

«Το μόνο ερώτημα που υπάρχει είναι το ζήτημα της αισθητικής, δηλαδή το εάν και πώς εντάσσονται στο τοπίο οι ανεμογεννήτριες. Αλλά αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί με προσωπικά κριτήρια. Δεν έχω ακούσει για καμιά περιοχή που να αναπτύχθηκαν αιολικά πάρκα και να έχασαν σε τουρισμό. Ειδικά οι επισκέπτες από την Ευρώπη είναι ευαισθητοποιημένοι και θα ήθελαν να βρίσκονται σε έναν τόπο που παράγει καθαρή ενέργεια», συμπληρώνει. «Η κλιματική αλλαγή θα πλήξει τα νησιά μας πολύ περισσότερο απ’ ό,τι νομίζουν κάποιοι πως θα τους ενοχλήσουν μερικές ανεμογεννήτριες. Είναι θέμα επιλογής και αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μία: τα ορυκτά καύσιμα πρέπει να τελειώσουν. Αρα δεν έχουμε περιθώριο να μην αξιοποιήσουμε το ελληνικό Ελντοράντο των ΑΠΕ που είναι τα νησιά», τονίζει ο πρόεδρος της ΕΛΕΤΑΕΝ.

Με αυτό τον τρόπο απαντά και στο ερώτημα εάν θα έπρεπε στα νησιά να μπουν λιγότερα αιολικά, έτσι ώστε να καλύπτουν μόνο τις δικές τους ανάγκες τους από ανανεώσιμες πηγές, χωρίς να υποχρεούνται να τροφοδοτούν το εθνικό δίκτυο.

Ο κ. Τσιπουρίδης σημειώνει βεβαίως πως έπρεπε να είχε προηγηθεί ουσιαστική ενημέρωση και διάλογος με τους κατοίκους, πράγμα που αποτελεί βασική ευθύνη της πολιτείας, ωστόσο τα επιχειρήματά του βλέπουν τη μία πλευρά του νομίσματος η οποία στην περίπτωση των Κυκλάδων μάλιστα είναι η λιγότερο σημαντική.

 Εναλλακτικές λύσεις στο ενεργειακό πρόβλημα

Η ενεργειακή κρίση δεν έχει απλές και εύκολες λύσεις  εάν συνεχίσει η ενέργεια να θεωρείται ένα φθηνό και άφθονο αγαθό. Το ενεργειακό ζήτημα για να μην φτάσει σε αδιέξοδο, χρειάζεται μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και  σε ένα τέτοιο στόχο, θεμελιώδη  ρόλο θα έχει η εξοικονόμηση της ενέργειας και η στροφή στην ενεργειακή απόδοση (συσκευές, κτίρια κ.α). Πολύ σημαντική βοήθεια προσέφερε τα προηγούμενα χρόνια το επιδοτούμενο πρόγραμμα «Εξοικονομώ κατ΄ οίκον», του οποίου σύντομα  αναμένεται η  Β΄ φάση του.

Κανείς δεν λέει όχι  στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αλλά  δεν μπορεί και να πεί ναι στις βιομηχανικές ΑΠΕ σε τόσο ευαίσθητες περιοχές όπως τα νησιά των Κυκλάδων. (Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να συζητηθούν για το Αιγαίο τα πλωτά αιολικά σε συνδυασμό με άλλες  μορφές ΑΠΕ όπως η ηλιακή ή η κυματική ενέργεια).

Η παραγωγή της ενέργειας είναι ανάγκη να επιστρέψει στην μικρή κλίμακα που ανοίγει μεγάλες δυνατότητες στους ιδιώτες και τους μικρούς τόπους να παράγουν τουλάχιστον ένα μέρος της ενέργειας που χρειάζονται με χρήση των ΑΠΕ. Η κλίμακα που παράγεται η ενέργεια έχει καθοριστική σημασία για το κόστος, τις απώλειες ενέργειας από τη μεταφορά της σε μακρινές αποστάσεις και τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και τους ανθρώπους.

Οι ΑΠΕ μεγάλης κλίμακας ίσως τελικά αποδειχθεί ότι έχουν παρόμοια αρνητικά αποτελέσματα για το περιβάλλον και τη ζωή των ανθρώπων όσο και η εκμετάλλευση των ορυκτών καυσίμων.

Μια  άλλη πρόταση στο ενεργειακό πρόβλημα είναι η έμφαση στη σημασία της εξοικονόμησης και η προώθηση των ΑΠΕ μικρής κλίμακας (π.χ. net metering) που καθιστούν κάθε κάτοικο και τόπο αυτοδύναμο.

Δεν χρειάζονται άλλες ΑΠΕ μεσαίας και μεγάλης κλίμακας, όπως αποδείχθηκε μετά το άλλο έγκλημα που διαπράχθηκε με  τα φωτοβολταικά πάρκα (των 100 kw) της ΡΑΕ που δόθηκαν σε ιδιώτες (τους οποίους πληρώνουμε μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ), αντί εξ αρχής να έχει νομοθετηθεί το net metering με μικρή αυτοπαραγωγή ανά κατοικία σ΄ολόκληρη την Ελλάδα.

Προς το παρόν οι λογαριασμοί μας περιλαμβάνουν τέλος 0,3% υπέρ των ΑΠΕ που όμως δεν φτάνει να καλύψει το ποσό,  γι αυτό το ΔΕΣΜΗΕ πρότεινε τον επταπλασιασμό (!) του τέλους στα 2,45%. (Η πρόταση  δεν έγινε δεκτή από το ΥΠΑΝ με αποτέλεσμα το ΔΕΣΜΗΕ να έχει αφήσει απλήρωτους τους παραγωγούς αιολικής ενέργειας  και εσχάτως και τους παραγωγούς ηλιακής ενέργειας).

Είναι φανερό ωστόσο ότι η μικρή κλίμακα δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει εξολοκλήρου την ανάγκη της μαζικής παραγωγής ενέργειας στο σημερινό ενεργοβόρο σύστημα. Οι λύσεις δεν είναι απλές όταν μιλάμε για ένα τεράστιο ενεργοβόρο σύστημα όπως αυτό της σημερινής Ελλάδας. Ασφαλώς κανείς δεν επιθυμεί να μείνει η χώρα χωρίς ενέργεια, αλλά εξίσου αληθινό είναι ότι κανείς δεν επιθυμεί να δει τη φυσική ομορφιά και χάρη των νησιών μας να θυσιάζεται στο όνομα μιας υποτιθέμενης ενεργειακής ασφάλειας. Η συζήτηση για το ενεργειακό χρειάζεται να βάλει στο τραπέζι όλες τις παραμέτρους των προτεινόμενων λύσεων και όλους τους εμπλεκόμενους που δεν είναι μόνο οι τεχνοκράτες αλλά και οι απλοί πολίτες.

Το μόνο σίγουρο είναι πως για να λύσει το ενεργειακό της πρόβλημα η υπόλοιπη Ελλάδα θα είναι εγκληματικό να θυσιαστούν ειδικά τα νησιά των Κυκλάδων για όλους τους λόγους που αναλύσαμε πιο πάνω.
IMG_1344

TΕΧΝΗΤΟ ΝΗΣΙ – ΑΙΟΛΙΚΟ ΠΑΡΚΟ

Και για να μη θεωρηθεί πως  οι  ΑΠΕ είναι καταστροφικές,  μεταφέρουμε την είδηση για το γιγαντιαίο νησί – υβριδικό πάρκο που πρόκειται να δημιουργηθεί και μοιάζει με επιστημονική φαντασία.

Συγκεκριμένα, το τεχνητό νησί για την ηλεκτροδότηση έξι ευρωπαϊκών χωρών αναμένεται να κατασκευαστεί στη Βόρεια θάλασσα. Θα έχει έκταση 6,5 τετρ. χλμ. και θα παίζει τον ρόλο μιας γιγαντιαίας «μπαταρίας» που θα συλλέγει την ενέργεια που θα προκύπτει από ένα δίκτυο από ηλιακούς συλλέκτες και ανεμογεννήτριες, το οποίο θα εκτείνεται στη γύρω θαλάσσια περιοχή του Ντότζερ Μπανκ στα ανοιχτά της Μ. Βρετανίας.

Πίσω από το πολλά υποσχόμενο ενεργειακό εγχείρημα, με κόστος που εκτιμάται περί το 1,3 δισ. δολάρια, βρίσκονται  εταιρείες από την Δανία και την Ολλανδία, ενώ το νησί υπολογίζεται ότι θα προσφέρει ενέργεια αρκετή για την ηλεκτροδότηση 80 εκατ. ατόμων (!). Στο κολοσσιαίο πρότζεκτ θα συμμετάσχουν η Βρετανία, η Ολλανδία, η Δανία, η Γερμανία, η Νορβηγία και το Βέλγιο και οι οποίες θα τροφοδοτούνται μέσω υποθαλάσσιων καλωδίων.

Ειδικότερα, στην περιοχή του Ντότζερ Μπανκ, που βρίσκεται περίπου 100 χλμ. μακριά από τα ανατολικά παράλια της Βρετανίας, τα νερά είναι σχετικά ρηχά με βάθος που κυμαίνεται μεταξύ 15-36 μέτρων και για τον λόγο αυτόν έχει επιλεγεί για την τοποθέτηση των 10.000 ανεμογεννητριών. Το νησί πέρα από τη μονάδα συλλογής ενέργειας, θα διαθέτει τεχνητή λίμνη, λιμάνι και διάδρομο προσγείωσης μικρών αεροσκαφών.

IMG_1345

Η ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Τι σχέση έχει όμως αυτό το γιγαντιαίο εντυπωσιακό project που θα γίνει στη μέση του πουθενά στα ανοικτά της Μ. Βρεττανίας,  μετά από δημόσια διαβούλευση, σύμφωνη γνώμη και υπερκομματική συνέργεια 6 Ευρωπαικών χωρών ,  με το αντίστοιχο εγχείρημα που ετοιμάζεται στα λιλιπούτεια σμαραγδένια κυκλαδονήσια όπου, η σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας (Δήμων, Περιφέρειας, κλπ.) δεν θεωρήθηκε καν αναγκαία για την έγκριση του έργου(…);

Η ευαισθησία των κατοίκων των Κυκλάδων δικαιολογείται απόλυτα, καθώς παρόμοιες εγκαταστάσεις σε άλλα σημεία της χώρας άφησαν έντονα αρνητικό αποτύπωμα, ενώ φαίνεται ότι οι κρίσιμες προδιαγραφές που θα προστάτευαν την ελκυστικότητα του τόπου έχουν αγνοηθεί.

Και βέβαια το ζήτημα αφορά όλες τις Κυκλάδες και όχι μόνο τα 4 συγκεκριμένα νησιά , καθώς αν γίνει η αρχή θα ακολουθήσουν  με τη διαδικασία του «επιτυχημένου μοντέλου» και τα υπόλοιπα, καταστρέφοντας την – κατά γενική ομολογία –  ωραιότερη γειτονιά της Ελλάδας και μετατρέποντάς την σε ενεργειακή αποθήκη της υπόλοιπης χώρας.

Οι επιπτώσεις μπορεί να είναι αρνητικές και μη αναστρέψιμες. Πέρα από την απλή λογική το αποδεικνύει και η διεθνής εμπειρία. Μια επανεξέταση βασικών όρων της επένδυσης ώστε να ελαχιστοποιηθούν το αποτύπωμα και οι επιπτώσεις κρίνεται κάτι παραπάνω από αναγκαία.

 ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ

Υπάρχουν βεβαίως και «κύκλοι» που υιοθετώντας θεωρίες συνωμοσίας πιστεύουν  πως το εγχείρημα δεν έχει να κάνει με το ενεργειακό ζήτημα αλλά με μια απόπειρα  τεχνητής υποτίμησης της υψηλής σήμερα  αξίας των νησιών των Κυκλάδων.

Εκτιμούν πως τα νησιά των Κυκλάδων βρίσκονται εδώ και καιρό στο στόχαστρο  πολυεθνικών «αετονύχηδων»  του real estate, λόγω της ιδιαίτερης ομορφιάς τους που βασίζεται στην μοναδική μικροκλίμακα του φυσικού αλλά και οικιστικού τοπίου τους η οποία  – σε συνδυασμό με το ήπιο κλίμα – δεν συναντάται στον υπόλοιπο κόσμο.

Το ελληνικό τοπίο γενικά διακρίνεται για τη μικρή κλίμακα και τη λιτή ομορφιά του που συνθέτουν οι ξεκάθαρες γραμμές του, η μεσογειακή βλάστηση και η γεωλογία του και μέχρι σήμερα διατηρεί σε μεγάλο βαθμό την ακεραιότητα του χωρίς όμως να έχει εκτιμηθεί η αξία του ως εθνικός πόρος που συνδέεται άμεσα με την ταυτότητα της χώρας μας.

Οι Κυκλάδες ειδικότερα,  έχουν προστατεύσει και διατηρήσει αυτή τη μικροκλίμακα , δημιουργώντας μικρές  οικογενειακές ξενοδοχειακές μονάδες (των 50-100 κλινών) με διαχειρίσιμα δάνεια και ανεκτά  οικονομικά ανοίγματα, καταφέρνοντας έτσι να μείνουν μακριά από πιέσεις τραπεζών  και  μεγάλων tour operators, που σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη οικονομική κρίση οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μαρασμό ή ξεπούλημα ορισμένες  «θηριώδεις» μονάδες άλλων τουριστικών περιοχών της Ελλάδας (Ρόδος, Κρήτη, Χαλκιδική, Ιόνιο, κλπ.).

Κάποιοι υποστηρίζουν πως τα νησιά των Κυκλάδων και ο τουρισμός τους είναι το τελευταίο προπύργιο πριν την ολοκληρωτική παράδοση της ελληνικής οικονομίας στα χέρια  ξένων συμφερόντων, μια άποψη που ίσως κινείται στα όρια της συνωμοσιολογίας , ίσως όμως δεν στερείται και κάποιας αλήθειας .

Άλλωστε ένας από τους προσφιλείς τρόπους «χαλιναγώγησης» ακριβών προορισμών  από τα μεγάλα συμφέροντα, είναι η μείωση της αξίας τους με εξωγενείς παράγοντες και σαν τέτοιος θεωρείται από ορισμένους(…) η «ενεργειακή» αυτή προσέγγιση.

Σε κάθε περίπτωση πάντως και ανεξάρτητα αν οι παραπάνω απόψεις ενδεχομένως κινούνται στα όρια της υπερβολής, οι Κυκλάδες, ο  τόπος που ταυτίστηκε με την εικόνα της Ελλάδας όσο κανείς άλλος, αξίζει πιο προσεγμένες κινήσεις και η Μύκονος αν και (προς το παρόν) δεν βρίσκεται μέσα στο κάδρο  πρέπει να ενώσει τη φωνή της με αυτές των άλλων νησιών, (Άνδρος, Τήνος και Νάξος έχουν επίσης αντιδράσει), αποτρέποντας το μοιραίο.

Γιατί η Μύκονος έχει μια ιδιαίτερη δυναμική στον Κυκλαδικό χώρο και οι θέσεις της δημοτικής αρχής και της κοινωνίας της ενδεχομένως διαδραματίσουν αποφασιστικό ρόλο στην έκβαση της υπόθεσης…

Κ. Δ. Κατσούδας

Kάτοικος Κυκλάδων

Οι γάμοι και τα παρατράγουδα.

του Γιώργου Γ. Ξυδάκη

                           Θα ξυπνήσει η κουρεμένη και θα δει το πάπλωμά της*

13599777_10208681655372999_8165281644239976644_n
Έχω μεγαλώσει στη Μύκονο όταν άρχιζε να γενικεύεται το θαύμα του μαζικού τουρισμού.
Από το 1973 δούλευα βοηθός σερβιτόρου σε εποχιακά μαγαζιά στον Πλατύ Γιαλό, τον Άγιο Στέφανο, τη Χώρα.
Έζησα τη λάμψη μαγαζιών όπως η Vengera, Pierro’s, 9 Muses , Φιλιππή, Caprice κ.α.
Αλλά και την ταπεινή γοητεία μαγαζιών όπως Καβουρότρυπα, Κιούκας, Κούνελας, Αλέξης, Ζαχαρούλα, Μαλλιάκος κ.α.
Στο πέρασμα του αδίστακτου χρόνου πολλά μαγαζιά – σημαίες κλείσανε και πολλοί κλάψανε για το τέλος εποχής που σηματοδότησαν.
Όμως η Μύκονος δεν πληγώθηκε.
Γιατί το απόλυτο brand name είναι η Μύκονος, ο τόπος και οι άνθρωποι.
Κανένα μαγαζί, καμμία φίρμα δεν είναι σε θέση να διαφημίσει τη Μύκονο. Η Μύκονος προστίθεται στις εταιρικές ταυτότητες προσδίδοντας αίγλη και φήμη ακόμη και σε επιχειρήσεις που μπαίνουν μέσα, πληρώνοντας τοιουτοτρόπως το μερίδιο συμμετοχής στο fund Μύκονος!
Σήμερα βιώνουμε μια κατάσταση όπου σωματέμποροι, ναρκέμποροι και κάθε είδους έμποροι δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στο νησί, γεμίσαμε λίμο και βαν πολυτελείας με φιμέ τζάμια, επιχειρήσεις με δικά τους βαν και παράνομες πινακίδες σήμανσης λειτουργούν ασύδοτα, οι ακτές κι οι παραλίες γίνονται παραμάγαζα, σπίτι για να νοικιάσουν οι εργαζόμενοι δεν υπάρχει, και όποιος έχει αντίρρηση είναι οπισθοδρομικός.
Ο μαζικός «δημοκρατικός» τουρισμός της Μυκόνου όπου δίπλα στους τζετ σέτερς τρωγοπίναν και γλεντούσαν τα λαϊκά παιδιά από την Κοζάνη ή τη Νάπολη μετατρέπεται σε πεδίο αποκλεισμού, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και προνόμιο των πλουσίων.
Το μοντέλο που τόσα χρόνια εξυπηρέτησε τα γούστα φραγκάτων επισκεπτών, διανοούμενων, καλιτεχνών αλλά και ανώνυμων νεολαίων και παραθεριστών, το μοντέλο που πέρναγε λεφτά στις τσέπες ντόπιων και ξένων επιχειρηματιών και εργαζομένων με διάχυση προς όλους, έχει αλλάξει.
Υψηλοί τοίχοι αντικαθιστούν τις χαμηλές ξερολιθιές, πορτιέρηδες ελέγχουν τις εισόδους μαγαζιών, φουσκωτοί καθαρίζουν στα χάι μαγαζιά με δύο νεκρούς τα τελευταία χρόνια και δεκάδες νεκρούς και τραυματίες στους δρόμους από ανεξέλεγκτη χρήση αλκοόλ, επισφαλή οδήγηση και υπεράριθμα τροχοφόρα σε αναντίστοιχα μικρό οδικό δίκτυο.
Ζούμε στην εποχή μιας κρίσης, κύρια οικονομικής μα όχι μόνο, και βλέπουμε τα αποτελέσματα της κάκιστης διαχείρισης των προηγουμένων ηγεσιών. Κανείς δεν απολογήθηκε ή τιμωρήθηκε. Όμως τη ζημιά την πληρώνει ο λαός με βαρύτατες συνέπειες.
Δημαρχάκια και αντιδημαρχάκια παρέλασαν και παρελαύνουν, αλλά κανείς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και κανείς δεν θα απολογηθεί για τα λάθη και τις ενέργειες που όφειλαν να κάνουν για την προάσπιση του κοινού συμφέροντος και μέλλοντος του τόπου.
Εθελοτυφλούν λες και ζουν στην Αστυπάλαια, βαυκαλίζονται αμπελοφιλοσοφώντας αστειότητες και ανοησίες του τύπου «μας διαφημίζει η Αντριάνα Λίμα» και πάει λέγοντας.
Ή είναι διανοητικά ανίκανοι να δουν και να δράσουν για τα γεγονότα ή κάνουν τις πάπιες αποκομίζοντας οφέλη.
Ιδεολογίες στα γλέντια και τους τζίρους δεν χωράνε.

Όμως τον τελευταίο λόγο οφείλει να πει η ντόπια κοινωνία, να σκύψει πάνω στα προβλήματα, να τα δει σε βάθος χρόνου και να δράσει για τη βιωσιμότητα και το μέλλον των παιδιών και εγγονιών της.
Ο τουρισμός είναι σημαντικότατη οικονομική πηγή ευμάρειας. Η επίθεση που θα δεχτεί από αλλότρια συμφέροντα η δημόσια και ιδιωτική περιουσία στο νησί θα είναι τρομερή. Ήδη το αεροδρόμιο πήγε σε γερμανικά χέρια, το λιμάνι φτιάχνεται με δικά μας χρήματα για να δωρηθεί κι αυτό σε ξένα συμφέροντα, επιχειρήσεις και περιουσίες σύντομα θα καταλήξουν αλλού.
Αν δεν αντισταθούμε, θα καταλήξουμε στο γάμο του Καραγκιόζη να περιμένουμε να γλείψουμε τα κόκαλα της γιορτής. Μιας γιορτής που οι γονείς μας στήσανε και τροφοδότησαν, σαν τα κακόμοιρα πανηγύρια μας που αφού αφρόνως τα διογκώσαμε τώρα μας πλακώνουν και τα εγκαταλείπουμε.
Όταν ξυπνήσουμε κουρεμένοι πάνω στο πάπλωμα που φτιάχτηκε με τα δικά μας μαλλιά, θα είναι αργά.


*παλιά μυκονιάτικη παροιμιώδης φράση που κουβαλά

όλο τον σουρεαλισμό και το χιούμορ των ντόπιων.

«Αλί καημένη Μύκονος»

Panormos 2016
Ευθύ ερώτημα στον δήμαρχο Μυκόνου κ. Κωνσταντίνο Κουκά:
«Είστε διατεθειμένος να κάνετε κάτι για αυτές τις τελευταίες
παράλιες της Μυκόνου που πρέπει να προστατευτούν»;

 Τελικά αυτό το νησί πραγματικά αρχίζει μας “τρώει”[1] όπως λέει και ο ποιητής. Εδώ και πολλά χρόνια  ένα μικρό ποσοστό πολιτών υποστηρίζουμε ότι η φύση είναι το μοναδικό κεφάλαιο που μας έχει μείνει και πρέπει να προστατευτεί από την άλογη επιχειρηματικότητα που μόνο στόχο έχει το πρόσκαιρο κέρδος και όχι την αειφόρο ανάπτυξη του τόπου.

Αν παραμείνουμε κοντόφθαλμοι και της αρπαχτής θα καταστρέψουμε αυτήν την σημαντική παρακαταθήκη που μονάχα με σωστή και ήπια ανάπτυξη θα μπορεί να παρέχει εισόδημα για πολλές γενιές ακόμα. Όμως η πλειοψηφία σε αυτόν τον τόπο δεν συμμερίζεται ούτε τις απόψεις ούτε τις ανησυχίες που οικολογικές οργανώσεις εκφράζουν κατά καιρούς. Ούτε καν μπαίνει στο κόπο να ανακυκλώσει τον όγκο των σκουπιδιών που παράγει, η να ενημερωθεί και να αντιδράσει στις καταστρεπτικές συνέπειες που έχει στο περιβάλλον και στην ίδια μας την υγεία η ύπαρξη ανοιχτών χωματερών πάνω από τη Φτελιά, η οποία μόλις εχτές καταγγέλθηκε επειδή πήρε φωτιά. Στη  Μύκονο των ακριβών διακοπών λοιπόν, τα σκουπίδια και η διαχείριση τους παραμένει πρόβλημα άλυτο και η προστασία της υγείας των κατοίκων και του περιβάλλοντος πολυτέλεια.

Στη Μύκονο φαινόμενα καταπάτησης είναι καθημερινά, όλο και περισσότεροι νομίζουν ότι η φύση τους ανήκει και μπορούν να επεμβαίνουν κατά βούληση και να την διαμορφώνουν για να την εκμεταλλεύονται . Αλλοιώνουν τα παράλια,τις κορυφογραμμές, τα βράχια, όπως και όταν θέλουν χωρίς να ενδιαφέρονται για νόμους και κανόνες   Με επιχειρήσεις που βασίζονται σε υπηρεσίες γκλαμουριάς και ματαιοδοξίας απευθύνονται σε πελάτες που δεν τους ενδιαφέρει ούτε η προστασία του περιβάλλοντος, της ακτογραμμής, της θάλασσας και που έρχονται για την εφήμερη χαρά που μπορούν να αγοράσουν.. Αυτή είναι η ποιότητα γνωρίζουν και αυτήν υπηρετούν. Αντίθετα οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες που ζουν σε αυτό τον τόπο και οι λίγοι που μπαίνουν μπροστά και προσπαθούν να σταματήσουν την περιβαλλοντική καταστροφή, απειλούνται και διώκονται. Στου κουφού την πόρτα όμως, βροντάμε ακόμα και θα επιμείνουμε στο ότι μόνο εμείς Σαν πολίτες αυτού του τόπου, οφείλουμε να τον προστατέψουμε από την ωφελιμοκρατία των νέων και παλιών επιχειρηματιών, που δραστηριοποιούνται στο νησί τα τελευταία χρόνια και όλων αυτών που δεν σέβονται, ούτε το περιβάλλον, ούτε τους συμπολίτες τους.

Το ξαναλέμε και από δω τίποτα προσωπικό δεν έχουμε με κανένα ιδιόκτητη η επιχειρηματία, το μονό που θέλουμε είναι να σέβονται τους νόμους.

Να εκμεταλλεύονται τις παράλιες με το δικαίωμα που τους δίνει η πολιτεία και στα όρια που ορίζει. Χωρίς υπερβολή! Είναι χώροι δημόσιοι και κοινόχρηστοι, που έχουν και άλλοι δικαίωμα να χρησιμοποιούν. Να παίρνουν λοιπόν τις άδειες που χρειάζονται, πολύ περισσότερο όταν αυτές προστατεύονται από συγκεκριμένες αποφάσεις όπως ο Πάνορμος, η Φτελιά κ.ά. Στην ιδιαιτερότητα του φυσικού τοπίου αυτών των δυο παράλιων ας προστεθεί και η προστασία τους από την αρχαιολογική υπηρεσία. Στον Πάνορμο με την Μαύρη σπήλια, βρέθηκαν κομμάτια οψιανού, που δείχνουν ότι έχει κατοικηθεί από την εποχή του λίθου. Στην Φτελιά έχουμε λατομείο πορόλιθου και εγκατάσταση ναυτικών από το 5000 πχ. Η σημασία και των δυο προστίθεται στην χρήση του αιγιαλού και των ακτών αυτών από την νεολιθική εποχή και αποδεικνύει ποσό παλιά είναι η σχέση των Κυκλαδιτών με την θάλασσα και την ναυσιπλοΐα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο οψιανός προέρχεται μονάχα από τη Μήλο και δεν υπάρχει σε κανένα άλλο νησί. Τα ευρήματα της Φτελιάς είναι από τις πιο σημαντικές αποδείξεις που έχουμε της μακρόχρονης παρουσίας ανθρώπων στο νησί, που είχε μια τελείως διαφορετική εικόνα όσον άφορα τη χλωρίδα και τη πανίδα του. Η ανασκαφή έχει δώσει πολλά καινούρια στοιχεία και η Φτελιά έχει ακόμα πολλά κρυμμένα μυστικά. Και οι δύο παράλιες με την ιστορία και τη φυσική τους διαμόρφωση έπρεπε να είχαν προστατευτεί σαν τοπία ιστορικής και εθνικής σημασίας αντί να υποβαθμίζονται από παράνομες εγκαταστάσεις και διαμορφώσεις χωρίς καν άδειες από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τους τελευταίους μήνες οι πολίτες της Μυκόνου αγωνιζόμαστε για την προστασία της περιοχής του Πάνορμου, ενός από τους τελευταίους σωζόμενους υδροβιότοπους της Μυκόνου και αρχαιολογικού χώρου. Ο καινούριος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται εκεί από το 2014 δεν έχει πάρει καμία άδεια οικοδομικών εργασιών από καμία υπηρεσία. Αποτέλεσμα ο Δήμος Μυκόνου να ανακαλέσει την άδεια του καταστήματος στο τέλος Μάιου, απόφαση η οποια αναρτήθηκε πρόσφατα στο διαύγεια. Παρόλα αυτά το ίδιο συντελείται όλο το χειμώνα από άλλες αντίστοιχες επιχειρήσεις στον Κάβο του Καφέ, στη Φτελιά, στην Άγια Άννα της Παράγκας, στο Καλό Λιβάδι, στη Λιά επεμβαίνουν και αλλοιώνουν το φυσικό περιβάλλον, σκεπάζουν ρέματα, δυναμιτίζουν βραχότοπους, ρίχνουν μπάζα, στρώνουν καινούριες αμμουδιές, καταπατούν δρόμους, αυθαιρετούν ασύστολα. Με τη Πολεοδομία στη Μύκονο κλειστή και τη σύλληψη του υπευθύνου… το πάρτι συνεχίζεται.

Ο Δήμος κάνει κάποιες προσπάθειες. Τα πράγματα όμως είναι δύσκολα.Έχουμε απευθύνει επιστολές και καταγγελίες σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, η αστυνομία έχει συλλάβει κάποιους επ’ αυτοφόρω, οι υπηρεσίες στέλνουν σήματα παύσης εργασιών, άλλα οι αυθαιρεσίες συνεχίζουν. Δείτε σχετικές δημοσιεύσεις (https://kepom.wordpress.com/2016/06/07)

Στη Χώρα επίσης, η όποια προστατεύεται από ειδικούς νόμους προστασίας, ξεφυτρώνει το ένα αυθαίρετο μετά το άλλο, η ηχορύπανση είναι αφόρητη και οι λίγοι κάτοικοι που έχουν μείνει εκεί καλούνται να μπουν σε δικαστικές διαδικασίες, χρονοβόρες και δαπανηρές για να μείνουν στα σπίτια τους.

Όσο για αυτούς που λένε: «Α …καλά η Μύκονος έχει τελειώσει», για μας τους λιγοστούς Μυκονιάτες δεν έχει τελειώσει, θέλουμε να μπορούμε να ζούμε σε αυτό το νησί εμείς και οι επόμενες γενιές, και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για να διασώσουμε τα λίγα κομμάτια γης και θάλασσας που έχουν απομείνει αντίδοτο στην εκμετάλλευση, γιατί η φύση παραμένει και γεμίζει τους χειμώνες μας με ομορφιά όταν οι επιχειρηματίες της αρπαχτής έχουν σφραγίσει τα μαγαζιά με ντέξιον και τους φοίνικες με τσουβάλια και έχουν φύγει!

Το Ε τμήμα δε του Συμβούλιου της Επικρατείας, με τις υπ’αριθμό. 646 και 647/2015 αποφάσεις  εξέφρασε την  άποψη ότι η παραχώρηση των παραλιών πρέπει να γίνεται «μεμονωμένα, κατά περίπτωση και ύστερα από εξατομικευμένη κρίση της διοίκησης» και εφόσον υπάρχουν διαγράμματα τα οποία θα καθορίζουν τις προϋποθέσεις και τους όρους της παραχώρησης. Το ΣΤΕ επίσης έκρινε παράνομη την παραχώρηση του αιγιαλού στους ΟΤΑ και υπενθύμισε την
παγία συνταγματική προστασία των ακτών ως οικοσυστημάτων που αποτελούν
ουσιώδες μέρος του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ αποκλείει την παραχώρηση αιγιαλού
που περιοχής που έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός  χώρος η περιοχή φυσικού κάλλους όπου επίσης  δεν επιτρέπονται μόνιμες κατασκευές.

Με λίγα λόγια, ρωτάμε ποιος φέρει την τελική ευθύνη και ποιος μπορεί να σηκώσει το βάρος των ευθυνών της προστασίας του τοπου; Κατά την Νομολογία του ΣΤΕ και τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου (δειτε το δημοσίευμα ανάκληση από 7.5.2016  http://www.efsyn.gr/arthro/ena-parti-me-ti-synenohi-ton-dimotikon-arhon#οι2716442012 ) οι ακτές αποτελούν ευπαθή οικοσυστήματα που επιδέχονται μόνο ήπια ανάπτυξη δηλαδή δεν μπορούν οι εν λόγω επιχειρηματίες να κάνουν διαμορφώσεις και να στηνουν μόνιμες εγκαταστάσεις η να τοποθετούν τραπεζοκαθίσματα!

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι πολλοί Δήμοι προβαίνουν σε εικονικές δημοπρατήσεις, δεν εισπράττουν τα χρήματα, δεν προβαίνουν σε κανένα έλεγχο και ευνοούν τους εκάστοτε δικούς τους επιχειρηματίες Μπορούν επομένως να ελεγχθούν για παράβαση καθήκοντος
κακοδιαχείρισης και διαπλοκής.  Αποτέλεσμα όλων αυτών ειναι ότι αφαιρείται το δικαίωμα της κοινόχρηστης παράλιας από τους λουόμενους και καταστρέφεται το περιβάλλον

Προσωπικά πιστεύω ότι το θέμα έρχεται στα χέρια του Δήμου και προσωπικά του ίδιου του Δημάρχου Μυκόνου. Πρέπει να ηγηθεί εκστρατείας για την προστασία του απειλούμενου φυσικού μας περιβάλλοντος και των προστατευόμενων παραλιών.

Γι αυτό και απευθύνω προσωπικά στον ίδιο το ερώτημα:
Κύριε Δήμαρχε, ερωτώ εσάς λοιπόν,
Είστε διατεθειμένος να κάνετε κάτι για αυτές τις τελευταίες παράλιες της
Μυκόνου που πρέπει να προστατευτούν;

Περιμένω απάντηση σας!

Αλεξάνδρα Αγγελετάκη

Αρχαιολογος

 

 

 

[1] *Δ.Π. Παπαδίτσα, «Γραφτό στη Δήλο» από την «Ασώματη»

Νησιά στο πρόγραμμα για τις πλαστικές σακούλες― εμείς στη Μύκονο;

της Δάφνης Χρονοπούλου

Ακόμη δυο ελληνικά νησιά, και μάλιστα δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί,
η Σαντορίνη και η Τήνος καταργούν την χρήση της πλαστικής σακούλας και
θα ενταχθούν στο πιλοτικό πρόγραμμα του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης.
Ήδη η Σίφνος και η Αλόννησος έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα.

plastic-bags_full_600

Ένα από τα πολλά που προκαλούν εδώ και χρόνια ειρωνικά μειδιάματα όταν ψωνίζω σε μπακάλικα και super-market είναι που επιμένω να μην παίρνω σακούλα, ή αν πρόκειται για κάτι επικίνδυνο να λερώσει, παίρνω μια. «Για τον πλανήτη’ εξηγώ καθώς πλάι μου νοικοκυρές αρπάζουν ματσάκια φρέσκες, μαζί με τα προϊόντα που αγόρασαν ενώ, οι περισσότερες, έχουν στην κουζίνα τους εκείνο το δείγμα παρανοϊκής μανίας, το γνωστό συρτάρι με σακούλες που ανακάλυψα ότι δε λείπει από πολλές κουζίνες. Γιατί;

Από το 2011 γράφω κι ασχολούμαι, μάλιστα σας δίνω σήμερα εδώ για να γελάσετε τα αποτελέσματα ενός petition που είχαμε φτιάξει και δε μαζέψαμε τότε πάνω από 50 υπογραφές.

Κι όμως, τα προβλήματα υγείας πλέον είναι εμφανή και στην αισθητική μας. Με γυμνό οφθαλμό. Όταν φυσά στη Μύκονο στα δένδρα σκαλώνουν κάθε είδους σακούλες σα νέα φρούτα, καρποί της παράλογης τρελής αυτοκαταστροφικής μανίας μας. Τόποι πανέμορφοι, όπως ήταν η Υεμένη* ή η αλβανική ύπαιθρος, πια φωτογραφίζονται για το απίστευτο θέαμα του πλαστικού που κολλά παντού κι ανεμίζει μολύνοντας το νερό, το χώμα, τα ζώα, και την ομορφιά.

Εδώ στη γειτονιά μου αντιμετωπίζεται ως μια ακόμα τρέλα μου, σαν τα τακούνια μου ή την αγάπη για τις θρούμπες ελιές. Μια ακόμα εκκεντρικότητα δηλαδή. Μα είναι;

Δεκαετίες έχουν περάσει από όταν ξεκίνησε ο αγώνας κατά της περιττής πλαστικής σακούλας. 

Δεκαετίες τώρα στα ευρωπαϊκά μαγαζιά οι άνθρωποι (όπως κι εγώ φέτος στο Βερολίνο κι όπως οι άνθρωποι στους περασμένους αιώνες) έχουν μαζί τους μια τσάντα για τα ψώνια και αν δεν έχουν αγοράζουν 1 σακούλα από το μαγαζί την οποία πρόκειται να ξαναχρησιμοποιήσουν αν το μαγαζί δεν παρέχει τις χάρτινες (συχνά από ανακυκλωμένα) που θα έχετε δει και σε αγγλικές  και αμερικάνικες ταινίες.

Δε μιλώ για τα πανάκριβα πακέτα δώρου. Δε λέω να πέσουμε στη μιζέρια. Λέω να γλιτώσουμε τη μιζέρια της σακούλας στη θάλασσα και στα δένδρα μας. 

Κι αν στις μεγάλες πόλεις μοιάζει δύσκολο εδώ στα τουριστικά νησιά είναι πανεύκολο γιατί οι τουρίστες συνήθως και προετοιμασμένοι είναι και, δυστυχώς για μας, με αηδία παρατηρούν τα επιπλέοντα πλαστικά που πολλοί ντόπιοι μοιάζει να συνήθισαν.

Με χαρά  φέρνω το καλό νέο. Στη Μύκονο παλιότερα αποτύχαμε. Μα ξεκίνησε πιλοτικό πρόγραμμα του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης στο οποίο Ήδη η Σίφνος και η Αλόννησος έχουν ενταχθεί .

Ας ενταχθούμε κι εμείς, τι περιμένουμε;

_________________________________________________

*Σημ.: Όταν αναφέρω Υεμένη μιλώ για εφιαλτικές εικόνες πριν λίγα χρόνια, τώρα με τον πόλεμο δεν ξέρω, όμως κάτι ξέρω για τα εργοστάσια ανακύκλωσης πλαστικού από τα σκουπίδια τους. Για πιο πολλά: yemen times

Το Μονακό

Μύκονος, Χειμώνας 2015-2016 Την ώρα που δεν γίνεται ούτε μια τόση δα προσπάθεια να αλλάξει η εικόνα στο χειμερινό σουλτανάτο της Μυκόνου η φαντασίωση για ένα θερινό(;) πριγκηπάτο γίνεται καραμέλα στα επίσημα χείλη.
Μύκονος, Χειμώνας 2015-2016
Την ώρα που δεν γίνεται ούτε μια τόση δα προσπάθεια να αλλάξει η εικόνα στο χειμερινό σουλτανάτο της Μυκόνου και να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής μας, η φαντασίωση για ένα θερινό(;) πριγκηπάτο γίνεται καραμέλα σε επίσημα χείλη.

ΤΟ ΜΟΝΑΚΟ

της Δέσποινας Νάζου

Πως αλήθεια διαμορφώνονται οι σύγχρονοι νεοφιλελεύθεροι μύθοι για την ανάπτυξη και τον τουρισμό; Ποιες οι προσφιλείς μεταφορές μας για να περιγράψουμε τις φαντασιώσεις μας για τους τόπους μας, για το πως θα θέλαμε να είμαστε, ή πως δεν θα έπρεπε να γίνουμε, αν είμαστε δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί και μιλούσαμε δημόσια; Σε τι εξυπηρετούν ρητορικά σχήματα και λεκτικές υπερβολές με βαρίες σημασιοδοτήσεις που θέλουν τόπους σαν τη Μύκονο, το Λουτράκι, την Ιθάκη, τον Βόλο, την Οξεία νήσο (στο Ιόνιο) να μοιάσουν για παράδειγμα στο Μονακό και όχι στη Βενετία, την Μαγιόρκα ή ακόμη… και στην Ύδρα;

Με βάση μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο για τις χρήσεις και καταχρήσεις ως προς τις τουριστικές φαντασιώσεις του Μονακό, ο Δήμαρχoς Μυκόνου Κ. Κουκάς και ο Αντιδήμαρχος Μ. Ατζαμόγλου, ο Δήμαρχος Βόλου Αχ. Μπέος, ο Υπουργός Εξωτερικών Δ. Μάρδας, αλλά και Αυστραλοί επενδυτές στην Ιθάκη, μόνο στο πριγκιπάτο αναγνωρίζουν το τουριστικό είδωλο του τόπου τους! Και βέβαια σε συγκεκριμένες όψεις παραβλέποντας άλλες και κυρίως αποσιωπώντας τις πιο επικίνδυνες και κατακριτέες.

Το Μονακό ως μεταφορά από Μυκονιάτες αυτοδιοικητικούς για τη μελλοντική τουριστική ταυτότητα της Μυκόνου, έφτασε να πάρει ανεκδοτολογικές διαστάσεις στη τοπική κοινωνία και να αφυπνίσει το σκωπτικό χιούμορ πολλών Μυκονιατών. Έφτασε μάλιστα να σχολιαστεί περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο τελευταία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξεπερνώντας σε έκταση και σημασία ακόμη και την ίδια τη χρήση της μεταφοράς!

Ωστόσο το «Μονακό» δεν είναι μόνο σχήμα λόγου! Αφορά πολλές πραγματικότητες που δίνουν νόημα σε όποιον το χρησιμοποιεί για να σκεφτεί αναλογικά και συγκριτικά τους τόπους:
-Το Μονακό είναι μια νησίδα υπερ-πλουσίων του πλανήτη όπου δεν χρειάζονται φράκτες για να διαχωριστούν από τους μη έχοντες! Κατέχει την τέχνη επιβολής υλικών και συμβολικών ορίων και διαχωριστικών γραμμών σε όποιον δεν ανήκει στην ομάδα των εχόντων, αφού οι υπερπολυτελείς του υπηρεσίες το καθιστούν γκέτο για τον υπόλοιπο κόσμο. Καθαριότητα, ασφάλεια, διασκέδαση, πολυτελής διαμονή και τέχνες καταναλώνονται από τους λίγους, ενώ εργασιακά τις υποστηρίζει μια στρατιά εργαζομένων που έρχονται το ξημέρωμα από τις γύρω πόλεις της Γαλλίας και Ιταλίας και ξαναγυρνούν εκεί με τη λήξη της βάρδιας τους με τα τρένα, αφού οι κατοικίες και η ιδιοκτησία στο Μονακό είναι έξω από την οικονομική λογική του Ευρωπαίου ‘μεσοαστού’. Επιπλέον μόνο έτσι μπορεί και διατηρείται και καθαρό το πριγκιπάτο από το μίασμα των ‘άλλων’ που όσο πιο μακριά μένουν τόσο πιο αόρατοι και ασήμαντοι είναι! Συνεπώς το Μονακό για το τελευταίο που μπορεί να καυχηθεί είναι ο ‘ανοιχτός’ του ορίζοντας και το δημοκρατικό του προφίλ.

-Το Μονακό δεν φορολογεί όποιον έχει περιουσιακά στοιχεία εκεί, δεν ελέγχει το πόθεν έσχες των πολιτογραφημένων κατοίκων του και γενικά δεν πολυενδιαφέρεται για την τροχιά που διανύουν τα αμύθητα κεφάλαια από και προς τις τράπεζες της επικράτειά του. Αποτελεί εμβληματικό τόπο στη Δύση για την επιδεικτική κατανάλωση κατασπατάληση έως και καταστροφή του χρήματος με τρόπους που δεν υπακούουν σε κανόνες, ηθική και περιορισμούς. Το καζίνο στο Μόντε Κάρλο είναι μόνο μία πτυχή αυτού του ζητήματος!

– Το Μονακό είναι από τις πιο επιβαρυμμένες περιβαλλοντικά περιοχές της Μεσογείου, όπου κάθε αρχή προστασίας του περιβάλλοντος έχει καταστρατηγηθεί παρά τις αντίθετες και επιδερμικές προσπάθειες του πριγκιπάτου με τα ωκεανογραφικά του ιδρύματα και τις χορηγίες του Ιδρύματος Αλβέρτου ΙΙ ώστε να δείξει ότι σέβεται τη γη, τη φύση και τη θάλασσα. Είναι υπερκορεσμένο από πολυκατοικίες και τόσο πυκνοδομημένο που λόγω του ότι δεν υπάρχει άλλη διαθέσιμη γη, πρόκειται να επεκταθεί κατά 60 στρέμματα μέσα στη θάλασσα, χτίζοντας μεγάλη ιδιωτική εταιρεία πάνω σε μια πλατφόρμα (αλά… Ντουμπάι) μια νέα πολιτεία! Και όλο αυτό με αδειοδοτήσεις και περιβαλλοντικές μελέτες που θεωρήθηκαν κατά καιρούς σκανδαλώδεις.

Το «Μονακό» ευτυχώς ή δυστυχώς μας διδάσκει ότι κανένα σχήμα λόγου δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερο γιατί στηρίζεται σε πραγματικότητες που έχουν πολλά και αδιαφανή σημεία. Μας δείχνει επίσης ότι πέρα από τις πραγματικότητες που το υποστασιοποιούν, ακόμη περισσότερη βαρύτητα έχουν οι δικές μας φαντασιώσεις και επιθυμίες για αυτό που νομίζουμε, ή θέλουμε ή εσκεμμένα προβάλλουμε ότι ‘είναι’ και ‘είμαστε’ και εμείς μαζί του. Ατυχώς εμφανιζόμαστε τότε ως ‘ψώνια’ ‘φαντασιόπληκτοι’ και ‘ξιπασμένοι’ ενώ ο ίδιος ο τόπος μας στη σύγκρισή του με πολυδιαστάτους προορισμούς και νησιά με καλές τουριστικές πρακτικές θα μπορούσε να μας δείξει περισσότερο χρήσιμες διαδρομές.
Ήδη τα δίκτυα Αειφορίας για το Αιγαίο, όπως το ΔΑΦΝΗ που όλως παραδόξως συμμετέχει ο Δήμος Μυκόνου (παρά τον αντικρουόμενο πόθο του για τη μετατροπή μας σε Μονακό), αλλά και άλλα μεσογειακά δίκτυα νησιωτικής ανάπτυξης με όρους αειφορίας θα ανανέωναν τα μεθοδολογικά μας εργαλεία να αντιμετωπίσουμε κρίσιμα ζητηματα για τη Μύκονο: Απορρίμματα, υπερεξάντληση πόρων, δημιουργία νέων τουριστικών προϊόντων.

Τελευταίο και σημαντικό: Η Μύκονος δεν ήταν ποτέ γκέτο υπερπλουσίων. Δεν απομάκρυνε ποτέ τους πολλούς και διαφορετικούς εργαζόμενούς της από την επικράτειά της . Μπορεί να ήταν και να παραμένει ακριβός προορισμός σε σύγκριση με άλλους στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει φτάσει στο σημείο να χρησιμοποιεί τον πλούτο ως νέο ‘φράχτη’. Ήταν και ελπίζουμε ότι θα παραμείνει ως τουριστικός τόπος μια ΄ζωνη επαφής’ πολλών και διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών –έστω μέσα από άνισες σχέσεις. Ενα ανοιχτό πεδίο όπου θα είναι εφικτό να δίνονται αγώνες για (τοπική) δημοκρατία, ισονομία και κοινωνική δικαιοσύνη. Όλο το υπόλοιπο ‘υπερπολυτελές’ αλλά κοινωνικά και πολιτικά προβληματικό ας το κρατήσουν οι Μονεγάσκοι ή όσοι αισθάνονται ‘συγγενείς’ τους για τους εαυτού τους .

 

 

Αεροδρόμια: δεν περιμέναμε τίποτα πολύ καλύτερο επί της ουσίας

Όχι ότι περιμέναμε τίποτα πολύ καλύτερο επί της ουσίας στην κατάσταση που φαίνεται να έχουμε φτάσει τα τελευταία χρόνια, πλην όμως, ελπίζαμε για την  τιμή των όπλων μια έστω μικρή διαφοροποίηση προς την κατεύθυνση της εθνικής κυριαρχίας από μια πατριωτική κυβέρνηση που δεν ήρθε για διεκπεραίωση, αλλά για να δώσει μια μικρή έστω πλην διαφορετική προοπτική. Η παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, μεταξύ των οποίων και εκείνο της Μυκόνου, για όσους περίμεναν διαφορετική πολιτική, είναι μια ακόμα απογοήτευση!
Κάποιοι ωστόσο, όπως η Πρωτοβουλία κατά της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων, συνεχίζουν δυναμικά…

Η υπογραφή της Σύμβασης των Αεροδρομίων, στο πλαίσιο της εφαρμογής των Μνημονίων που έχουν υπογραφεί, εντάσσεται σε ένα γενικό πλαίσιο υφαρπαγής της δημόσιας γης και περιουσίας. Σ’ ένα συνολικότερο σχέδιο γεωστρατηγικής επικυριαρχίας αποικιοκρατικού τύπου, που υπό άλλες συνθήκες θα γινόταν δια της ωμής στρατιωτικής βίας.
Αντισυνταγματικό μεν «αναγκαίο» δε.
Παράνομο μεν «αναπόφευκτο» δε.
Αντιδημοκρατικό μεν «εκβιαστικό» δε.
Κληρονομημένο μεν «αριστερό» δε.
Τέτοια και άλλα σχετικά, είναι τα συνοδευτικά τιτιβίσματα της πολιτικολογίας των ημερών.

Για την αποπληρωμή ενός χρέους παράνομου, που δημιουργήθηκε για τη διάσωση των τραπεζών, για την επανεκκίνηση της οικονομίας που εκφυλίστηκε από συνειδητές πολιτικές εξυπηρέτησης των πολυεθνικών, για τον έλεγχο του τουριστικού κεφαλαίου και την υποθήκευση του φυσικού πλούτου. Διαχρονικής αξίας λόγοι για τον εκφυλισμό ενός κράτους, θα λέγαμε. Λόγοι ρουτίνας για τον ιμπεριαλισμό. Λόγοι βέβαια που βασικό τους χαρακτηριστικό έχουν την παντελή αδιαφορία για τη μοίρα του λαού, σε τέτοιο βαθμό που δεν διστάζουν να δημιουργήσουν «προσφυγικά», «τρομοκρατικά» ή «χρηματοπιστωτικά» γεγονότα».
Με την πεποίθηση ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε που γράφαμε αυτά  –για το αεροδρόμιο της Μυκόνου και όχι μόνο– δημοσιεύουμε το αποκαλυπτικό άρθρο του Λάμπρου Ντούσικου.
AERODROMIO MYKONOS anahoriseis

Το σκάνδαλο των Αεροδρομίων με αριθμούς

του Λάμπρου Ντούσικου *

– Εκπορνεύουν την Ελλάδα και χαρίζουν
τα Αεροδρόμια στα έσοδα του «Σπατοσήμου».

– … Μάλλον «ιδεοληψία» θα’ ναι.

Βαρεθήκαμε σ’ αυτόν τον τόπο, τους εξυπνακισμούς των οπαδών της διαπλοκής, όπου αποδίδουν σε «θλιβερές ιδεοληψίες» κάθε δίκαιο και τίμιο αγώνα. Όπου εκλογικεύουν το ταξικό τους μίσος, με άρθρα πλούσια σε ειρωνεία και κουτοπονηριά. Είναι αυτοί που κατά τ’ άλλα ψάχνουν την ισότητα στα εκμεταλλευτικά καπιταλιστικά δόγματα, την αλληλεγγύη στους φράκτες του Έβρου, την απελευθέρωση στο σκοταδισμό της θρησκευτικής εξουσίας, την ευεξία στις καθημερινές μικροδιαπλοκές και το δίκαιο στη γονιδιακή υποταγή. Το ξυπνητήρι χτύπησε για όλους αυτούς, όταν σήμανε επιτέλους η αφύπνιση της αναπτυξιακής και επενδυτικής ώρας της Ελλάδας, με αφορμή την παραχώρηση των κρατικών Αερολιμένων στο Γερμανικό Δημόσιο.

Η υπογραφή της Σύμβασης των Αεροδρομίων, στα πλαίσια της εφαρμογής των Μνημονίων, εντάσσεται σε ένα γενικό πλαίσιο υφαρπαγής της δημόσιας γης και περιουσίας. Σ’ ένα συνολικότερο σχέδιο γεωστρατηγικής επικυριαρχίας αποικιοκρατικού τύπου, που υπό άλλες συνθήκες θα γινόταν δια της ωμής στρατιωτικής βίας όπως στη Γιουγκοσλαβία. Αντισυνταγματικό μεν “αναγκαίο” δε, παράνομο μεν “αναπόφευκτο” δε, αντιδημοκρατικό μεν “εκβιαστικό” δε, κληρονομημένο μεν “αριστερό” δε, είναι τα συνοδευτικά τιτιβίσματα της αήθους πολιτικολογίας.

Για την αποπληρωμή ενός χρέους παράνομου που δημιουργήθηκε για τη διάσωση των τραπεζών, για την επανεκκίνηση της οικονομίας που εκφυλίστηκε από συνειδητές πολιτικές εξυπηρέτησης των πολυεθνικών, για τον έλεγχο του τουριστικού κεφαλαίου και την υποθήκευση του φυσικού πλούτου. Διαχρονικής αξίας λόγοι για τον εκφυλισμό ενός κράτους, θα λέγαμε … λόγοι ρουτίνας για τον ιμπεριαλισμό. Λόγοι βέβαια που βασικό τους χαρακτηριστικό έχουν την παντελή αδιαφορία για τη μοίρα του λαού, σε τέτοιο βαθμό που δεν διστάζουν να δημιουργήσουν «προσφυγικά», «τρομοκρατικά» ή «χρηματοπιστωτικά» γεγονότα.

Η μοναδική ελπίδα διαλόγου με όσους βαπτίζουν «ιδεοληψίες» όλα τα παραπάνω ή με όσους μεταφράζουν την προσπάθεια υφαρπαγής της δημόσιας γης και περιουσίας σε απλό διαπραγματευτικό προαπαιτούμενο ή με όσους θεωρούν συνετή τη φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού ή με όσους θεωρητικοποιούν την ανάγκη τους για λίγα ψίχουλα εύνοιας των ισχυρών, είναι να μεταφερθεί η συζήτηση σε δυο πεδία. Πρώτον στην υπάρχουσα νομολογία και δεύτερον στην ξερή και αδυσώπητη λογική των αριθμών. Για το ζήτημα λοιπόν της παραχώρησης των Αεροδρομίων, αναφέρουμε τα εξής:

• Η απόφαση αρ. 240Β του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής της 13-8-2015 (ΦΕΚ 98Α’/ 17-8-2015), με την οποία εγκρίθηκε η υπογραφή από το ΤΑΙΠΕΔ της Σύμβασης Παραχώρησης, έχει εκδοθεί από κατά τον νόμο αναρμόδιο όργανο και βάσει μη ορισμένης και ουσιαστικά ανύπαρκτης εξουσιοδότησης του ν.4336/2015 και είναι άκυρη και κατ’ ουσίαν ανυπόστατη.

• Η παραχώρηση της διαχείρισης και εκμετάλλευσης των Περιφερειακών Αεροδρομίων για 40 χρόνια παραβιάζει την συνταγματική προστασία των δημοσίων ιδιοχρήστων πραγμάτων, συνεπώς οι εξουσιοδοτικές διατάξεις του ν.3986/2011 (άρθρο 2 παρ. 4 και άρθρο 5 παρ. 1 και 2) ως προς αυτά τα πράγματα αντίκεινται στο Σύνταγμα και στο εντός του σύστημα προστασίας της δημόσιας περιουσίας.

• Η συμπερίληψη της εταιρείας “Lufthansa” στο μετοχικό κεφάλαιο της επιλεχθείσας κοινοπραξίας “Fraport A.G.-Slentel Ltd” είναι ασύμβατη, σύμφωνα με τους ευρωενωσιακούς και διεθνείς κανόνες περί διαφάνειας, αμεροληψίας και ελεύθερου ανταγωνισμού, με την λειτουργία της εταιρείας “Lufthansa” ως επενδυτικού συμβούλου του ελληνικού Δημοσίου στην υπόθεση της εν λόγω ιδιωτικοποίησης.

• Η συγκεκριμένη παραχώρηση παραβιάζει το δίκαιο του ανταγωνισμού, όπως αυτό τίθεται από την Συνθήκη Λειτουργίας της Ε.Ε., το ενωσιακό δίκαιο και τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.).

• Παραχωρούνται οι 14 περιφερειακοί κρατικοί Αερολιμένες σε μικρότερη τιμή απ’ το “Σπατόσημο” ! Αυτή είναι η αλήθεια των αριθμών και εδώ αρχίζουν να εκτίθενται ανεπανόρθωτα όσοι λένε συνειδητά ψέματα και μιλούν για «ιδεοληψίες». Η κοινοπραξία Fraport AG – Κοπελούζου για τη συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση θα πληρώσει στη σαρανταετία, εφάπαξ στο ελληνικό δημόσιο 1,23 δις ευρώ, μισθώματα 0,9 δις ευρώ, από των προ φόρων έσοδα 4,56 δις ευρώ (το 28,5% επί των 0,4 δις ετήσιων καθαρών εσόδων του κράτους) και τέλη υπέρ ΥΠΑ 1,2 δις ευρώ. Σύνολο 7,89 δις ευρώ στη σαρανταετία, λιγότερα δηλαδή από τα έσοδα του δημοσίου από το «Σπατόσημο» [ΤΕΑΑ] που φτάνουν τα 8 δις.

• Το σημαντικότερο όμως είναι ότι από τα 7,89 δις ευρώ που θα αποδώσει ο ιδιώτης, τα 6,69 δις ευρώ θα εισπραχθούν από το ΤΑΙΠΕΔ. Από τα 6,69 δις ευρώ, μόνο το 50% θα πάει στα κρατικά ταμεία διότι τα υπόλοιπα προορίζονται – βάσει του 3ου Μνημονίου – για την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων. Δηλαδή το ελληνικό δημόσιο από την παραχώρηση των Αεροδρομίων θα κρατήσει στα ταμεία ΜΟΝΟ 4,54 δις ευρώ !

• Μα ο ιδιώτης λένε θα κάνει 330 εκατ. ευρώ επενδύσεις την πρώτη τετραετία. Το δημόσιο όμως θα κληθεί να επιστρέψει μέσα σε μια μέρα στην Ε.Ε. – να χρεώσει δηλαδή σε βάρος εθνικών πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων – τα 520 εκατ. ευρώ έργων ΕΣΠΑ που ήδη “τρέχουν” στα αεροδρόμια της Θεσ/νίκης και των Χανίων. Μα θα κάνει 1,4 δις επενδύσεις τη σαρανταετία. Θα κρατήσει όμως ολόκληρα τα Τέλη Εκσυγχρονισμού Ανάπτυξης Αεροδρομίων όπως ρητά αναφέρεται στον όρο 28.10 της Σύμβασης Παραχώρησης («δικαιούται ο παραχωρησιούχος στο ακέραιο το ΤΕΑΑ») που όπως είπαμε φτάνει τα 8 δις.

• Εν τέλει ο ιδιώτης ενώ στη σαρανταετία θα εισπράξει πάνω από 22 δις ευρώ, θα αποδώσει στο κράτος 7,89 δις εκ των οποίων τα δημόσια ταμεία θα κρατήσουν μόνο 4,54 δις ευρώ. Με καθαρά οικονομικούς όρους, το ελληνικό κράτος θα έχει από την εν λόγω ιδιωτικοποίηση έως και τετραπλάσια απώλεια εσόδων. Αυτό ίσως εννοούσε ως οικονομικό όφελος ο εντεταλμένος πρ. του ΤΑΙΠΕΔ κ. Πιτσιόρλας στην ανακοίνωσή του [15-12-15] υπεραμυνόμενος τη φαιδρή συμφωνία.

Δεν συνεχίζουμε την επιχειρηματολογία για τις αρνητικές επιπτώσεις από την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων (δημιουργία «τρύπας» στον κρατικό προϋπολογισμό από το μαρασμό των μικρότερων αεροδρομίων που χρηματοδοτούνται από τα 14 εκποιούμενα, επιπλέον έξοδα για το κράτος και την αυτοδιοίκηση από την ανάκληση συμβολαίων παραχώρησης ακινήτων της ΥΠΑ, έλεγχος του τουριστικού κεφαλαίου από το ιδιωτικό μονοπώλιο της Fraport AG, ακεραιότητα του εργασιακού καθεστώτος των υπαλλήλων όλων των Τμημάτων των αεροδρομίων, παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, κλπ). Ούτε θα αναφερθούμε στα αυτονόητα, ότι τα ελληνικά αεροδρόμια μπορούν να διπλασιάσουν μέσα σε βάθος διετίας την επιχειρησιακή ικανότητα και τα κέρδη τους, αρκεί να εφαρμοστεί η κατά το νόμο ανταποδοτικότητα των τελών στα ίδια τα Περιφερειακά Αεροδρόμια, έτσι ώστε να ολοκληρωθούν τα έργα των κατά τόπους τεχνικών υπηρεσιών των Αερολιμένων.

To μόνο σίγουρο είναι ότι η συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση, θα αποτελέσει αντικείμενο μελλοντικής διερεύνησης οικονομικού και πολιτικού σκανδάλου. Η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας δεν μπορεί να μην είναι ΔΙΑΦΑΝΗΣ και ΕΛΕΓΚΤΕΑ και γι’ αυτό το λόγο θα αποδοθούν και ποινικές ευθύνες. Η παραχώρηση δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί, γιατί είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματική και παράνομη. Η υπόθεση βρίσκεται ήδη στο Συμβούλιο της Επικρατείας όπου ακόμα δεν έχουν εκδικαστεί οι 4 Αιτήσεις Ακύρωσης αυτοδιοικητικών και συνδικαλιστικών φορέων και σύντομα θα κατατεθεί Προσφυγή στην Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρώπης.
*Ο κ. Λάμπρος Ντουσικος είναι Δρ. Φιλοσοφίας της Επιστήμης VUB – ULB

 

Μνήμη Σαράντη Ορφανουδάκη

Sarantis Orfanoudakis 1

Ο Σαράντης Κωσταντίνου Ορφανουδάκης – που, μεταξύ άλλων, υπήρξε και ο νομικός σύμβουλος της ΚΕΠΟΜ – γεννήθηκε στην Αθήνα, έχοντας μυκονιάτικη καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του Κατερίνας Τζιώτη, το γένος Κοντού. Όλα τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων, η οικογένεια τα περνούσε στην Μύκονο. Έτσι συνέβη και η Μύκονος έγινε η “μέσα πατρίδα” του.

Εισήχθη στην Νομική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ από εκεί. Πρώτα ως φοιτητής και μετέπειτα ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, ανέβηκε όλες τις βαθμίδες του διδακτικού έργου και συνταξιοδοτήθηκε πρό διμήνου μόλις, ως καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου. Στη Θεεσσαλονίκη γνώρισε και την γυναίκα του, κι εκεί ήταν που έφτιαξε την οικογένειά του.

Παράλληλα με όλα αυτά, ο Σαράντης δούλευε ως ελεύθερος δικηγόρος, αποζητώντας συνειδητά την επαφή με την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Έτσι έγινε και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η Μυκονιάτικη Κίνηση Πολιτών ήρθε σε επαφή μαζί του για το θέμα της μαρίνας του Αγίου Χαραλάμπη, που τότε ήταν στην κορύφωσή του. Θέμα που το πήρε πάνω του, μόνος, και το έφερε εις πέρας στο 5ο τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, γλυτώνοντας τον Άη Χαραλάμπη από την “αξιοποίηση” και αφήνοντας άφωνους τους αντίδικους. Και μόνο γι’ αυτό, η Μύκονος και οι σκεπτόμενοι Μυκονιάτες, θα του οφείλουν για πάντα χάρη. Ας μην ξεχνάμε επίσης την αρωγή του και στην προσφυγή της ΚΕΠΟΜ προ τριετίας στο ΣτΕ κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού.
orfanoudakis_bΠέρα από το αυστηρά διδακτικό του έργο, ανέπτυξε επίσης αξιόλογη συγγραφική δράση, πλουτίζοντας τον προβληματισμό των δασκάλων του και πηγαίνοντας τον, ακόμη πιό πέρα.
Μερικοί τίτλοι από τα βιβλία του:
Η ελευθερία της συνένωσης.
Η αρχή της αναλογικότητας στην ελληνική έννομη τάξη.
Η υπεροχή του συντάγματος έναντι του νόμου, ως απαύγασμα του συνταγματισμού.
Μελέτες για τον επτανησιακό και σαμιακό συνταγματισμό, και το τελευταίο του,
Χριστόδουλος Κλονάρης, πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Το πόσο σπουδαία ή όχι είναι αυτή του η συμβολή, “ας το αφήσουμε στον ιστορικό του μέλλοντος να το κρίνει”, όπως άρεσε και στον ίδιο να λέει.

Ωστόσο το σπουδαιότερο απ’όλα του τα γνωρίσματα, ήταν ο ίδιος, η μορφή του. Είχε βαθειά πνευματική καλλιέργεια και συγκρότηση, αλλά και αισθητική παιδεία. Κι ήταν, παρά τις όποιες στιγμές έντασης, ένας χαριτωμένος άνθρωπος. Γοήτευε τους φίλους του, τους συνεργάτες του, ακόμα και τους αντίδικους. Ευγενικός με τους ευγενικούς, γινόταν σαρκαστικός με τους σοβαροφανείς. Πάντα ανοιχτός στην αντίπαλη άποψη, δεν λυπόταν τον κόπο να σε πείσει για την ορθότητα της δικής του.

Η ανακοίνωση της αρρώστιας του, πριν από 10 μόλις μήνες, τον Γενάρη του 2015, άφησε τους κοντινούς του ανθρώπους εμβρόντητους. Ωστόσο ο ίδιος , μετά την πρώτη παραζάλη της διάγνωσης, βρήκε το κουράγιο να πατήσει ξανά στα πόδια του, βρήκε το κουράγιο να συνεχίσει να δουλεύει, βρήκε το κουράγιο να παλέψει μέχρι τέλους, ελπίζοντας, όπως εξάλλου ελπίζουμε όλοι μας. Ο εχθρός όμως ήταν υπέρτερος και στο τέλος τον κατέβαλε. Δεν μας άφησε ούτε τον χρόνο να το πάρουμε απόφαση. Όλο αυτό το διάστημα, βράχος δίπλα του, η γυναίκα του. Έφυγε στις 17 Οκτωβρίου 2015. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Αναστάσεως του Κυρίου, σε μια γαλήνια θέση, στην Θεσσαλονίκη,

Στην γυναίκα του Γία και στην κόρη του Κατερίνα, απευθύνουμε τα πιό θερμά μας συλλυπητήρια. Κι όλοι όσοι τον αγαπήσαμε, δεν μπορούμε παρά να του ευχηθούμε, να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει και να του υποσχεθούμε ότι θα τον θυμόμαστε για πάντα.

Θανάσης Κουσαθανάς

Sarantis Orfanoudakis

 

Δεν μας αγγίζουν οι προβοκάτσιες

Fake- Kinisi Entimon politonΣτάση ζωής για τα μέλη της ΚΕΠΟΜ η επώνυμη και θαρραλέα συμβολή για το καλό της Μυκόνου

Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου (Κ.Ε.ΠΟ.Μ.) πρώτα και κύρια απ’ όλα βάζει το διαρκές ενδιαφέρον και την έγνοια των μελών της για το καλό της Μυκόνου. Το κάνουμε αυτό χρόνια τώρα όλοι εμείς που συμμετέχουμε σε αυτή την Κίνηση και σε όσες συλλογικότητες συμμετέχουμε ή συμμετείχαμε μέχρι σήμερα.
Η επώνυμη και θαρραλέα συμβολή σε αυτό -όσο το αντέχουν οι μικρές ανθρώπινες δυνάμεις μας- είναι στάση ζωής.
Αυτό κάποιοι δεν εννοούν να το καταλάβουν και πρέπει ίσως να τους το υπενθυμίζουμε συνεχώς.
Τελευταία έγινε μια απόπειρα από κέντρα ύποπτα και σκοτεινά να εμπλέξουν την Κ.Ε.ΠΟ.Μ. σε μια υπόθεση πολλαπλών καταγγελιών κατά πολλών συμπολιτών μας. Χρησιμοποιηθηκε ο τίτλος της ΚΕΠΟΜ με παραλλαγή αντί για το επίθετο «Ενεργών» εκείνο το «Εντίμων». Παρά το γεγονός ότι από μια σύμπτωση γνωρίζουμε -δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά- το περιστατικό εδώ και μερικούς μήνες, δεν δώσαμε τη δέουσα προσοχή. Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε εντυπώσεις και να υπερτονίσουμε (πλαγίως όπως θα επιθυμούσαν και οι συγκεκριμένοι σκοτεινοί κύκλοι) το γεγονός. Όμως φρόντισαν άλλοι. Είτε δια της τυπικής και αναγκαίας μερικές φορές της οδού των κοινοποιήσεων σε υπηρεσίες και Αρχές, είτε δια της άτυπης οδού σε συγκεκριμένους και επιλεγμενους συμπολίτες μας: «Κοίτα τι γράφουν για σένα»!
paravolo
Η αντίδραση της Κ.Ε.ΠΟ.Μ. δια της επικεφαλής της Άννας Καμμή, ήταν πλέον μονόδρομος:
-Απευθυνθήκαμε στην Αστυνομία
-Καταγγείλαμε το γεγονός στη δικαιοσύνη
-Φέραμε το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Προς τιμήν του το Δημοτικό Συμβούλιο, σύσσωμο, και ο κ. δήμαρχος προσωπικά, στάθηκαν στο πλευρό της Κ.Ε.ΠΟ.Μ. αναγνωρίζοντας:
– το γεγονός ότι χρόνια τώρα η Κίνησή μας με την πολιτική της στάση έχει αποδείξει ότι όταν χρειαστεί να φέρει κάποιο θέμα είτε καταγγελία είτε αναφορά, είτε παρουσίαση, το κάνει επώνυμα με σφραγίδα της Κ.Ε.ΠΟ.Μ. και υπογραφή των εκπροσώπων της.

Δεν θα αποκαλύψουμε το περιεχόμενο των «ανωνύμων» καταγγελιών, ούτε και τα αναφερόμενα ονόματα.
Ήδη η δικαιοσύνη έχει επιληφθεί του θέματος.
Μας εντυπωσιάζει πάντως το γεγονός ότι οι δικές μας υπογεγραμμένες καταγγελίες προς αρμόδιες Αρχές, στοιβάζονται στη γραφειοκρατική Βαβέλ, ενώ των ανωνύμων όταν είναι να προβοκάρουν τη δικιά μας τίμια φωνή αναστατώνουν υπηρεσίες και συμπολίτες μας.
Γνωρίζουμε από τέτοιες συμπεριφορές. Τις είχαμε και επί σειρά ετών στο νησί μας.
Είναι κρίμα να μην έχουμε βάλει μυαλό. Και είναι ακόμα πιο κρίμα η κοινωνία μας που υφίσταται αυτή την ταλαιπωρία, να δίνει σημασία και να μην απομονώνει τέτοιες συμπεριφορές.

Η Άννα Καμμή, που ανέλαβε το βάρος να φέρει το τόσο σοβαρό αυτό θέμα στο Δημοτικο Συμβούλιο, έκανε για μια ακόμα φορά το αυτονόητο. (Στη συνέχεια παραθέτουμε την μυνητήρια αναφορά της)
Γνωρίζουμε όμως ότι θα επανέλθουν, αν δεν το ‘χουνε κάνει ήδη.
Στόχος τους να δείχνουν συνεχώς ότι στη Μύκονο όλοι ίδιοι είμαστε.
Ότι η Μύκονος των σκανδαλων δεν έχει άλλο δρόμο κάτω από το φως του ήλιου, πέρα από την ασυδοσία, την σκανδαλώδη ανομία και βέβαια την σπιουνιά.
Τους τη χαρίζουμε αυτή την μίζερη, μειοψηφούσα Μύκονο. Δεν είναι η δικιά μας. Προτιμάμε το νησί των δικών μας ονείρων, του φωτός, της αλήθειας. της διαφάνειας. Το νησί που δεν ντρέπεται ο πολίτης να λέει τα πράματα με το όνομά τους και να υπογράφει με το όνομά του.

Δημήτρης Ρουσουνέλος
Δημοτικός Σύμβουλος Κ.Ε.ΠΟ.Μ.

Η Μηνυτήρια Αναφορά της Άννας Καμμή
με αποδέκτες τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σύρου και τον Εισαγγελέα Εφετών Σύρου, που ζητά την έρευνα για την αποκάλυψη και ποινική δίωξη των δραστών, έχει ως εξής:
Mynitiria anafora 1Mynitiria anafora 2

Ο Φάρος, ο Αρμενιστής

της Άννας Καμμή
Επικεφαλής της ΚΕΠΟΜ και δημοτική σύμβουλος του Δήμου Μυκόνου

faros armenistis poster

Αν και για χρόνια εγκατελειμμένος ο Αρμενιστής, με φανερά τα σημάδια καταστροφής που έχει υποστεί από τις σκληρές καιρικές συνθήκες, την έλλειψη πόρων και την τραγική γραφειοκρατία, εξακολουθεί να αποτελεί έναν σημαντικό πόλο έλξης επισκεπτών.

Στέκεται λαβωμένος αλλά επιβλητικός και προσπαθεί να έλξει το ενδιαφέρον και των αρμόδιων αρχών. Μνημείο αγαπημένο που μιλάει στην καρδιά των ντόπιων ειδικά αυτών που έχουν ρίζες ή κατοικούν στην περιοχή του Φαναριού, αλλά περισσότερο αυτών που  οι οικογένειές τους συνδέονται στενά με την ιστορία του Αρμενιστή, οι οικογένειες των Βαρδαλάχων, των Ξενάριων, των Γρυπάρηδων. Πολλοί από αυτούς αθόρυβα και ταπεινά έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για σταθεί όρθιος ο Φάρος!

Το 2009 ο ερευνητής Νίκος Μπένος Πάλμερ και η σκηνοθέτης Βανέσα Ζουγανέλη ανέλαβαν ενεργή δράση για να προβάλουν το σημαντικό αυτό μνημείο, με σκοπό να ξεκινήσει μια οργανωμένη προσπάθεια συντήρησής – διάσωσής του με πρωτεργάτη τον Δήμο.

EKDILOSEIS-FAROS ARMENISTIS 2009-1EKDILOSEIS-FAROS ARMENISTIS 2009-2 Με μια σημαντική εκδήλωση στην καρδιά του καλοκαιριού και με την βοήθεια της Υπηρεσίας Φάρων, του Συλλόγου Γυναικών και του Δήμου,  ο Φάρος έμεινε ανοιχτός στο κοινό για δυο εβδομάδες και υποδέχθηκε δεκάδες επισκέπτες.  Μια σημαντική έκδοση για την ιστορία του Φάρου και ένας πρωτότυπος τρόπος παρουσίασης της  ιστορίας του με προβολές στους τοίχους του κτηρίου  ξύπνησαν μνήμες στους παλιούς και πλούτισαν τις γνώσεις των νεώτερων. Στο βιβλίο αφιερώσεων  της εκδήλωσης αποτυπώνεται ο θαυμασμός αλλά και όλη η αγωνία ντόπιων και ξένων για την τύχη του. Ο Νίκος και η Βανέσα με την αγάπη τους για τον Φάρο κατάφεραν να ανοίξουν μια πόρτα! Κατάφεραν να γεφυρώσουν την απόσταση μεταξύ Δήμου και Υπηρεσίας Φάρων.

Οι αγκυλώσεις της τότε Δημοτικής αρχής αλλά και το νομικό πλαίσιο δεν ήταν όσο υποστηρικτικά έπρεπε ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όμως σήμερα τα πράγματα δείχνουν διαφορετικά!

Η πολιτεία, αποφάσισε να αναζητήσει βοήθεια στον ιδιωτικό τομέα. Ο νόμος 4278/12 (φάροι, στρατολογία και άλλες διατάξεις) θεσμοθέτησε για πρώτη φορά τη δυνατότητα σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα να ανακηρυχθούν «ανάδοχοι φάρου». Ο «νονός» αναλαμβάνει «υποχρέωση εκτέλεσης εργασιών ή κάλυψης δαπανών εγκατάστασης, συντήρησης, επισκευής ή ανάδειξης ενός ή περισσότερων φάρων για ορισμένο χρονικό διάστημα». Ως αντάλλαγμα, η πολιτεία δίνει στον ανάδοχο «δικαιώματα σχετικά με την επικοινωνιακή τους προβολή και τη χρήση του φάρου, υπό την προϋπόθεση σεβασμού της ιστορικής, αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής τους αξίας». 

Σε αυτό το εδάφιο του νόμου στεκόμαστε και διεκδικούμε την αναδοχή του Φάρου από τον Δήμο Μυκόνου. Κατά την επίσκεψη γνωριμίας μελών της ΚΕΠΟΜ  στην Υπηρεσία Φάρων τον Νοέμβριο του 2014 εισπράξαμε την υποστήριξη της υπηρεσίας σε αυτήν την κατεύθυνση αλλά και την διάθεση συνεργασίας με τον Δήμο της Μυκόνου.

Το κλίμα αυτό μεταφέρθηκε στον νέο Δήμαρχο Κων/νο Κουκά ο οποίος δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον. Επίσης με πρότασή μας στο ΔΣ της ΚΔΕΠΠΑΜ  τον περασμένο Νοέμβριο ζητήσαμε να παρθούν ανάλογες πρωτοβουλίες, πρόταση που βρήκε πρόσφορο έδαφος αφού υπήρχε κοινό ενδιαφέρον. Τόσο ο Δήμαρχος με την σύμφωνη γνώμη του ΔΣ του Δήμου όσο και το ΔΣ της ΚΔΕΠΠΑΜ έχουν κάνει σημαντικές κινήσεις σε αυτήν την κατεύθυνση. Αυτή η εκδήλωση που διοργανώνει η  Κοινωφελής  Επιχείρηση του Δήμου, θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχει σκοπό όχι μόνο να προβάλει τον Φάρο αλλά να επιβεβαιώσει το πραγματικό ενδιαφέρον ολόκληρου του τόπου για το μέλλον του!

Ας ευχηθούμε οι συντονισμένες προσπάθειες όλων μας αγνές και ανιδιοτελείς να έχουν αίσιο τέλος και κάποτε, όχι πολύ μακριά, ο Φάρος ο Αρμενιστής να επισκευαστεί με πρωτοβουλία του Δήμου που θα ορίζει την τύχη του  και  θα κοσμεί το Φανάρι πιο αγέρωχος και πιο περήφανος , καμαρώνοντας τα παιδιά του τόπου αυτού που σεβάστηκαν την ιστορία του, την φώτισαν  και του χάρισαν την παλιά του αίγλη!

Οι… χρυσαφένιες παραλίες της Μυκόνου και οι αυθαιρεσίες

Δυστυχώς από τη ναυμαχία αυτού του καλοκαιριού το νησί βγαίνει βαθιά πληγωμένο. Αναζητείται η οδός της νομιμότητας.
Η ΚΕΠΟΜ εξακολουθεί να αισθάνεται βαθύ προβληματισμό για το αν πραγματικά είμαστε διατεθιμένοι στο νησί να χαράξουμε νέα πορεία ώστε να σταματήσει η ταλαιπωρία πολιτών και επισκεπτών και να σταματήσει ο διασυρμός του νησιού με ή χωρίς δυσλειτουργίες, ατυχήματα και δυστυχήματα.

 
           Άρθρο του Γ. Π. Τερζή από την εφ Η Καθημερινή*

-Οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες είχαν, προφανώς, εγκατασταθεί στις παραλίες πολύ πριν ο Δήμος Μυκόνου τυπικά τους τις παραχωρήσει. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία των ελεγκτών, η προκήρυξη για τα τμήματα που δημοπράτησε ο Δήμος δημοσιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου.

-Μία καλοκουρδισμένη μηχανή παραγωγής χρήματος κρύβεται πίσω από τις κοσμικές παραλίες της Μυκόνου και τις προνομιούχες, πολυτελείς ξαπλώστρες για την ενοικίαση των οποίων δίδονται, συχνά, ομηρικές μάχες και, προφανώς, υψηλό αντίτιμο.

Το χρήμα που ρέει στις παραλίες του νησιού των ανέμων, ωστόσο φαίνεται ότι δεν φτάνει, πάντοτε, στα δημόσια ταμεία. Και πάντως όχι με ρυθμούς που να αντιστοιχούν στην εκτεταμένη αξιοποίηση, στο πλήθος των jet setters που φτάνουν στο νησί, στους 100άδες «διασήμους» που συνωστίζονται μπροστά στις ξαπλώστρες και στις φωτογραφικές και τηλεοπτικές κάμερες του εγχώριου κοσμικού ρεπορτάζ. Διότι η ενοικίαση τμημάτων παραλιών, από την περίφημη Ψαρού και το κοσμικό Καλό Λιβάδι μέχρι τη λιγότερο προβεβλημένη Παράγκα, έναντι του ευτελούς ποσού των 1.500 – 2.000 ευρώ για το σύνολο της σεζόν μόνον ερωτήματα προκαλεί. Κι αν ακόμη κάποιος ισχυριστεί ότι τα ποσά αυτά αποτελούν το ενοίκιο για μικρό τμήμα της παραλίας, για τη φιλοξενία θαλασσίων σπορ, όπως αυτό που οδήγησε στον θάνατο του 10χρονου παιδιού πριν από λίγες εβδομάδες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Διότι στις παραλίες του νησιού αναπτύσσονται και παράνομες ξαπλώστρες, πέριξ των νόμιμων ορίων για την εγκατάσταση θαλασσίων σπορ.

Οπως ακριβώς συνέβη στην περίπτωση της εγκατάστασης στο Καλό Λιβάδι. Παρεμπιπτόντως, η εν λόγω έκταση μισθώθηκε στον επιχειρηματία, ενδεχόμενες ευθύνες του οποίου, όπως και του χειριστή του ταχύπλοου, ερευνώνται από τη Δικαιοσύνη, έναντι 1.501 ευρώ. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε είναι η τυπική, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι λίγες ημέρες μόνον πριν από το διαγωνισμό είχε υποβληθεί μήνυση εναντίον του καθώς πέραν των θαλασσίων σπορ είχε αναπτύξει, παρανόμως φυσικά, και ομπρέλες – ξαπλώστρες, παρέχοντας πλήρη «μυκονιάτικη φιλοξενία» στους λουομένους. Μάλιστα, εναντίον της υπογραφής της σύμβασης είχε ταχθεί ένα μέλος της επιτροπής του Δήμου Μυκόνου, οι ενστάσεις του οποίου ωστόσο αγνοήθηκαν. Ενδεικτικό, άλλωστε, του εναγκαλισμού δημοτικών αρχών και επιχειρηματιών είναι και το γεγονός ότι στην έκτακτη συνεδρίαση που συγκάλεσε ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου προκειμένου να εξεταστεί το ενδεχόμενο καταγγελίας της σύμβασης, μετά την πανελλήνια κατακραυγή, δεν υπήρξε η απαιτούμενη απαρτία.

Στο νησί που κάθε κόκκος άμμου, ειδικά αν φιλοξενεί ομπρέλες και ξαπλώστρες, είναι κυριολεκτικά χρυσός η προσπάθεια να καταλάβει κάποιος τρίτος ποιος εκμεταλλεύεται τι και έναντι ποιου τιμήματος είναι μάταιη. Δήμος, Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου και, φυσικά, ιδιώτες εμπλέκονται σε ένα κουβάρι όπου όλα είναι σύννομα και, ταυτοχρόνως, όλα στον (αιγαιοπελαγίτικο) αέρα, ενώ τα όρια παραλίας, νέου και παλαιού Αιγιαλού παραμένουν δυσδιάκριτα. Αυτό αποδεικνύεται από τα στοιχεία που συνελέγησαν στο πλαίσιο έρευνας που ζήτησε ο υπουργός Εσωτερικών κ. Αργύρης Ντινόπουλος από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, μετά το τραγικό περιστατικό.

Τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην έρευνα και διαβιβάστηκαν από τον κ. Σπ. Σπύρου στο υπ. Εσωτερικών, είναι σε κάθε περίπτωση αποκαλυπτικά για το οικονομικό πάρτι της Μυκόνου και, προφανώς, και άλλων τουριστικών προορισμών ανά την Ελλάδα. Από τα 13 τμήματα παραλίας που ενοικιάστηκαν, δύο διατέθηκαν έναντι του ποσού των 141.000 ευρώ (500 τ.μ. παραλίας στα οποία μπορούν να αναπτυχθούν 50 «σετ» ομπρέλας με ξαπλώστρες), ενώ ένα ακόμη παραχωρήθηκε προς 25.050 ευρώ, μόλις 50 ευρώ πάνω από την τιμή εκκίνησης. Εφόσον εγκαταστάθηκαν μόνον οι 50 προβλεπόμενες ομπρέλες και δεν υπήρξαν οι συνήθεις στην Ελλάδα… επεκτάσεις, προκύπτει ένα κόστος 500 ευρώ ανά σετ ομπρέλας – ξαπλώστρας, το οποίο δεν αποκλείεται να αποσβένεται εντός ολίγων ημερών, σε περιόδους αιχμής.

Από εκεί και πέρα για σειρά εκμεταλλεύσεων, τύποις μόλις 50 τ.μ. για την εκμετάλλευση θαλασσίων σπορ, τα ενοίκια που καταβάλλονται κυμαίνονται στα 3 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο παραλίας.

Το εντυπωσιακό, βέβαια, είναι ότι οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες είχαν, προφανώς, εγκατασταθεί στις παραλίες πολύ πριν ο Δήμος, τυπικά, τους τις παραχωρήσει. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ελεγκτών, η προκήρυξη για τα τμήματα που δημοπράτησε ο Δήμος δημοσιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου, καίτοι βάσει τις ισχύουσας νομοθεσίας «όλες οι απευθείας μεταβιβάσεις του δικαιώματος απλής χρήσης κοινοχρήστων χώρων θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί από τους ΟΤΑ έως την 31η Μαΐου 2014». Από την 1η Ιουνίου, η διαχείριση περνά στα χέρια της Κτηματικής Υπηρεσίας, η οποία και καλείται να διαχειριστεί τις κοινόχρηστες εκτάσεις, αποδίδοντας στους οικείους δήμους το 50% του ενοικίου. Ως αποτέλεσμα, άλλες παραλίες δημοπράτησε φέτος ο Δήμος, άλλα αιτήματα (σ.σ. μεταξύ των οποίων και του πλέον φημισμένου εστιατορίου του νησιού) παραπέμφθηκαν στην Κτηματική Υπηρεσία, η οποία και μέχρι πριν από μία εβδομάδα δεν είχε απαντήσει, έστω και αν η σεζόν βρίσκεται πλέον προς το τέλος της!

Η κατάσταση αυτή προκαλεί εμφανείς εντάσεις και στο εσωτερικό του Δήμου. Είναι χαρακτηριστικό πως η Διεύθυνση Οικονομικών του Δήμου Μυκόνου, επεσήμανε προς τη μέχρι χθες ασκούσα χρέη δημάρχου κ. Ειρήνη Γρυπάρη ότι «πολλές επιχειρήσεις έχουν καταλάβει αυθαίρετα και παράνομα τμήματα παραλιών και τα εκμεταλλεύονται οικονομικά, με αποτέλεσμα ο Δήμος Μυκόνου και το ελληνικό Δημόσιο να στερούνται πολύτιμα έσοδα». Το έγγραφο, που κοινοποιήθηκε αρμοδίως, προκάλεσε την οργή της κ. Γρυπάρη, η οποία, στην απάντησή της, επικαλείται την Κτηματική Υπηρεσία, τον αιγιαλό κ.ο.κ. και καταλήγει: «Καλείστε όπως πριν προβείτε σε κοινοποίηση επιστολών και εγγράφων να ενημερώνεστε από τις Διοικητικές Υπηρεσίες του Δήμου και την Κτηματική Υπηρεσία». Γραφειοκρατικές εμπλοκές, προσωπικές έριδες ή κάτι πιο σύνθετο στη χρυσαφένια άμμο της Μυκόνου;

*Από την εφ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31.08.2014 : 09:51

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ “ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΙΓΙΑΛΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΙΑΣ”

Greece_PavlidisFΜαριλένας Ιατρίδου και Ελένης Πορτάλιου

Το σχέδιο νόμου για την «οριοθέτηση, διαχείριση» και κατ’ ευφημισμόν «προστασία αιγιαλού και παραλίας», που έχει συναντήσει τη γενική ελληνική και διεθνή κατακραυγή, οδηγεί σε μη αναστρέψιμη καταστροφή το παράλιο, παραλίμνιο και παραποτάμιο φυσικό και πολιτισμικό κεφάλαιο της χώρας, καθώς αίρει την κατά προτεραιότητα προστασία των οικοσυστημάτων, επιτρέποντας επεμβάσεις στο ανεπανάληπτο και πολύμορφο ελληνικό τοπίο, με την ιδιαίτερη ταυτότητα της βιοποικιλότητας, της εναλλαγής και της μικροκλίμακας.
Το σχέδιο νόμου καταργεί την απρόσκοπτη κοινωνική πρόσβαση στις περιοχές που αναφέρεται και οι οποίες αποτελούν δημόσια κτήση, δηλαδή κοινόχρηστα αγαθά, προσβάσιμα σε όλους τους πολίτες. Καταργεί, δηλαδή, ένα τρόπο κοινωνικής συμβίωσης/συλλογικής αναψυχής, που έχει διαμορφωθεί σε βάθος χρόνου και αφορά τα εκατομμύρια κατοίκων της χώρας.
Το σχέδιο νόμου παραδίδει στο ιδιωτικό κεφάλαιο προς εκμετάλλευση ένα φυσικό και πολιτισμικό πόρο ανυπολόγιστης αξίας, καθώς αυτός φέρει ιδιαίτερα, μοναδικά χαρακτηριστικά, που σε αρκετές περιπτώσεις έχουν οδηγήσει στη θεσμοθέτηση περιοχών ως εξαιρετικού φυσικού κάλλους. Με την επιτρεπόμενη εντατική εκμετάλλευση, οι παράλιες, παραλίμνιες και παραποτάμιες ζώνες πρόκειται ν’ αλλοιωθούν ως προς το φυσικό τους ανάγλυφο και να δομηθούν, οδηγώντας σε απρόσωπα και καταρρέοντα πρότυπα τουριστικής ανάπτυξης, μαζικού, all inclusive, τουρισμού (Τυνησία, Ισπανία) και σε φούσκα ακινήτων, δηλαδή σε πληθωρισμό εγκαταστάσεων διαμονής και αναψυχής.
Το σχέδιο νόμου έχει συνταχθεί κατά παράβαση των άρθρων 24 και 5 του Συντάγματος και των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας για την προστασία των ακτών και του τοπίου, όπως είναι η σύμβαση της Βαρκελώνης , η οποία ισχύει ανεξαρτήτως αν έχει κυρωθεί με νόμο, και απαγορεύει τη δόμηση εντός 100 μ. παράλιας ζώνης.
Τίθεται το ερώτημα : γιατί χρειάζεται ένας νέος νόμος, όταν ο ισχύων 2971/2001 μπορεί να προστατεύει οριακά, με ορισμένες αναγκαίες προσθήκες, τον αιγιαλό και την παραλία, εφ’ όσον βέβαια εφαρμόζεται. Όπως γνωρίζουμε, όμως, η οικοδομική αυθαιρεσία, είναι εκτεταμένη και συνίσταται σε ιδιωτικά αυθαίρετα πάσης φύσεως και μεγέθους, σε κατάληψη από επιχειρηματίες τουρισμού και αναψυχής κοινοχρήστων ακτών, σε ιδιωτικές περιφράξεις παραλιών, σε νυχτερινά διασκεδαστήρια πάνω στο κύμα, σε ρύπανση υδάτινων πόρων και καταστροφή οικοσυστημάτων, κ.λπ.
Προάγγελος καταστροφικών «επενδύσεων» μαμούθ, στις οποίες η σημερινή κυβέρνηση ομνύει και τις προωθεί με το σχέδιο νόμου και τις Στρατηγικές Επενδύσεις μέσω ΤΑΙΠΕΔ, υπήρξαν οι ΠΟΤΑ (Πρότυπη Οργανωμένη Τουριστική Ανάπτυξη) στην Πύλο και στα Ιαματικά Λουτρά Κυλλήνης. Στην Πύλο ιδιωτικοποιήθηκαν τεράστιες εκτάσεις, δημιουργήθηκε μια ισομεγέθης με την πόλη κλειστή τουριστική πόλη και επλήγη ο τοπικός τουρισμός μικρής κλίμακας , ο οποίος πρέπει, επίσης, να αναπτύσσεται τηρώντας όλους τους περιβαλλοντικούς και άλλους κανόνες προστασίας.
Ο ισχύων, λοιπόν, νόμος τροποποιείται όχι για να καλυφθούν υπαρκτά κενά αλλά για να εισαχθούν δυσμενέστερες διατάξεις που επιτρέπουν μαζική κερδοσκοπική εκμετάλλευση και αποκλειστική εκμίσθωση της δημόσιας κτήσης από επιχειρήσεις. Είναι χαρακτηριστικό των κινήτρων προώθησης του νομοσχεδίου ότι το εισάγει ο υπουργός Οικονομικών, ενώ αυτό πραγματεύεται θέματα που αφορούν κατά κύριο λόγο το ΥΠΕΚΑ.
Οι παραπάνω γενικές διαπιστώσεις συγκεκριμενοποιούνται στα αντίστοιχα άρθρα του σχεδίου νόμου που εξετάζονται στη συνέχεια.

ΑΡΘΡΟ 2 «Κυριότητα και προορισμός αιγιαλού, παραλίας, παλαιού αιγιαλού, όχθης, παρόχθιας ζώνης και παλαιάς όχθης»
Με μικρές φραστικές αλλαγές στις γενικές αρχές του ισχύοντος νόμου αφαιρείται η κατά προτεραιότητα προστασία των οικοσυστημάτων, που αποτελεί βασικό στόχο της δημόσιας διαχείρισης, με ελάχιστες, για πολύ ειδικούς λόγους, εξαιρέσεις.
Επίσης, το άρθρο 2, εξαιρεί από τον ορισμό όχθεων και παρόχθιων ζωνών μεγάλο αριθμό λιμνών και ποταμών της χώρας, μικρότερης έκτασης και όχι μόνο. Στις εξαιρέσεις του άρθρου 2 αναφέρονται περιπτώσεις οι οποίες απορρέουν από σχετική υποχρέωση διεθνών συμβάσεων. Πρόκειται για τις μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας.

ΑΡΘΡΟ 6 «Υποχρεωτική χάραξη παραλίας»
Είναι απαράμιλλη η σπουδή με την οποία αντιμετωπίζεται «η έκδοση άδειας για την εκτέλεση εργασιών κατασκευής λιμενικών, βιομηχανικών και τουριστικών ή ιδιωτικών εν γένει έργων» ώστε, αν αυτή δεν έχει εκδοθεί εντός 2 μηνών, να θεωρείται αυτοδίκαια «η ύπαρξη ζώνης παραλίας πλάτους 10μ.». Δεδομένης της ισχύουσας γραφειοκρατίας και της υποβάθμισης ή ανυπαρξίας αρμόδιων υπηρεσιών, η παραλιακή ζώνη θα περιοριστεί σε πολλές περιπτώσεις στα 10μ.

ΑΡΘΡΑ 10,11,12 ΚΑΙ 13 ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Εδώ περιλαμβάνονται τα επικίνδυνα επίμαχα σημεία – στόχοι της κυβερνητικής πολιτικής

ΑΡΘΡΟ 10 «Γενικές ρυθμίσεις για τις παραχωρήσεις»
Στο άρθρο 10 «επιτρέπεται η παραχώρηση της χρήσης αιγιαλού, κοινόχρηστης παραλίας, όχθης, κοινόχρηστης παρόχθιας ζώνης, πυθμένα και υδάτινου τμήματος θάλασσας και ποταμού με σκοπό την οικονομική τους αξιοποίηση και την εκτέλεση έργων, σύμφωνα με τις ειδικότερες διατάξεις των άρθρων 11,12,13. Η πρόσβαση του κοινού στις παραχωρούμενες εκτάσεις δεν είναι δεδομένη αλλά παρέχεται κατόπιν στάθμισης συμφερόντων». Αδιανόητο είναι, παρότι περιέχεται στο σχέδιο νόμου, το ότι στις παραχωρούμενες εκτάσεις μπορεί να περιλαμβάνονται «κηρυγμένοι αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία, ιστορικοί τόποι ή προστατευόμενες περιβαλλοντικά περιοχές, τοπία ιδιαίτερου φυσικού κάλλους ή ευπαθή οικοσυστήματα, με σύμφωνη γνώμη των κατά περίπτωση αρμόδιων υπουργείων».
Πρόκειται για την ιδιωτική εκμετάλλευση των κατ’ εξοχήν μη δυνάμενων ν’ αξιοποιηθούν, λόγω της εξαιρετικής τους σημασίας, οικοσυστημάτων, πολιτιστικών και φυσικών μνημείων, τα οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα θα καταστραφούν λόγω της ευπάθειας του χαρακτήρα τους και φυσικά δεν θα αναγεννηθούν από τις στάχτες τους.

ΑΡΘΡΟ 11 «Παραχώρηση απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας»
ΑΡΘΡΟ 12 «Παραχώρηση χρήσης για την εκτέλεση έργων»
Στο άρθρο 11 επιτρέπεται χωρίς κανένα περιορισμό χαρακτήρα και μεγέθους η παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού και κοινόχρηστης παραλίας «για την εξυπηρέτηση λουομένων ή την αναψυχή του κοινού», όπως και η παραχώρηση «τμημάτων αιγιαλού και κοινόχρηστης παραλίας σε πρόσωπα που εκμεταλλεύονται όμορες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, κατασκηνώσεις (κάμπινγκ) και καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος». Με τις παραχωρήσεις αυτές μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί πλήρως η παραλία και η ελεύθερη πρόσβαση του κοινού σ’ αυτή ν’ απαγορευτεί. Δεν πρόκειται, όμως, μόνο γι’ αυτή την επίπτωση. Ορισμένοι θεωρούν ήπιες και αναστρέψιμες χρήσεις τα τραπεζοκαθίσματα, τις ξύλινες κατασκευές, τις ομπρέλες, τα υπαίθρια αναψυκτήρια, κ.λπ. Αυτό δεν είναι σωστό, γιατί όλη αυτή η συσσώρευση αστικών χρήσεων στο φυσικό τοπίο διαταράσσει τα ευπαθή οικοσυστήματα και οπωσδήποτε εγκαθιστά ένα τεχνητό στη θέση του φυσικού περιβάλλοντος.
Τα παραπάνω ισχύουν ομοίως για την προβλεπόμενη στο άρθρο 13 παραχώρηση «θαλάσσιου ή λιμναίου χώρου χωρίς παρέμβαση στον αιγιαλό ή την όχθη, για την τοποθέτηση α) πλωτών εξεδρών εμβαδού μέχρι 150 τ.μ., β) θαλάσσιων ή λιμναίων πάρκων αναψυχής έως και 1500 τ.μ. για την εξυπηρέτηση πολιτιστικών σκοπών ή ψυχαγωγίας των λουόμενων ή άλλων σκοπών που προβλέπονταν από ειδικές διατάξεις».
Όταν πηγαίνουμε στη φύση δεν χρειάζεται να καταναλώνουμε άσχετες με το περιβάλλον και προσφερόμενες με οικονομικό αντίτιμο υπηρεσίες. Τα παιδιά για παράδειγμα παίζουν στη θάλασσα, δεν έχουν ανάγκη νεροτσουλήθρες ή ντίσνεϊλαντ πάνω στα κύματα. Εγκαταστάσεις όπως οι προβλεπόμενες παραπάνω πλήττουν βάναυσα την απόλαυση και την αισθητική του τοπίου, δημιουργώντας ανάλογα προβλήματα με αυτά που δημιουργούν οι λεγόμενες ήπιες κατασκευές.
Με το άρθρο 12 «παραχωρείται η χρήση αιγιαλού, παρακείμενης στον αιγιαλό ζώνης θάλασσας ή λιμνοθάλασσας πλάτους μέχρι 500 μ., όχθης, παρόχθιας ζώνης και υδάτινου στοιχείου ποταμών ή λιμνών που αναφέρει το άρθρο 2, σε φορείς του δημοσίου και ιδιωτικές επιχειρήσεις» για πάσης φύσεως σκοπούς είτε τέλεσης έργων είτε για την εφαρμογή άλλων επιχειρηματικών σχεδίων. Είναι σίγουρο ότι, ιδιαίτερα σε τουριστικές περιοχές, δεν θα υπάρξει ελεύθερη παραλία αλλά εν σειρά ιδιωτικές εγκαταστάσεις πάνω στο κύμα.

ΑΡΘΡΟ 13 «Ειδικές περιπτώσεις παραχώρησης»
Στο άρθρο 13 επιτρέπεται η παραχώρηση της χρήσης «νησίδων, υφάλων, σκοπέλων και αβαθών θαλάσσιων εκτάσεων και του συνεχόμενου αιγιαλού και της παραλίας για την εξυπηρέτηση σκοπών γεωργικών, κτηνοτροφικών, αλιευτικών, ναυταθλητικών, τουριστικών και εν γένει επιχειρηματικών». Είναι προφανές ότι τα παραπάνω, πλην ορισμένων παραγωγικών δραστηριοτήτων του πρωτογενούς τομέα που δεν αντιτίθενται στην ισορροπία των οικοσυστημάτων, θα διαταράξουν τα οικοσυστήματα και μπορεί να έχουν αλυσιδωτές επιπτώσεις στην αναπαραγωγή της ιχθυοπανίδας, στη διαμονή ζώων και πουλιών, στη βιοποικιλότητα και εν γένει την αναπαραγωγή φυσικών πόρων.
Στο άρθρο 13 επιτρέπεται, επίσης, «η επιχωμάτωση θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρήσεων που ασκούν σε όμορη με τον αιγιαλό έκταση επιχειρηματική δραστηριότητα τουριστικών μονάδων, η οποία έχει ενταχθεί στο θεσμικό πλαίσιο των στρατηγικών επενδύσεων» (περιοχές που παραχωρούνται από το ΤΑΙΠΕΔ ή εντάσσονται στο fast truck). Για κάθε ξενοδοχειακή κλίνη, η θάλασσα μπαζώνεται 5 τ.μ. Αυτό φαίνεται να φωτογραφίζει το Ελληνικό και άλλες γνωστές περιπτώσεις.

ΑΡΘΡΟ 15 «Νομιμοποίηση αυθαίρετων κατασκευών»
«Έργα που κατασκευάστηκαν πριν την έναρξη ισχύος του νόμου στον αιγιαλό(!), την παραλία, ή τη θάλασσα, την όχθη, την παρόχθια ζώνη και το υδάτινο στοιχείο ποταμών και λιμνών που αναφέρονται στο άρθρο 2 μπορούν να νομιμοποιηθούν».
Αν συσχετίσουμε την παραπάνω διάταξη με τις περιπτώσεις των αλλεπάλληλων κατά καιρούς νομιμοποιήσεων γενεών αυθαίρετων κατασκευών, είναι η πρώτη φορά που δεν εξαιρούνται οι κατασκευές τις οποίες ορίζει το σχέδιο νόμου. Μια φορά στο παρελθόν υπήρξαν κατ’ εξαίρεση νομιμοποιήσεις κτισμάτων ειδικά του ΕΟΤ, που είχαν κατασκευαστεί, όμως, εντός μιας ορισμένης χρονικής περιόδου. Ο στόχος είναι εισπρακτικός, αν και ελλοχεύει ο κίνδυνος δικαστικής προσβολής της νομιμοποίησης. Επομένως, οι αυθαιρετούντες μικροϊδιοκτήτες δεν είναι σίγουρο ότι θα σπεύσουν, μετά και τις πρόσφατες εμπειρίες, να νομιμοποιήσουν τα αυθαίρετά τους. Σίγουρα όμως οι αυθαίρετοι επιχειρηματίες με τις παράνομες εγκαταστάσεις ξενοδοχείων, κέντρων αναψυχής κ.λπ. θα επιβραβευτούν και το πιθανότερο θα συνεχίσουν με νέες αυθαιρεσίες.

ΑΡΘΡΟ 19 «Καθορισμός της ζώνης λιμένα»
Αν και κατ’ αρχήν «η χερσαία ζώνη κατ’ αρχήν δεν επιτρέπεται να επεκτείνεται πέρα από την πλησιέστερη ρυμοτομική γραμμή του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης», αμέσως μετά θεσπίζονται εξαιρέσεις με «σύμφωνη γνώμη του ΥΠΕΚΑ». Η διάταξη αυτή δεν είναι αποδεκτή ιδίως για τα νησιά και τους παραδοσιακούς οικισμούς. Επίσης, επιτρέπεται «η περίφραξη ολόκληρης ή μέρους της οριοθετημένης χερσαίας ζώνης λιμένα». Η διάταξη αυτή είναι, επίσης, απαράδεκτη γιατί αίρει τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του λιμένα.
ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ

Τούτων δεδομένων, το σχέδιο νόμου «για την οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας» είναι απαράδεκτο και πρέπει ν’ αποσυρθεί.
Ευτυχώς έχουν ευαισθητοποιηθεί πολλές δεκάδες περιβαλλοντικές, κοινωνικές, επιστημονικές οργανώσεις και χιλιάδες ενεργοί πολίτες σε όλη την Ελλάδα, που συντονίζονται στο Δίκτυο «AKTΕΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ». Το Δίκτυο γενικά και ειδικότερα η οργανωτική επιτροπή διαχέουν τη γνώση και την κριτική πανελλαδικά, στηρίζουν τοπικές εκδηλώσεις, παράγουν έντυπο υλικό για διανομή, παρεμβαίνουν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κινητοποιούν τους πολίτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Σημαντικό μέσον πίεσης αποτελεί η συγκέντρωση υπογραφών που γίνεται μέσα από τις πλατφόρμες Avaaz.org, change.org, Facebook. Ήδη οι υπογράφοντες πλησιάζουν τις 200.000 και ο στόχος είναι μισό εκατομμύριο. Ο Υπέρ-Μαραθώνιος «240 χιλιόμετρα για τον Αιγιαλό», που θα διεξαχθεί από τις 8 ως τις 12 Ιουλίου και συντονίζεται από το ραδιόφωνο 105,5 Στο Κόκκινο, προγραμματίζεται ήδη.
Στην ιστοσελίδα του Δικτύου θα αναρτώνται όλα τα στοιχεία και οι εκδηλώσεις ώστε να ενισχύονται οι κατά τόπους οργανωτές από περισσότερο κόσμο. Οι φορείς που προστίθενται στην αρχική λίστα μπορεί να υπογράφουν το κοινό ψήφισμα των ήδη περίπου 100 φορέων και να το διακινούν σε άλλους.

εικονογράφηση από ellet.gr

ΝΕΩΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ TOY YUSUF CEPNIOGLU ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ. ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΡΑ, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΤΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

– Όσο οι πάντες καθησυχάζουν, η ΚΕΠΟΜ μαζί με ευαίσθητους
για το περιβάλλον ενεργούς πολίτες ερευνά, συγκεντρώνει

στοιχεία, απευθύνει ερωτήματα, ζητά απαντήσεις και λύσεις.
– Ο Τούρκος καπετάνιος έχει στο βιογραφικό του 4 ναυάγια και μία πειρατεία.
-Γιατί δεν προχωρήσαμε σε ασφαλιστικά μέτρα κατά της πλοιοκτήτριας εταιρείας

– Ο κίνδυνος μιας μελλοντικής σοβαρής καταστροφής που μπορεί να αλλάξει άρδην
την ζωή μας στη Μύκονο δεν είναι ένα «Φωσκολικό» σενάριο, αλλά μια
πραγματικότητα που επιβάλει την λήψη μέτρων και στρατηγικού σχεδιασμού.
Επιτέλους, ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ, και κάντε κάτι τώρα!

navagio Mykonos 1ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ TOY YUSUF CEPNIOGLU ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ
ΠΙΟ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΤΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ
Στις 08/03 συνέβη το ναυάγιο του Τουρκικού πλοίου Yusuf Cepnioglu στον Αυλέμωνα Μυκόνου. Στις 17/04 ανακοινώθηκε η ολοκλήρωση της άντλησης του πετρελαίου από τις δεξαμενές του καθησυχάζοντας την κοινή γνώμη. Μετά την αποχώρηση της ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Γ ΤΣΑΒΛΙΡΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ Ν.Ε. που διεκπεραίωσε την επιχείρηση άντλησης του πετρελαίου και της περισυλλογής του μεγαλύτερου αριθμού των κοντέινερ, (την εβδομάδα μετά το Πάσχα) νέα εταιρεία ανέλαβε το έργο της απομάκρυνσης του πλοίου και αναμένεται στο νησί μέσα στον Μάιο. Την απορρύπανση από την αρχή έχει αναλάβει η εταιρεία «Τεχνική Προστασίας Περιβάλλοντος Α.Ε.» ,www.epe.gr, με υπεύθυνο τον Ωκεανογράφο Δρ Βασίλη Μαμαλούκα (αρμόδιο και για την υπόθεση του Sea Diamond) η οποία θα παραμένει μέχρι την ολοκλήρωση της ανέλκυσης του ναυαγίου. Η γενική εντύπωση είναι ότι σταθήκαμε τυχεροί και γλυτώσαμε τα χειρότερα.
Η πραγματικότητα επιτάσσει εγρήγορση και το συμβάν πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά. Μέχρι το πλοίο να φύγει από την περιοχή ο κίνδυνος διεύρυνσης της μόλυνσης είναι υπαρκτός. Παρά τους επαγγελματικούς και πραγματικά υποδειγματικούς καθαρισμούς στις ακτές που ακολούθησαν του συμβάντος, δεν γνωρίζουμε το μέγεθος της ρύπανσης καθώς ακόμη ξεβράζονται υλικά του ναυαγίου σε γειτονικά νησιά. Σύμφωνα με τους ειδικούς, υφάσματα που περιείχαν τα κοντέινερ και έχουν εξαπλωθεί σε άγνωστα σημεία του βυθού είναι επικίνδυνα για τις προπέλες διερχομένων πλοίων ενώ η απομάκρυνση του ναυαγίου μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω του τεμαχισμού του. Το έργο ανέλκυσης χαρακτηρίζεται δύσκολο εξαιτίας του βραχώδους χαρακτήρα του σημείου και των απρόβλεπτων καιρικών συνθηκών. Κανείς δεν μπορεί να μας διασφαλίσει ότι κατά την επιχείρηση δεν θα διαφύγουν επικίνδυνα υλικά στο περιβάλλον με κίνδυνο για την υποθαλάσσια βιοποικιλότητα που ήδη στο σημείο έχει πληγεί, όπως και τον χρόνο που θα χρειαστεί για την ολοκλήρωση της επιχείρησης. Μαρτυρία που καταγράψαμε από υπεύθυνο της εταιρείας που ανέλαβε την άντληση του πετρελαίου είναι ότι το πλοίο είναι «σουρωτήρι». Ο ίδιος άνθρωπος που δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε το όνομα του απόρησε για την αδράνεια του Δήμου και την μη επαρκή ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των τοπικών φορέων για ένα περιστατικό που αφορά μία από τις κορωνίδες του Ελληνικού τουρισμού.
navagio Mykonos 2
ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ
Την Πέμπτη μέρα μετά το ναυάγιο ο εκπρόσωπος του Περιβαλλοντολογικού Συλλόγου Μυκόνου Όμηρος Ευαγγελινός είχε συνάντηση για επίσημη ενημέρωση με τη Λιμενική Αρχή και την δημαρχεύουσα. Οι ερωτήσεις για το τι ενέργειες έχουν γίνει για την απορρύπανση του νησιού απαντήθηκαν με γενικότητες του τύπου “όλες οι απαραίτητες ενέργειες” και όταν ζητήθηκε η δημοσιοποίηση της αναλυτικής λίστας με το τι περιέχουν τα κοντέινερ η μεν Λιμενική αρχή δήλωσε ότι υπάρχει το απόρρητο λόγω της προανάκρισης ενώ η Δημαρχεύουσα δήλωσε άγνοια και ότι θα ζητήσει και αυτή ενημέρωση. Στην συνάντηση με την Δημαρχεύουσα ήταν και η νομικός σύμβουλος του δήμου μόλις αφιχθείσα από την Σύρο η οποία δήλωνε ανενημέρωτη για το ναυάγιο.
Ο Όμηρος Ευαγγελινός ενημέρωσε για την συνομιλία που είχε με τον πρόεδρο της επιτροπής αγώνα Θηραίων πολιτών για την ανέλκυση του Sea Diamond , καθηγητή Φυσικής Λουκά Λιγνού, ο οποίος του ξεκαθάρισε ότι οι Δήμοι και κάθε άλλος ενδιαφερόμενος φορέας επιβάλλεται να προχωρούν άμεσα σε ασφαλιστικά μέτρα κατά της πλοιοκτήτριας εταιρείας σε τέτοιες περιπτώσεις γιατί η εταιρεία δεν θα μπορέσει να προχωρήσει σε αποζημιώσεις εάν δεν διασφαλιστεί πλήρως από την στιγμή που τρέχουν ασφαλιστικά μέτρα και υπό την πίεση τους θα οδηγηθεί σε ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των επιχειρήσεων. Παρόλα αυτά όταν η κ Γρυπάρη και η σύμβουλος της ρωτήθηκε εάν προτίθεται να προχωρήσει σε ασφαλιστικά μέτρα κατά της πλοιοκτήτριας εταιρείας η απάντηση ήταν αρνητική και πως αυτό είναι μια άσκοπη ενέργεια. Την επόμενη μέρα ο περιβαλλοντικός σύλλογος Μυκόνου μαζί με τον μικροβιολόγο Αναστάσιο Γεωργουλιό πήρε δείγματα νερού από το ναυάγιο για να τα στείλει στο χημείο του κράτους. Εφόσον όμως πληροφορήθηκαν ότι αν η αποστολή γινόταν μαζί με έναν κρατικό φορέα δεν θα υπήρχε χρέωση, έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες επαφής με τον Δήμο Μυκόνου για να στείλουν τα δείγματα μαζί χωρίς να υπάρξει καμία απάντηση.
Αμέσως μετά προτοκολήθηκαν στη Λιμενική και την Δημοτική αρχή με κοινοποίηση προς τον εισαγγελαία Σύρου γραπτός τα αιτήματα για ενημέρωση του συλλόγου ως προς τις ενέργειες απορρίπανσης και την λίστα των φορτίων του πλοίου.
Ακόμα και σήμερα 2 μήνες μετά το τραγικό συμβάν δεν απαντήθηκε κανένα ερώτημα και κανένας δεν γνωρίζει τι περιείχαν αυτά τα 211 κοντέινερ, πόσα απο αυτά είναι βυθισμένα γύρω απο το νησί μας και τι επιπτώσεις αυτά θα προξενήσουν.
Ο Δήμος από την πρώτη στιγμή έπρεπε να δράσει και για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε «μικρός» μπροστά στα γεγονότα. Παράλληλα θα μπορούσε να ζητήσει ανεξάρτητη περιβαλλοντική μελέτη για τις επιπτώσεις του ναυαγίου στο περιβάλλον. Το αδιέξοδο που βιώνει η Σαντορίνη με το ναυαγισμένο Sea Diamond έπρεπε να μας είχε αφυπνίσει προ καιρού. Φυσικά και δεν μπορούν να συγκριθούν τα δύο περιστατικά αλλά επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται πρέπει να μας είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο. Σημειώνουμε ότι υπάρχει ακόμη περιθώριο αντίδρασης καθώς δίνεται το δικαίωμα για ασφαλιστικά μέτρα σε διάστημα 5 μηνών από την μέρα του περιστατικού. Πόσο έτοιμοι είμαστε αλήθεια σε περίπτωση που ένα αντίστοιχο περιστατικό αφορά μια εταιρεία με προβληματική ασφαλιστική κάλυψη ? Αρκεί να θυμηθούμε για πόσο καιρό φιλοξενήσαμε το ναυαγισμένο πλοίο στον Κόρφο πριν μερικά χρόνια και ότι ακόμα έχουμε βυθισμένο μπροστά από τον Καλαφάτη το ναυάγιο ενός εμπορικού πλοίου που φέτος κλείνει 20 χρόνια εκεί.
Η απουσία μιας αυτοδιοίκησης που σέβεται τον τόπο της και δρα με σοβαρότητα είναι εμφανής. Το γραφείο Πολιτικής προστασίας που βάσει του Καλλικράτη έχει συσταθεί είναι απλά διακοσμητικό. Κανένας δεν σκέφτηκε να συμμετέχει και για εκπαιδευτικούς σκοπούς στους καθαρισμούς που έγιναν – Κανένας από τον Δήμο δεν θέλησε να πάρει δείγματα του νερού της περιοχής και να τα στείλει στο Χημείο του κράτους για διερεύνηση της μόλυνσης .Ψιλά γράμματα για μια δημοτική αρχή που παρέπαιε και παραπαίει.
navagio Mykonos 3
ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
100 εκατ. τόνοι πετρελαιοειδών υπολογίζεται ότι διακινούνται ετησίως μέσω των Ελληνικών θαλασσών. Ο κίνδυνος ενός σοβαρού ατυχήματος είναι αυξημένος για μία χώρα που βασίζεται στον τουρισμό και διαθέτει ένα από τα ομορφότερα θαλάσσια και παράκτια οικοσυστήματα της Ευρώπης φιλοξενώντας αρκετά απειλούμενα θαλάσσια είδη στον πλανήτη .Εάν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι στις Ελληνικές θάλασσες κυκλοφορούν γερασμένα και κακοσυντηρημένα πλοία Ελλήνων πλοιοκτητών που ανεξέλεγκτοι δρουν υπό ξένες σημαίες, ακατάλληλα για τη μεταφορά επικινδύνων φορτίων, κατανοεί κανείς την σοβαρότητα της κατάστασης. Τέτοια μικρά δεξαμενόπλοια μεταφέρουν πετρέλαιο για τις ενεργειακές ανάγκες των νησιών του Αιγαίου και όχι μόνο. Η ευθύνη των αρμοδίων αρχών είναι μεγάλη αφού οι έλεγχοι δεν επαρκούν ή γίνονται για το θεαθήναι από υπηρεσιακούς παράγοντες οι οποίοι εικάζεται ότι χρηματίζονται, με αποτέλεσμα χιλιάδες κυβικά μέτρα πετρελαίου να καταλήγουν κάθε χρόνο στις ελληνικές θάλασσες. 7 χρόνια έχουν περάσει από τη βύθιση του κρουαζιερόπλοιου Sea Diamond στα νερά της Σαντορίνης και εκατοντάδες τόνοι καυσίμων παραμένουν ακόμα στις δεξαμενές του πλοίου. Οι ειδικοί κάνουν λόγο για μια τοξική βόμβα, που, εάν εκραγεί, θα προκαλέσει ανυπολόγιστες ζημιές στο θαλάσσιο οικοσύστημα της περιοχής, αλλά και ολόκληρου του Αιγαίου.
Σημειώνουμε ότι το πλοίο που προσέκρουσε στον Αυλέμωνα είναι το μοναδικό πλοίο που κατέχει η πλοιοκτήτρια εταιρεία FURKAN DENIZCILIK SANAYI VE TICARET LTD STI με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με μαρτυρίες ναυαγών του πλοίου η ναυτιλία στην γείτονα χώρα είναι σε κρίση και οι ίδιοι παραμένουν απλήρωτοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ο Τούρκος καπετάνιος έχει στο βιογραφικό του 4 ναυάγια και μία πειρατεία.
Επίσης μην ξεχνάμε και την παράνομη διακίνηση εκατοντάδων μεταναστών μέσω Τουρκίας με επισφαλή πλοιάρια .
Ο κίνδυνος μιας σοβαρής καταστροφής που μπορεί να αλλάξει άρδην την ζωή μας στη Μύκονο δεν είναι ένα «Φωσκολικό» σενάριο, αλλά μια πραγματικότητα που επιβάλει την λήψη μέτρων και στρατηγικού σχεδιασμού.
navagio Mykonos 4Η ΚΕΠΟΜ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ
Προτείνουμε :
1 .Την ενεργοποίηση και σωστή λειτουργία της Επιτροπής Πολιτικής Προστασίας βάσει του άρθρου 97 του Καλλικράτη *.
2. Την συμμετοχή εθελοντικών ομάδων σε εκπαιδευτικά προγράμματα και σεμινάρια για καταστάσεις έκτακτων αναγκών.
3. Την ενημέρωση των πολιτών μέσω της ιστοσελίδας του Δήμου για θέματα περιβαντολλογικής προστασίας και διαλέξεις στα σχολεία για αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών.
4. Την αξιοποίηση Ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την προστασία των παράκτιου συστήματος.
5. Να εξετάσουμε την δυνατότητα συνεργασίας είτε ως Δήμος είτε ως ανεξάρτητοι φορείς με την εταιρεία EPE που ενεργεί αυτήν την περίοδο στο νησί ώστε να αναλάβει την απορρύπανση κρίσιμων περιοχών και επικίνδυνων για την δημόσια υγεία στην Μύκονο. Η συμβολή μιας ειδικευμένης στην απορρύπανση εταιρείας θα ήταν πολύτιμη και ως προς την αποτελεσματικότητα των καθαρισμών αλλά και ως μετάδοση τεχνογνωσίας προς τους υπεύθυνους καθαριότητας του νησιού. Δεδομένου ότι η εταιρεία έχει ήδη την βάση της στο νησί με καλυμμένα τα έξοδα της από την ασφαλιστική εταιρεία του ναυαγίου θεωρούμε ότι έπρεπε ήδη να της είχε γίνει σχετική πρόταση λόγω του μειωμένου κόστους της εν λόγου δράσης.
6. Να εξετάσουμε την δυνατότητα σύμβασης ώστε να υπάρχει στο νησί μόνιμα πλοίο απορρύπανσης και μέσα απορρύπανσης (φράγματα περιορισμού πετρελαιοειδών). Ο εθελοντικός καθαρισμός ακτών από ομάδες πολιτών δεν επαρκεί. Σύμφωνα με τον επιβλέπων νομικό εκπρόσωπο της ναυτιλιακής εταιρείας το 70% των απορριμμάτων που συνέλεξαν τις μέρες του καθαρισμού δεν αφορούσαν το ναυάγιο.
7. Την διερεύνηση ασφαλιστικής κάλυψης. Ασφάλιση αστικής ευθύνης σε περίπτωση πρόκλησης ρύπανσης σύμφωνα με το ΠΔ 198/2009 (μεταφορά αποβλήτων, επικίνδυνων υλικών, ΧΥΤΑ, ΔΕΥΑ κ.α.).Συνεργασία με την ΕΑΣΥ που με μετόχους την Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (ΚΕΔΚΕ) και το Δήμο Αθηναίων, παρέχει σήμερα υπηρεσίες σε περισσότερους από 100 φορείς Αυτοδιοίκησης σε όλη την Ελλάδα, σε ιδιώτες αλλά και ιδιωτικές επιχειρήσεις, συμβάλλοντας στην οικονομική και γενικότερα βιώσιμη ανάπτυξη των πόλεων και των πολιτών τους.
8. Άσκηση πίεσης προς την κεντρική εξουσίας για εφαρμογή των νόμων περιβαλλοντολογικής προστασίας

• Η προστασία και ανάδειξη της φυσικής και πολιτιστικής ιδιαιτερότητας κάθε περιοχής πρέπει να αποτελεί τον πυρήνα ενός Ολοκληρωμένου Παράκτιου Σχεδιασμού. Ο σχεδιασμός των δραστηριοτήτων και των αντίστοιχων έργων ή των έργων υποδομής θα πρέπει να σέβεται τη φέρουσα ικανότητα των φυσικών οικοσυστημάτων και πόρων, αλλά και να σέβεται συναινετικές και άλλες δημοκρατικές διαδικασίες. Η βιώσιμη (αειφόρος) ανάπτυξη προϋποθέτει και απαιτεί την κινητοποίηση του παράκτιου πληθυσμού και την καλλιέργεια του αισθήματος κοινής ευθύνης. Ο σχεδιασμός για την επίτευξη της βιώσιμης διαχείρισης και ανάπτυξης πρέπει να ξεκινάει από τοπικό επίπεδο (Δήμος/ Περιφέρεια)
• Η ενδυνάμωση και η συστηματοποίηση συνεργασιών με φορείς ,περιβαλλοντικές οργανώσεις, ερευνητικά κέντρα κλπ.(Η Σαντορίνη σήμερα καταγράφει πάνω από 10 εθελοντικές ομάδες για διάφορα θέματα που αφορούν την αειφορία) είναι στις προτεραιότητες μας. Η Συνεργασία και η δημιουργία ενός δικτύου των θεματικών δικτύων (COPRANET -ευρωπαϊκό και ελληνικό Δίκτυο Παράκτιων Περιοχών, HENCORE / ΕΔΙΠΕ – Δίκτυο για την παράκτια έρευνα, ECOPORTS – δίκτυο λιμανιών με συστήματα περιβαλλοντικής διαχείρισης) αλλά και άλλων φορέων που ενεργοποιούνται σε θέματα βιώσιμης διαχείρισης ακτών μπορεί να βελτιώσει την ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών, την συνεισφορά στοιχείων και εργαλείων σχεδιασμού και εφαρμογής καθώς και την προώθηση αποτελεσματικότερων πολιτικών για την ολοκληρωμένη διαχείριση της παράκτιας ζώνης.

10308212_573179066122660_718343411263252227_n
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΚΤΩΝ ΜΑΣ
Ο όρος αειφόρος ανάπτυξη τείνει να εκφυλιστεί σε μια αφηρημένη έννοια που εντάσσεται στα ωραία προεκλογικά φυλλάδια των υποψηφίων. Εάν δεν υπάρξει πολιτική βούληση και σαφής στρατηγικός σχεδιασμός η αειφορία είναι μόνο ωραία λόγια. Έως σήμερα απουσιάζει παντελώς μια πολιτική που να αντιμετωπίζει με ολοκληρωμένο τρόπο τα θέματα της προστασίας του παράκτιου οικοσυστήματος, της εξασφάλισης της κοινωνικής – πολιτιστικής αξίας του καθώς και της έκτασης και της μορφής των παρεμβάσεων και οικονομικών δραστηριοτήτων σε ευαίσθητες ζώνες όπως τα νησιά μας. Σύμφωνα και με την μέχρι τώρα αποτίμηση των Εθνικών Αναφορών, στο πλαίσιο της Σύστασης της ΕΕ για την αποτελεσματική εφαρμογή της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης της Παράκτιας Περιοχής, που έχουν υποβάλει τα 14 από τα 20 κράτη μέλη που διαθέτουν παράκτια ζώνη, μόνο το 1/3 των κρατών έχει κάποια μορφή επεξεργασμένης στρατηγικής για την προώθηση ολοκληρωμένης στρατηγικής διαχείρισης της παράκτιας ζώνης. Θα μαντέψατε ότι η χώρα μας δεν ανήκει στο 1/3.
Η υιοθέτηση μιας σύγχρονης διαχειριστικής πολιτικής πρέπει να εξασφαλίζει τόσο την συναινετική προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων όσο και τη μελλοντική ανάπτυξη των ανθρώπινων δραστηριοτήτων με βιώσιμο τρόπο. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ενδυνάμωση της κοινωνικής υπευθυνότητας και ισχυροποίηση του κοινωνικού κεφαλαίου, καθώς και πολίτες που δεν θα επιδιώκουν απλώς την εξυπηρέτηση ατομικών μικρών ή μεγάλων συμφερόντων που στο τέλος λεηλατούν το μέλλον μας αλλά πολίτες που νοιάζονται για τον τόπο τους, το περιβάλλον και τα δικαιώματα των μελλοντικών γενιών, που αντιμετωπίζουν τα δικά τους συμφέροντα με τρόπο που δεν καταστρέφει το μέλλον το παιδιών τους και το μέλλον του χώρου όπου ζούμε. Πώς να συμβεί αυτή η επιταγή όταν την ίδια ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έντρομοι διαβάσαμε για το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης που βάζει ταφόπλακα στον δημόσιο χαρακτήρα των ακτών, στην νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών και στο καλωσόρισμα νέων χτισμάτων στις ήδη επιβαρυμένες παραλίες μας;
Είναι γεγονός ότι η πολιτική πρόληψης μέσα από μια οπτική Ολοκληρωμένης Διαχείρισης της Παράκτιας Ζώνης συμφέρει όχι μόνο από περιβαλλοντική και κοινωνική σκοπιά αλλά και από οικονομική. Η καταστροφή των ακτών (αυθαίρετη δόμηση, απόρριψη ανεπεξέργαστων λυμάτων, συσσώρευση αποβλήτων, αλόγιστη εκμετάλλευση φυσικών πόρων, εκτέλεση έργων χωρίς επαρκή έρευνα και τεκμηρίωση) βραχυπρόθεσμα μπορεί να δημιουργεί την εντύπωση ότι επιφέρει «κέρδη», μακροπρόθεσμα, όμως το περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό κόστος είναι τεράστιο. Η αποκατάσταση μιας υποβαθμισμένης περιοχής είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, η αντιμετώπιση των επιπτώσεων από τη διάβρωση που προκαλεί ένα ακατάλληλο ή κακοσχεδιασμένο έργο μπορεί να απαιτεί σημαντικούς πόρους και συνεπάγεται, πιθανώς, σημαντικές ανακατατάξεις δραστηριοτήτων, σχέσεων και συμφερόντων. Η καταστροφή των οικολογικών χαρακτηριστικών της ακτής περιορίζει την άμυνά μας απέναντι στη διάβρωση, την απώλεια εδαφών και περιουσιών, όπως διαπιστώνει πρόσφατα και η έκθεση «EUROSION». http://www.eurosion.org/.
Η πρόληψη και η ετοιμότητα αποδεικνύεται η πιο σοφή επιλογή.
photos Omiros1*Παραθέτουμε τα στοιχεία των σχετικών άρθρων για την σύσταση επιτροπής Πολιτικής Προστασίας από τους Δήμους :
• Η εκτελεστική επιτροπή εισηγείται τα σχέδια αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών και φυσικών καταστροφών, σε εναρμόνιση με τα αντίστοιχα σχέδια της Περιφέρειας και του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. (Άρθρο 63)
• Η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής μεταξύ άλλων αρμοδιοτήτων έχει και τη λήψη αποφάσεων για θέματα του περιβάλλοντος.( Άρθρο 73)
• Στη σύνθεση της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης προβλέπεται και εκπροσώπηση από φορείς της τοπικής κοινωνίας όπως των Εθελοντικών Οργανώσεων και κινήσεων πολιτών καθώς και άλλων οργανώσεων και φορέων της κοινωνίας πολιτών.( Άρθρο 76)
• Ο Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας ή ο Εκπρόσωπος Τοπικής κοινότητας καταγράφει τα μέσα και το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και είναι υπεύθυνος της ομάδας πυρασφάλειας της τοπικής Κοινότητας. Για την κατάρτιση του σχεδίου πρόληψης πυρκαγιών και άλλων φυσικών καταστροφών συνεργάζεται με τα αρμόδια όργανα του Δήμου ενώ κατά την διάρκεια επιχειρήσεων αντιμετώπισης πυρκαγιών ή φυσικών καταστροφών τίθεται στην διάθεση των αρμόδιων αρχών. ( Άρθρο 82)
• Μεταξύ των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου Δημοτικής και της Τοπικής Κοινότητας είναι η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος καθώς και η προώθηση του εθελοντισμού και η συνεργασία με ομάδες εθελοντών για την εξυπηρέτηση της τοπικής Κοινότητας.( Άρθρο 83και 84)
• Στην έδρα του Δήμου συστήνεται συντονιστικό τοπικό όργανο με επικεφαλή το Δήμαρχο και τη συμμετοχή δύο Δημοτικών Συμβούλων, ειδικευμένων στελεχών πολιτικής προστασίας, εκπροσώπων στρατιωτικών, αστυνομικών, πυροσβεστικών και δασικών αρχών και υπηρεσιών, καθώς και εκπροσώπων εθελοντικών οργανώσεων πολιτικής προστασίας.
Τέλος στους νέους Δήμους μπορεί να συγκροτείται κέντρο επιχειρήσεων του συντονισμού των δράσεών τους κατά την αντιμετώπισης του κινδύνου και οφείλουν να συντάσσουν μνημόνιο ενεργειών και συνεργασίας με τους εμπλεκόμενους φορείς στο επίπεδό τους καθώς και με όμορους δήμους.

yusufΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες είναι από διάφορες διαδικτυακές πηγές

 

 

Γρηγόρης Καμμής: Τη σκόνη που έβαζαν οι προηγούμενοι κάτω απ’ το χαλί, καλούμαστε να καθαρίσουμε τώρα. Ας μην πουν το ίδιο οι επόμενοι για μας.

kammis-grigoris-finalΣυμμετοχή στο ψηφοδέλτιο*
της Κ.Ε.ΠΟ.Μ. για τις Δημοτικές Εκλογές
της 18ης Μαΐου 2014

Γεννήθηκα το 1975 στο Καμ’νάκι στο πατρικό της μάνας μου Ευαγ. Βερώνη Καμμή οπού μαζί με τον πατέρα μου Θεοδ. Καμμή «ευρωκουρέα» και τις αδερφές μου Άννα και Νατάσσα μέναμε έως το καλοκαίρι του 1981, όπου μετακομίσαμε στον Τούρλο.

Παιδί του δρόμου της Ταγκούς λοιπόν, απ’ όπου περνάω πάνω από 5-6 φορές τη μέρα, έζησα αυτά τα 30 χρόνια αποχαιρετώντας ευκαιρίες και όνειρα να δω τον τόπο μου να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.

Σχολικά χρόνια στη Μύκονο, μετά στη Σύρο και τέλος στην Αθήνα. Γυρίζοντας απ’ το στρατό, αποφάσισα να αφήσω το επάγγελμα του Μηχ. Σκαφών που έκανα για σχεδόν 10 χρόνια και να γίνω κομμωτής, πράγμα που κατάφερα με τη βοήθεια της οικογένειας μου.

Από παιδί λοιπόν, πολλή δουλειά, πολλά γλέντια και πολλές υποχρεώσεις, πράγματα κοινά για όσους ζούμε εδώ, στον τόπο του «πολύ».

Φανταζόμουν όμως ότι όλη αυτή η αλλοτρίωση του τόπου θα έχει και θετικά σε κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία, η παιδεία-πολιτισμός, η τρίτη ηλικία, ο πεζός, η μάνα με το καροτσάκι, τα ΑΜΕΑ, το μπουκάλι του νερού που πρέπει να γυρίσει για ανακύκλωση και όχι να καεί στα Σκυλάμπελα. Κι όμως όχι! Αντιθέτως μάλιστα μερικά από αυτά κοντεύουν να χαθούν τελείως από αυτονόητες έννοιες και να μπουν στο κουτάκι με τα όνειρα.

Θυμώνω λοιπόν με όλους αυτούς τους Μανδαρίνους που με γέμισαν με υποχρεώσεις-τέλη «κεντρικής Ευρώπης» και δικαιώματα-παροχές «Τρίτου Κόσμου»
Όσοι δεν τους ξέραμε, τους μάθαμε.
Όσοι δεν τους βλέπαμε, τους είδαμε.
Κι όσους δε μας αφορούσε, τους νιώσαμε.
Δεν έχουμε δικαιολογία πια να εθελοτυφλούμε, να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας και να μη σκεφτόμαστε τι θα αφήσουμε σε αυτούς που θα παραδώσουμε τον τόπο, την Ελλάδα, τη γη.

Τη σκόνη που έβαζαν οι προηγούμενοι κάτω απ’ το χαλί, καλούμαστε να καθαρίσουμε τώρα. Αχ! ας μην πουν το ίδιο οι επόμενοι για μας. Εννοείται ότι αυτή τη σκόνη δεν έχουν όρεξη να την καθαρίσουν αυτοί που τη δημιούργησαν ούτε οι μπροστινοί τους. Ένα πιο μεγάλο χαλί είναι το όνειρο τους, για να χωράει κι άλλη.

Δώστε εμπιστοσύνη σε μια ομάδα που ασχολείται με όλο αυτό, όχι από έκδηλη ιδιοτέλεια, αλλά από περίσσια ανιδιοτέλειας. Μια δυνατή ΚΕΠΟΜ μόνο καλό μπορεί να κάνει στον τόπο. Ελάτε μια φορά να σκεφτούμε τον τόπο και όχι μόνο τις περιουσίες μας. Είναι πιο πιθανό να σωθούμε όλοι μαζί, παρά ένας ένας μόνος του.

*Συνεχίζουμε την επίσημη δημοσιοποίηση ονομάτων, φωτογραφιών και
βιογραφικών των συμπολιτών μας που συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο
της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου για τις Δημοτικές Εκλογές
της 18ης Μαΐου 2014 με επικεφαλής την Άννα Καμμή.

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΣΤΟΥΜΑΚΙΑ (και η χαμένη τιμή της αυτοδιοίκησης)

Picture 1694

της Δέσποινας Νάζου

Νά λοιπόν οι μελλοντικοί –νυν-σύμβουλοι, αντιδήμαρχοι, δήμαρχοι! Φωτογραφίζονται με τα κομματικά τους κουστουμάκια, περιχαρείς με τους υπουργούς της συμφοράς που ασκούν πολιτικές παραγωγής πτωμάτων. Οι σύμβουλοι «κινούνται» – γιατί η ‘αποτελεσματική’ πολιτική για αυτούς συνίσταται σε επισκέψεις στα γραφεία που κατοικοεδρεύουν οι πολιτικοί πάτρωνες !
Περιμένουμε λοιπόν να ακούσουμε και πάλι τον τρόπο που οι σύμβουλοι τόσο της συμπολίτευσης όσο και της μείζονος αντιπολίτευσης θα χτίσουν όλη αυτή την ψευτο-ρητορεία περί του «καλού» της Μυκόνου που υπαγορεύει ένα δήθεν ‘ακομμάτιστο’ Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο ασκεί ‘ακομμάτιστες’ πολιτικές! Αυτήν την δημαγωγική ρητορεία υιοθετούν και υποστηρίζουν πεισματικά ακόμη και σήμερα που διαλύονται τα πάντα και η Μύκονος κατρακυλά προς τους γκρεμούς μαζί με την υπόλοιπη χώρα! Αλλά αλήθεια, ποιους πιστεύουν ότι μπορούν πλέον να κοροϊδεύουν;
Είναι απορίας άξιο, πότε αλήθεια, η συντριπτική πλειοψηφία των αιρετών του νησιού ήταν εκτός ‘κομματικού κουστουμιού’; Πότε τόλμησαν να αρθρώσουν τον οποιοδήποτε ουσιαστικό αντίλογο για να καταγγείλουν, να αντιπαρατεθούν σε όλη αυτήν την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και την ασυδοσία της αγοράς; Και μην μας δικαιολογηθούν με την προσφυγή στο ΣτΕ για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού… Με το ζόρι το έκαναν και μετά από πίεση της ΚΕΠΟΜ! Πότε κάλεσαν τους πολίτες σε ενημέρωση; Πότε προέτρεψαν σε κινηματικές δράσεις διαμαρτυρίας για τα μεγάλα προβλήματα που δεν αντιμετωπίστηκαν στην ώρα τους ή για τις λύσεις που τους επιβάλλονταν από την εκάστοτε κεντρική κυβέρνηση και τις δέχονταν σχεδόν αναντίρρητα ; Να τους δούμε τώρα, που θα αρχίσει το μεγάλο ξεπούλημα των δημοσίων δομών και υπηρεσιών του νησιού σε ιδιώτες, τι θα πουν και πώς θα υπερασπιστούν το δημόσιο «καλό»;

Ο δήθεν ‘ακομμάτιστος’ Δήμος

Η Μύκονος, όλα αυτά τα χρόνια, στάθηκε το νησί όπου όλοι έκαναν ό,τι ήθελαν. Θεωρήθηκε το κατεξοχήν νησί της ανομίας, όπου ίσχυσαν οι νόμοι μιας ανεξέλεγκτης αγοράς με τις διάφορες δημοτικές αρχές να είναι από απρόθυμες έως ανίκανες να βάλουν τους όρους μιας ανθρωποκεντρικής ανάπτυξης. Αντίθετα, φθάσαμε στο σημείο να δίνουν πρώτες οι αρχές του τόπου το μέτρο της ανηθικότητας, ευρισκόμενες πρωταγωνίστριες οικονομικών σκανδάλων!
Εξαιρουμένων των συμβούλων της ΚΕΠΟΜ, οι υπόλοιποι αιρετοί της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης, εμπράκτως, έδειξαν και δείχνουν ότι είναι υποστηρικτές της παραπάνω λογικής και δυστυχώς συνέδεσαν τη μοίρα του νησιού με πολιτικά πρόσωπα και κομματικές επιλογές που αποδεικνύονται πλέον καταστροφικές. Το απέδειξαν είτε μέσα από τις αποφάσεις που έπαιρναν για τα απλά ή τα σημαντικά θέματα του νησιού (απορρίμματα, αδειοδοτήσεις κατασκευής κτιρίων, διαχείριση των παραλιών, αδειοδοτήσεις καταστημάτων, μπαρ, καταστρατηγήσεις νομοθεσιών για το περιβάλλον) είτε από τον τρόπο που συμπεριφέρονταν ως αυταρχικοί «παραγοντίσκοι» μεταξύ των πολιτικών ‘φωστήρων’ της κεντρικής σκηνής και της τοπικής κοινωνίας.
Τι να πρωτοθυμηθούμε: Από την άρνηση υποδοχής του Σαμαρά επί «Πολιτικής Άνοιξης» στο Δήμο, τότε, που μεσουρανούσε ο πιο ‘επιτυχημένος’ Δήμαρχος όλων των εποχών (ενταγμένος στο Μητσοτακικό στρατόπεδο), μέχρι τις περιφορές του Τσουκάτου; Την επιλογή της προτομής «Καραμανλή» που ήρθε ως συμβολικό επιστέγασμα των σφικτού εναγκαλισμού κόμματος-αιρετών-τοπικής κοινωνίας; Τις προεκλογικές επισκέψεις υποψηφίων δημάρχων του νησιού στα γραφεία της Ρηγίλλης για να ‘συνετιστούν’ και να πάρουν τα πιστοποιητικά ‘γνησιότητάς’ τους; Την – και με την κομματική βούλα -τοποθέτηση του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο συμβούλιο του ΕΟΤ, ο οποίος με την συστηματική του απουσία από τα δημοτικά συμβούλια έδειξε τις προτεραιότητές του και την απαξίωση του ρόλου του ως αιρετού, επικεφαλής δημοτικής παράταξης;

Τα κομματικά ‘πρωτότυπα’ και τα αντίγραφά τους

Όταν πολλά από τα παραπάνω τα θέσαμε σε δημοτικό συμβούλιο, είχε ενδιαφέρον ο τρόπος που απάντησε σύσσωμη η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση σε αυτήν την πρόκληση: Εκτοξεύτηκαν λογίδρια υποκρισίας, συνδυαζόμενα με ρηχά τοπικιστικά ιδεολογήματα για τον ‘ακομμάτιστο’ χαρακτήρα του Δήμου! Τόσο ‘ακομμάτιστος’ που σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι σύμβουλοι συμπολίτευσης/αντιπολίτευσης είναι γραμμένοι στην τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας!
Τώρα πια που τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους, αυτό που συνέβαινε και συμβαίνει ακόμη, είναι ότι η περιβόητη ‘ανεξαρτησία’ της τοπικής αυτοδιοίκησης ποτέ δεν υπήρξε στο νησί μας. Δεν καταγγέλθηκε ως ψέμα, ούτε αμφισβητήθηκε από κανέναν στο τραπέζι του συμβουλίου παρά μόνο από συμβούλους της ΚΕΠΟΜ! Αντιθέτως βιώναμε και βιώνουμε, ως ‘αναπόφευκτη’ την επιβολή των καταστροφικών νεοφιλελεύθερων αρχών από την συντριπτική πλειοψηφία των συμβούλων στο πλαίσιο ακριβώς της ευρύτερης κομματικής τους λογικής και ταυτότητας. Όσο καταστροφικοί είναι οι κομματικοί τους πάτρωνες που κυριαρχούν επί δεκαετίες στην πολιτική σκηνή της χώρας , άλλο τόσο είναι και τα ‘αντίγραφά’ τους εδώ – σύμβουλοι, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι! Για να μην μπούμε ακόμη πιο καταστροφικά, αφού ως γνωστόν, τα αντίγραφα είναι ποιοτικά κατώτερα των πρωτοτύπων!
Επιπλέον, με το πέρασμα των χρόνων καταδείχτηκε ακόμη περισσότερο ότι η πλειοψηφία των αιρετών του νησιού λειτουργεί σαν μια ομάδα ανθρώπων που καθοδηγείται από την εκάστοτε κεντρική εξουσία και υλοποιεί τους κομματικούς της στόχους. Ποτέ δεν μπόρεσε η τοπική αυτοδιοίκηση (στη Μύκονο, αλλά και σε όλη σχεδόν την Ελλάδα) να ανεξαρτητοποιηθεί και να επιτελέσει αυτόνομα τον πολιτικό της ρόλο, να γίνει πραγματικό εργαστήρι δημοκρατίας των τοπικών κοινωνιών. Πάντα είχαμε στενές πολιτικές εξαρτήσεις δημάρχων και συμβούλων με κομματικά στελέχη που υπηρετούσαν σε κυβερνητικές θέσεις… Την Πατριανάκου ή τον Ρήγα περισσότερο θα τους θυμόμαστε για την εμπλοκή τους στα του Δήμου μας, τις διαπλεκόμενες σχέσεις με αιρετούς, παρά για τα ‘υψηλά’ τους έργα και λόγια εντός και εκτός κοινοβουλίου!
Την επόμενη φορά λοιπόν που τολμήσουν και ανοίξουν το στόμα τους για να ρίξουν λάσπη σε πολιτικές συλλογικότητες -όπως η ΚΕΠΟΜ – ως δήθεν «υποκινούμενες» από κεντρικούς κομματικούς μηχανισμούς, να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Γιατί αυτός θα τους δείξει σε ποιανών το σώμα, τα κομματικά κουστουμάκια, έχουν γίνει δεύτερο δέρμα τους! Σε αυτά τα κουστουμάκια κρύφτηκε και η χαμένη τιμή της ‘ανεξάρτητης’ αυτοδιοίκησης.

– Θέλουμε μια ανεξάρτητη από τα κόμματα τοπική αυτοδιοίκηση.
– Θέλουμε έναν δήμο δημοκρατικών πολιτών και όχι κομματική ουρά του κεντρικού κράτους.
– Θέλουμε αιρετούς στην αυτοδιοίκηση που δεν έχουν εμπλακεί με τα κόμματα και τις κυβερνήσεις των μνημονίων και της εθνικής καταστροφής.

Τα ενυπόγραφα άρθρα δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις του συνδυασμού. Δημοσιεύονται στο πλαίσιο του υγιούς και διάφανου διαλόγου και οι συντάκτες φέρουν την ευθύνη της υπογραφής τους.

 

Για το νερό

του Γιώργου Κολέμπα
«Σε 10 χρόνια, δηλ. το 2025 ο μισός πλανήτης θα διψάει
και δεν θα έχει πρόσβαση στο πόσιμο νερό. Η επίδραση
είναι ορατή και στην χώρα μας. Είχαμε μέχρι τώρα το
δεύτερο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο. Τα αποθέματα των φραγμάτων έχουν μειωθεί κατά 44%( με την ανομβρία
των τελευταίων χρόνων). Ταυτόχρονα οι απώλειες των
δικτύων πόσιμου νερού ανέρχονται μέχρι και 40-60%.
Όλα αυτά καθιστούν επιτακτική την ανάγκη
μιας διαφορετικής διαχείρισης των νερών μας»

1.Το νερό ως φυσικό αγαθό απαραίτητο για όλες
τις μορφές ζωής και ιδίως τον άνθρωπο

Water_cycle_elΣτο νερό(Η2Ο) και τα στοιχεία του Υδρογόνο και Οξυγόνο βασίζεται όλος ο πλούτος της βιοποικιλότητας και της ζωής που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη. Ο κύκλος του νερού στη φύση είναι από τους σημαντικότερους για τη ζωή.

Οι λόγοι που το κάνουν τόσο σημαντικό:

  • Είναι κατά κάποιον τρόπο το «αίμα» και τα «σωματικά υγρά» του οργανισμού της «γαίας»(πλανήτη).
  • Βασικό στοιχείο για τη ζωή (το ανθρώπινο σώμα π.χ. αποτελείται από 70% νερό).
  • Αν επιδρούμε είτε θετικά είτε αρνητικά, τότε επιδρούμε απευθείας στις διαδικασίες της ζωής.
  • Αυτό συμβαίνει επειδή έχει πολλές φυσικές και χημικές ανωμαλίες, οι οποίες είναι ακριβώς χρήσιμες για τη ζωή. Το μόριο του Η2Ο σχηματίζεται από 2 άτομα Η και 1 άτομο Ο σε γωνία 105 μοιρών. Το μόριο αποτελεί ένα δίπολο με ένα θετικό πόλο των 2 ατόμων του υδρογόνου και ένα αρνητικό του ατόμου του οξυγόνου. Συμπεριφέρεται σαν ένας μικρός «ηλεκτρομαγνήτης».
  • Η σύνδεση περισσότερων μορίων σχηματίζει υγρούς κρυστάλλους(Cluster). Οι υγροί αυτοί κρύσταλλοι προσλαμβάνουν από το περιβάλλον δονήσεις-κύματα διάφορων συχνοτήτων και συμμετέχουν στη ταλάντωσή τους. Προσλαμβάνουν δηλ. πληροφορίες με τη μορφή ιδιοσυχνοτήτων και τις αναμεταδίδουν.
  • Το νερό ενσωματώνοντας για κάποιο διάστημα διάφορες ενώσεις, με τις οποίες έρχεται σε επαφή, «αποθηκεύει» την αντίστοιχη πληροφορία τους, το «ίχνος» τους, σαν κύμα με τη συχνότητά του. Μπορεί οι διάφορες χημικές ενώσεις με τις οποίες ήλθε σε επαφή το νερό να μην υπάρχουν πια στο νερό, αλλά έχει μείνει η πληροφορία τους. Έτσι το νερό είναι στην ουσία εκτός των άλλων και «πληροφορικό» μέσο.
  • Είναι λοιπόν το νερό «μεταφορέας» όχι μόνο ουσιών, αλλά και πληροφοριών τους, που με τη σειρά τους παίζουν μεγάλο ρόλο στον μεταβολισμό των ζωντανών οργανισμών και στην ενδοεπικοινωνία των κυττάρων τους( το νερό σαν «πληροφορικό» μέσο είναι και η βάση της ομοιοπαθητικής). Σαν «μεταφορέας» μπορεί να μεταφέρει και θετικές και αρνητικές επιδράσεις στους οργανισμούς και στον άνθρωπο.
  • Νερό με μεγάλους κρυστάλλους έχει μικρή δύναμη δέσμευσης, άρα λίγη ενέργεια. Τα διαλυμένα στο νερό π.χ. μέταλλα δεν μπορούν να συγκρατηθούν στο διάλυμα και αντιδρούν μεταξύ τους. Επίσης λιγότερη δυνατότητα να διαπερνά τη μεμβράνη των κυττάρων ή να μεταφέρει μαζί του άλλες ουσίες και πληροφορίες.
  • Νερό με μικρούς κρυστάλλους έχει μεγάλη δύναμη δέσμευσης, άρα και πολλή ενέργεια.  Είναι αρκετή η δύναμη λίγων μορίων για να συγκρατηθεί ένα μέταλλο στο διάλυμα. Διαπερνά επίσης εύκολα τις μεμβράνες των κυττάρων και μεταφέρει γρήγορα ουσίες και πληροφορίες.
  • Σε μη γάργαρο νερό(μεγάλοι κρύσταλλοι) η ξένη ουσία δεν συγκρατείται και αποβάλλεται από το διάλυμα. Αν δηλαδή η δομή του νερού δεν είναι καλή, τότε έχουμε πολλά απόβλητα στον οργανισμό. Αν η ουσία είναι επιζήμια για τον οργανισμό τότε δεν μπορεί να την πάρει μαζί του το νερό, όταν αποβάλλεται από τον οργανισμό και παραμένει σε αυτό. Έτσι ένα τέτοιο νερό δεν καθαρίζει τον οργανισμό. Αν η ουσία είναι αντίστοιχα ωφέλιμη δεν μπορεί να τη μεταφέρει στα κύτταρα, που τη χρειάζονται.
  • Αντίθετα ένα καλό και ενεργοποιημένο τρεχούμενο νερό και καθαρίζει από τις επιβλαβείς ουσίες και μεταφέρει τις ωφέλιμες. Σε νερό με καλή δομή(γάργαρο, μικροί κρύσταλλοι) οι δυνάμεις δέσμευσης από λίγα μόνο μόρια γύρω από τη ξένη ουσία τη συγκρατούν στο διάλυμα και δεν κατακάθεται στον οργανισμό. Λίγα ελεύθερα μόρια είναι πολύ πιο αποτελεσματικά από τα πολλά περισσότερα των μεγάλων υγρών κρυστάλλων. Το νερό που είναι αποθηκευμένο σε μπουκάλια ή δοχεία, μετά από λίγο διάστημα σχηματίζει μεγάλους υγρούς κρυστάλλους και ενώ μπορεί να μας ξεδιψά, δεν επιτελεί το ρόλο του για τον οργανισμό, είναι δηλαδή ένα «νεκρό» νερό.
  • Ο άνθρωπος πάντως δε μπορεί να ζήσει για πολλές μέρες χωρίς νερό, γιατί όπως αναφέρθηκε είναι απαραίτητο για όλες σχεδόν τις διεργασίες που γίνονται στο σώμα. Έτσι χρειάζεται να πίνει τουλάχιστον ενάμισι λίτρο την ημέρα. Δεν έχουν όμως όλοι οι άνθρωποι πρόσβαση σε πόσιμο καθαρό και «ζωντανό» νερό σε αυτόν τον πλανήτη. Στην ουσία μόνο το 1% του υπάρχοντος σε αφθονία νερού είναι κατάλληλο προς πόση. Και αυτά τα αποθέματα όλο και σπανίζουν
  1. Το κοινωνικό πρόβλημα σε σχέση με το πόσιμο νερό


Οι πηγές και τα αποθέματα πόσιμου νερού λιγοστεύουν, λόγω κοινωνικών και οικολογικών εξελίξεων: από την αλόγιστη χρήση, τη αύξηση της ζήτησης στις πόλεις, τη συγκεντροποίηση των πληθυσμών σε μερικές βιομηχανικές περιοχές, τη μόλυνση των επιφανειακών-υπόγειων υδάτων και την μείωση της ποιότητάς του, τη ξηρασία σε κάποιες περιοχές που εντείνεται λόγω κλιματικών αλλαγών, την θερμοκηπιακή θέρμανση και άρα τη μείωση των χιονιών, κ.λπ..

Το πρόβλημα γίνεται κοινωνικό από τη στιγμή που υπάρχει από τη μια αλόγιστη χρήση στις περιοχές που υπάρχουν αποθέματα και από την άλλη αύξηση των αναγκών εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτό θα οδηγεί σε κοινωνικές συγκρούσεις και μερικές φορές και σε συγκρούσεις κρατών(μερικοί προβλέπουν και πολέμους με αιτία το νερό).

Πριν τη βιομηχανική εποχή, οι κοινότητες των ανθρώπων έστηναν οικισμούς σε τοποθεσίες που είχαν κοντά τους νερό και οργάνωναν στη βάση των μικρών αποστάσεων τη διαχείρισή του ( ύδρευση και άρδευση). Ήταν δηλαδή το νερό στα χέρια των τοπικών κοινοτήτων.

Στη συνέχεια, κατά τη περίοδο της βιομηχανικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπου η περιφέρεια συρρικνώθηκε λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης των πληθυσμών στις πόλεις, μέσα κυρίως από την κρατική διαχείριση του πόσιμου νερού μέσω δικτύων και τη μεταφορά του σε μεγάλες αποστάσεις για τις ανάγκες των πόλεων, οι κοινότητες έχασαν τη δυνατότητα που είχαν για τη διαχείρισή του . Οι πηγές και τα αποθέματα της περιφέρειας πέρασαν στα χέρια κρατικών ή ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης. Η όλη αυτή διαδικασία μετέτρεψε το νερό από φυσικό και δημόσιο αγαθό σε εμπορικό και αγοραίο και στη συνέχεια του έδωσε το χαρακτηριστικό της σπανιότητας, παρόλο που είναι ίσως ο πιο άφθονος φυσικός πόρος σε αυτό τον πλανήτη.

  1. Εικονικό νερό: ένα νέο εργαλείο στη διαχείριση των υδατικών πόρων

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, σε έναν άνθρωπο επαρκούν 50 λίτρα ημερησίως για την κάλυψη των αναγκών του(πόση, μαγείρεμα, ντουζ, πλύσιμο ρούχων κ.λπ). Σήμερα ο μέσος Αμερικάνος καταναλώνει 600 λίτρα νερού τη μέρα, ο μέσος Γερμανός 130 λ., ο μέσος Έλληνας 160 λ., ενώ ο Αφρικανός στην υποσαχάρια Αφρική 10 μόνο λίτρα.

Σε 10 χρόνια, δηλ. το 2025 ο μισός πλανήτης θα διψάει και δεν θα έχει πρόσβαση στο πόσιμο νερό. Η επίδραση είναι ορατή και στην χώρα μας. Είχαμε μέχρι τώρα το δεύτερο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο. Τα αποθέματα των φραγμάτων έχουν μειωθεί κατά 44%( με την ανομβρία των τελευταίων χρόνων). Ταυτόχρονα οι απώλειες των δικτύων πόσιμου νερού ανέρχονται μέχρι και 40-60%. Όλα αυτά καθιστούν επιτακτική την ανάγκη μιας διαφορετικής διαχείρισης των νερών μας, ιδιαίτερα σε αγροτικές περιοχές (π.χ. Θεσσαλία), η οποία να εστιάζει στις καταναλωτικές συνήθειες των κατοίκων. Απαιτεί μέτρα εξοικονόμησης νερού, αλλαγές στην τιμολογιακή πολιτική, μείωση των διαρροών με την αντικατάσταση των παλιών δικτύων υδροδότησης, ενημέρωση των πολιτών.

Σε αυτή τη διαχείριση βοηθά η έννοια του «εικονικού νερού». Το εικονικό ή αόρατο ή κρυμμένο νερό αναφέρεται στην ποσότητα του νερού που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας(λέγεται εικονικό ή αόρατο γιατί μετά την παραγωγή ενός προϊόντος, το νερό που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του δεν εμπεριέχεται πια στο προϊόν αυτό).

Έτσι για παράδειγμα χρειάζονται περίπου: 50 λίτρα(λ) νερού για να παραχθεί 1 πορτοκάλι, 400 λ νερού για ένα φλιτζάνι καφέ, 800 λ.  για να παραχθεί 1 ποτήρι γάλα, 900 λ για 1 κιλό καλαμπόκι, 2.000 λ. για ένα πιάτο κρέας με πατάτες, 2.700 λ. για ένα βαμβακερό μπλουζάκι, 6.000 λ. για ένα παντελόνι τζιν, 16.000 λ. για να παραχθεί 1 κιλό βοδινό κρέας, 20.000 λ. για έναν ηλεκτρ. Υπολογιστή, 400.000 λ. για ένα αυτοκίνητο.

Η έννοια του εικονικού νερού μας βοηθά στο να αντιληφθούμε πόσο νερό χρειαζόμαστε για την παραγωγή διάφορων προϊόντων, ώστε να διαχειριστούμε καλύτερα τους υδάτινους πόρους, ιδιαίτερα σε αγροτικές περιοχές με ελλειμματικό υδατικό ισοζύγιο. Όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, όπως με μείωση της καθημερινής του κατανάλωσης ή με χρήση αγαθών από «δεύτερο χέρι» ή με μείωση της κατανάλωσης κρέατος και με αγορά τοπικών κυρίως προϊόντων. Αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο και στο επίπεδο της τοπικής οικονομίας.

Μπορεί για παράδειγμα να υπολογιστεί η ποσότητα του εικονικού νερού που χρησιμοποιείται σε ετήσια βάση, λαμβάνοντας υπόψη την παραγωγή αλλά και την κατανάλωση των κυριότερων αγροτικών προϊόντων. Στο Σχήμα 2 π.χ. κάποιοι επιστήμονες (Χ. Προχάσκα του Ινστιτούτου Εδαφολογίας Θεσσαλονίκης και A.Grohmann T.U. Berlin) υπολόγισαν το εικονικό νερό για τη Θεσσαλία το 2005. Οι θετικές τιμές σημαίνουν εξαγωγή εικονικού νερού, μέσω της εξαγωγής των αντίστοιχων αγροτικών προϊόντων και αρνητικές τιμές εισαγωγή εικονικού νερού, μέσω της εισαγωγής των αντίστοιχων αγροτικών προϊόντων.

 «Από το Σχ. 1 γίνεται φανερό πως η Θεσσαλία χρησιμοποιεί μεγάλες ποσότητες εικονικού νερού στην εξαγωγή βιομηχανικών φυτών (κυρίως βαμβακιού και δευτερευόντως ζαχαρότευτλων) και σιτηρών, ενώ δεν παράγει λιγότερο υδροβόρα προϊόντα. Αν η Θεσσαλία εισήγαγε βαμβάκι αντί να το εξάγει και αν παρήγαγε περισσότερα λαχανικά και βρώσιμα φυτά, αντί να τα εισάγει η ζήτηση νερού θα μειώνονταν τουλάχιστον κατά 540 εκατομ. κ.μ ετησίως, ποσότητα μεγαλύτερη από την ποσότητα του υπογείου νερού που αναμένεται να αναπληρωθεί από την εκτροπή του Αχελώου, που σύμφωνα με την μελέτη ΠΕ –ΕΥΔΕ υπολογίζεται σε 400 εκατ. κ. μ. ετησίως.», εκτιμούν για παράδειγμα, οι παραπάνω επιστήμονες[1].

Οι αγρότες γενικά δεν αξιοποιούν σχεδόν καθόλου τα επιφανειακά νερά, αντλούν ανεξέλεγκτα τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα με αποτέλεσμα να μειώνετε συνεχώς η στάθμη του και να αυξάνεται συνεχώς το κόστος άντλησής του. Με τις μονοκαλλιέργειες, την αλόγιστη χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων και την έλλειψη σωστής ενημέρωσης για τη χρήση τους και τις επιπτώσεις (τα νιτρικά στα νερά έχουν φτάσει στο «κόκκινο»), ζητούν φαραωνικά έργα και την «εκτροπή της λογικής» (βλέπε Αχελώος), και οι πολιτικοί τους τα υπόσχονται, παρόλο που οδηγούν σε φαύλο κύκλο.

  1. Οι προοπτικές

Η όλη εξέλιξη στο ζήτημα δείχνει ότι το πρόβλημα του πόσιμου –κυρίως- νερού, θα «επαναεδαφικοποιηθεί» πάλι, με την έννοια ότι η διαχείρισή του στο μέλλον θα αφορά πάλι στην τοπική κοινωνία. Οι πηγές και τα αποθέματα-από τη φύση τους εδαφικοποιημένες-θα ξανακάνουν ελκυστική την μετεγκατάσταση στην περιφέρεια, κοντά σε περιοχές που τα διαθέτουν ακόμα.

Το πέρασμα στη μεταβιομηχανική εποχή της αποανάπτυξης- τοπικοποίησης (αν ποτέ αυτή αποτελέσει επιλογή για λύση σε έναν κόσμο που καταρρέει), θα απαιτήσει οι κοινωνίες να ενταχθούν πάλι με μια ισορροπημένη σχέση στη φύση. ‘Έτσι θα επανέλθει η αφθονία του φυσικού αυτού αγαθού και δεν θα υπάρχει πια πρόβλημα.

Προς το παρόν, είτε πρόκειται για διαχείριση από κρατικές εταιρείες νερού, είτε από κεντρικές-περιφερειακές μεγάλες εταιρείες που διαχειρίζονται δίκτυα πόλεων ή το εμφιαλώνουν εφοδιάζοντας τις αγορές νερού, το φυσικό και συλλογικό αυτό αγαθό έχει στην ουσία ιδιωτικοποιηθεί και εξασφαλίζεται μέσω της αγοράς.

Στη χώρα μας, ιδίως μετά τις πολιτικές του μνημονίου και την «Καλλικρατική» πια Τοπική Αυτοδιοίκηση, υλοποιείται επίσης πλήρως αυτή η μετατροπή.

Η ιδιωτικοποίησή του όμως θα κάνει τις τοπικές κοινότητες, στις οποίες ανήκουν οι πηγές και τα αποθέματα, καθώς και τους καταναλωτές των πόλεων, να συνειδητοποιήσουν για πρώτη φορά, ότι ένα φυσικό, δημόσιο και συλλογικό αγαθό, μετατρέπεται σε προϊόν εκμετάλλευσης από τις ιδιωτικές εταιρείες. Οι μεν κοινότητες θα δουν να περνάνε οι πηγές τους στα χέρια ιδιωτών και τις ίδιες να μετατρέπονται σε πελάτες τους, οι δε πολίτες των πόλεων θα αντιληφθούν ότι το δικαίωμα πρόσβασης στο κοινωνικό μέχρι τώρα αγαθό, θα πρέπει να αγοράζεται σε τιμές που όλο θα ανεβαίνουν.

Το γεγονός αυτό θα οδηγήσει στην από κοινού εύρεση λύσεων από τις δύο κατηγορίες πολιτών και στη δημιουργία τέτοιων οικονομικοκοινωνικών δομών, που θα εξασφαλίζει την συλλογικοποίση –κοινοτικοποίηση-δημοτικοποίηση του νερού, σαν εναλλακτική λύση στην κρατικοποίηση ή ιδιωτικοποίησή του.

Την πρωτοβουλία για αυτό θα χρειασθεί να την αναλάβουν κύρια οι κάτοικοι των τοπικών κοινοτήτων και να αντισταθούν στον σφετερισμό που θα πάει να γίνει. Μπορούν σαν πρώτο βήμα να συστήσουν συλλογικές κοινοτικές δομές διαχείρισης νερού και αποχέτευσης -όπου δεν υπάρχουν, γιατί σε μερικές κοινότητες υπάρχουν από παλιά οι Οργανισμοί Εγγείων Βελτιώσεων(ΟΕΒ), κοινοτικές τέτοιες μορφές ύδρευσης και άρδευσης.

Οι κάτοικοι των πόλεων-όσοι βασικά θα έχουν πρόβλημα να μετατραπούν σε πελάτες των εταιρειών, και θα είναι η πλειοψηφία τους στην οικονομική κρίση που ήρθε και πρόκειται να μείνει για το επόμενο μεγάλο χρονικό διάστημα-μπορούν να δημιουργήσουν αντίστοιχες δομές και να συνεργασθούν με τα τοπικά κοινοτικά συστήματα, για παραπέρα κοινωνικοποίηση των περισσευμάτων των αποθεμάτων. Μπορούν να δημιουργηθούν ενώσεις των κοινοτικών συστημάτων νερού στα πλαίσια ενός δήμου και στη συνέχεια μιας περιφέρειας ή να υπάρχει συμμετοχή των κοινοτικών συστημάτων στη λήψη των αποφάσεων διαχείρισης, αν δημιουργηθεί νέα δημοτική επιχείρηση ή αλλάξει το καθεστώς σε τυχόν προϋπάρχουσα τέτοια. Μια τέτοια δομή θα εξασφαλίζει στο να μη μετατρέπονται οι κάτοικοι ενός δήμου-που περιλαμβάνει πόλη και γύρω χωριά-σε ανώνυμους χρήστες και καταναλωτές υπηρεσιών μιας εταιρείας έστω και δημοτικής, αλλά σε συνδιαμορφωτές της διαχείρισης των τοπικών αποθεμάτων νερού.

Με αφορμή και τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, οι Ριζοσπαστικές Κινήσεις Πολιτών, που δημιουργούνται για να παρέμβουν στα τοπικά πολιτικά δρώμενα και να διεκδικήσουν δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους στα δημοτικά συμβούλια, θα χρειασθεί να έχουν διαμορφώσει και να προτείνουν στους πολίτες-δημότες ένα πρόγραμμα βιώσιμης διαχείρισης των τοπικών αποθεμάτων νερού.
Γιώργος Κολέμπας
http://topikopoiisi.blogspot.gr/

*Άρθρο – συμμετοχή στον διάλογο του tvxs στο πλαίσιο της Έρευνας για την Κρίση

[1] Τοπικοποίηση, από το παγκόσμιο…στο τοπικό, Γ. Κολέμπας, σελ.175-176

tvxs.gr/

Για τις προβληματικές προνοιακές δομές στην Υγεία αξίζει να προσπαθήσουμε

Το πρόβλημα της περίθαλψης στα νησιά και μάλιστα σε εκείνα που θεωρούνται τουριστικά υπερ-αναπτυγμένα, έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και αποδεικνύει ότι
κανένας τόπος δεν βρίσκεται έξω και πέρα από την κρίση και τις πολιτικές λιτότητας. Κραυγή αγωνίας από την Πάρο και την Αντίπαρο, μαχητικότητα, κινητοποιήσεις
και δημοψηφίσματα μας ανοίγουν τον δρόμο να αντιμετωπίσουμε και την δική μας προβληματική περίπτωση ΚΥ στη Μύκονο. Τα προβλήματα δεν λύνονται πλέον
μόνο με αλλαγές στη διοίκηση. Είναι δομικά, απαιτούν να διεκδικήσουμε
  προνοιακές δομές που μας αξίζουν και τις οποίες έχουμε χρυσοπληρώσει ως φορολογούμενοι πολίτες. Ας οργανωθούμε! Αξίζει να προσπαθήσουμε.

Η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό (από τις κινητοποιήσεις στην Ικαρία
Η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό (από τις κινητοποιήσεις στην Ικαρία

Νησιά χωρίς γιατρούς;

 

του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Το αυθόρμητο δημοψήφισμα σε Πάρο και Αντίπαρο για τη διαφύλαξη του συστήματος δημόσιας υγείας πρέπει να βάλει σε σκέψεις την κυβέρνηση και όλους μας. Οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν σε μερική εξυγίανση του ΕΣΥ, κυρίως ως προς την καταχρηστική φαρμακευτική δαπάνη, αλλά ταυτόχρονα διά των οριζοντίων περικοπών οι δομές δημόσιας υγείας συρρικνώνονται. Την περιστολή αυτή της δημόσιας υγείας στηλιτεύει και το Ευρωκοινοβούλιο στην προσφατη έκθεσή του για τον κοινωνικό αντίκτυπο της δημοσιονομικής λιτότητας σε τέσσερις χώρες της ευρωζώνης. Η απαίτηση των Παριανών άρα, για απρόσκοπτη πρόσβαση στις υπηρεσίες δημόσιας υγείας, είναι εύλογη και απολύτως θεμιτή, με κριτήρια ισοπολιτείας εθνικά και ευρωπαϊκά.

Βεβαίως, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι πολλές δομές, όπως τα Κέντρα Υγείας, έχουν υποφέρει στο πρόσφατο παρελθόν από κακοδιοίκηση, σπατάλη πόρων, επιζήμιους διορισμούς ημετέρων. Αυτά θα έπρεπε ήδη να έχουν διορθωθεί. Οχι όμως να φτάσουμε στο σημείο να μην υπάρχει καρδιολόγος ή ορθοπεδικός στα νησιωτικά Κέντρα Υγείας.

Η Ελλάδα είναι κατεξοχήν νησιωτική χώρα, και αυτή η ιδιομορφία της συνιστά μοναδικό αποθετήριο φυσικού και συμβολικού πλούτου, ανεκτίμητο πνευματικά, πολιτιστικά, γεωπολιτικά. Τα νησιά είναι επίσης σημαντικό υλικό κεφάλαιο, λόγω τουρισμού κυρίως. Η διαμαρτυρόμενη Πάρος, η ταλαιπωρούμενη Σαντορίνη, η υποστελεχωμένη Μύκονος, είναι τα πιο προβεβλημένα εργοστάσια τουρισμού στο Αρχιπέλαγος. Οι εξασθενημένες υποδομές αποθαρρύνουν την δημογραφική ανάπτυξη και την ανανέωση του νησιωτικού πληθυσμού.

Επιπλέον, υπονομεύουν την περαιτέρω ανάπτυξη του τουρισμού, σε μορφές τουρισμού πιο μακροχρόνιες και αποδοτικές. Πώς θα πεισθεί να διαχειμάσει ο ξένος, ιδίως ο συνταξιούχος, όταν το νησί δεν προσφέρει ικανοποιητικές υπηρεσίες υγείας; Πώς θα αναπτυχθούν νέες μορφές τουρισμού, όπως ο ιατρικός και ο τουρισμός τρίτης ηλικίας, χωρίς υποδομές;

Η δημοσιονομική προσαρμογή είναι εργαλείο, δεν είναι ιερό δόγμα. Απαιτούνται ευελιξία, κατανόηση, ευφυείς προσαρμογές. Ιδίως αν πρόκειται για τους όρους επιβίωσης του Αρχιπελάγους, συμβολικού πυρήνα του ελληνισμού και του μεσογειακού κόσμου.

πηγή:
http://www.kathimerini.gr/753988/opinion/epikairothta/politikh/nhsia-xwris-giatroys

Χάνει έδαφος στην κρουαζιέρα η Μεσόγειος

Εξαιτίας της ασταθούς πολιτικής κατάστασης στην περιοχή της ανατολικής
Μεσογείου με συχνές αναταραχές και πολεμικές συγκρούσεις αλλά και της
οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Νότια Ευρώπη, σταδιακά η Μεσόγειος χάνει
έδαφος ως προορισμός κρουαζιέρας σύμφωνα με άρθρο της Ναυτεμπορικής
που αναδημοσιεύουμε παρακάτω. Νέες αγορές κερδίζουν έδαφος, όπως
αυτή της Ασίας και της Αυστραλίας. Η
CruiseLinesInternationalAssociation
(CLIA) ίδρυσε από εφέτος παγκόσμια επιτροπή λιμένων για διαβούλευση με
αρμόδιους φορείς
 και  αξιολόγησητων παροχών λιμενικών υπηρεσιών στα
κατά τόπους λιμάνια. Άραγε με άριστα το 10 πως θα βαθμολογηθούν τα λιμάνια
της Μυκόνου, χωρίς τουαλέτες, χώρους υποδοχής επιβατών και με φόντο
τεράστιες χωματερές σκουπιδιών στους κάδους απορριμμάτων; Τι μας προσφέρουν σήμερα τα  «φαραωνικά» έργα που έγιναν με τόσες τυμπανοκρουσίες;

Η χρόνια εικόνα που εσκεμμένα προβάλει το κράτος μέσω των μέχρι τώρα
τουριστικών πολιτικών αλλά και  ο Δήμος
  για την κρουαζιέρα ως δείγμα ανθηρού τουρισμού είναι πλαστή και συγκρούεται με τις εκτιμήσεις των επίσημων φορέων.
Όπως προκύπτει από τη μελέτη «Τουρισμός στη Μεσόγειο: κινητήρια δύναμη για
την αειφόρο ανάπτυξη;» του Κέντρου
PlanBleu, που ερευνά θέματα περιβάλλοντος
και ανάπτυξης στην περιοχή της Μεσογείου, η μεσογειακή βιομηχανία κρουαζιέρας
κατέχει ακόμη ελάχιστο μερίδιο στον τουριστικό κλάδο, αφού αντιπροσωπεύει μόνο το 1,4% των διεθνών αφίξεων το 1985 (1,7 εκατ.), 1,8% το 2009 (5 εκατ.) και λίγο πάνω από το 1% των διανυκτερεύσεων των τουριστών στη Μεσόγειο (18 εκατ.). Και αυτά τα
στοιχεία αφορούν το 2009 , περίοδο που η οικονομική κρίση δεν είχε εξαπλωθεί .

Η κρουαζιέρα που προβάλλεται  ως η κορωνίδα της τουριστικής ανάπτυξης αφορά μόνο το 4% των εσόδων από τον τουρισμό στην χώρα μας. Επιπλέον, τα παραγόμενα κέρδη δεν αφορούν τα λιμάνια διέλευσης όπως το δικό μας αλλά τα λιμάνια εκκίνησης και τα επιτελικά ενώ τις δαπάνες των επιβατών κατά συντριπτικό ποσοστό καρπώνονται οι εταιρείες που διακινούν τα πλοία. Η προσπάθεια εξωραϊσμού, που παγίως χρησιμοποιεί ο Δήμος, ότι στη
Μύκονο όλα είναι ανθηρά, είναι αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη. Ας το κατανοήσουμε: Η Μύκονος δεν είναι το «μαγικό νησί» ξεκομμένο 
από την ιστορία της κρίσης.

Λιμάνι Μυκόνου στον Τούρλο - ντόκος κρουαζιεροπλοίων- Φωτογραφία αρχείου από Ιωάννα Σαμιωτάκη, με Queen Elisabeth 2012
Λιμάνι Μυκόνου στον Τούρλο – ντόκος κρουαζιεροπλοίων-
Φωτογραφία αρχείου από Ιωάννα Σαμιωτάκη, με Queen Elisabeth 2012

Χάνει έδαφος στην κρουαζιέρα η Μεσόγειος.
Το κακό πολιτικό κλίμα στην ευρύτερη περιοχή διώχνει τα κρουαζιερόπλοια προς την Ασία και την Αυστραλία.

άρθρο του Αντώνη Τσιμπλάκη
Αναδημοσίευση από τη «Ναυτεμπορική».

Χάνει έδαφος ως προορισμός κρουαζιέρας η Μεσόγειος, αφού για το 2014 δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τις περιοχές που οι εταιρείες κρουαζιέρας θα ενισχύσουν το στόλο τους.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Cruise Lines International Association, παρά το γεγονός ότι και το 2013 ήταν ο δεύτερος πιο δημοφιλής προορισμός στον κόσμο, με μερίδιο αγοράς 18,9%, πίσω από την Καραϊβική που είχε 37,3%, η Μεσόγειος φαίνεται να υποχωρεί το 2014.

Οπως αναφέρει η CLIA, οι εταιρείες κρουαζιέρας ενισχύουν την παρουσία τους κατά 12% στην Καραϊβική και κατά 5,2% στη Βόρεια Ευρώπη. Επίσης αυξάνουν τη χωρητικότητά τους κατά 31,6% στην Ασία και κατά 22% στην Αυστραλία, που φαίνεται ότι είναι οι δύο νέες αναδυόμενες περιοχές που σχεδιάζει να «κατακτήσει» η παγκόσμια βιομηχανία κρουαζιέρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μεσόγειος δεν υπάρχει στη συγκεκριμένη λίστα της CLIA.

Αιτίες, από τη μία είναι οι αναταραχές και οι πολεμικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών στις χώρες της Β. Αφρικής, που ανάγκασαν τις εταιρείες να τροποποιήσουν κατ’ επανάληψη τα προγράμματά τους, και από την άλλη η οικονομική κρίση που μαστίζει τις χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα), αλλά και οι πολιτικές αναταραχές.

Σημειώνεται ότι στη διάρκεια του 2013 πρώτος προορισμός ήταν η Καραϊβική, δεύτερος η Μεσόγειος, τρίτη η Βόρεια Ευρώπη με 11,1%, τέταρτη η Αυστραλία με 5,9% και ακολούθησαν η Αλάσκα με 4,5%, η Ασία με 4,4% και η Νότιος Αμερική με 3,3%. Η Μεσόγειος επίσης απουσιάζει από τους προτεινόμενους προορισμούς για το 2014, όπως τους παρουσιάζουν τα μέλη της CLIA. Πιο συγκεκριμένα, οι πλέον δημοφιλείς προορισμοί κρουαζιέρας για φέτος είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός, τα ποτάμια στις ΗΠΑ, η Ν. Αμερική, η Μέση Ανατολή, η Ανταρκτική, ο Καναδάς, η Αφρική και τα ποτάμια σε εξωτικές χώρες.

Επισημαίνεται ότι στελέχη της κρουαζιέρας στην Ελλάδα, όπως αποκάλυψε η «Ν», ενημέρωσαν τους αρμόδιους φορείς στη χώρα ότι οι προσεγγίσεις από τις αμερικανικές εταιρείες στους ελληνικούς προορισμούς αναμένεται να μειωθούν κατά 20% περίπου μέσα στη χρονιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της CLIA, κατά τη διάρκεια του 2013 ταξίδεψαν με κρουαζιερόπλοια 21,3 εκατ. επιβάτες, από 20,3 εκατ. επιβάτες το 2012, ενώ για το 2014 οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι οι επιβάτες κρουαζιέρας θα φτάσουν τα 21,7 εκατ.

Οι 10 μεγαλύτερες αγορές κρουαζιέρας το 2014 σε χιλ επιβάτες
Οι 10 μεγαλύτερες αγορές κρουαζιέρας το 2014 σε χιλ επιβάτες

Μάλιστα, ο παγκόσμιος στόλος κατά τη διάρκεια του 2014 θα ανέλθει στα 410 κρουαζιερόπλοια από 393 που ήταν το 2013. Τα 16 νέα πλοία, αξίας 3,9 δισ. δολαρίων, θα ενισχύσουν την παγκόσμια χωρητικότητα κατά 19.540 επιβάτες. Επίσης, το 2015 θα πέσουν στη θάλασσα ακόμα 8 κρουαζιερόπλοια, αξίας 4,1 δισ. δολαρίων, τα οποία θα μπορούν να φιλοξενήσουν 18.000 επιπλέον επιβάτες. Τέλος, για το 2016 είναι προγραμματισμένο να παραδοθούν ακόμα 12 νεότευκτα πλοία, αξίας 7,9 δισ. δολαρίων και χωρητικότητας 33.192 επιβατών.

Οι αγορές

Η μεγαλύτερη αγορά κρουαζιέρας στον κόσμο παρέμειναν και το 2013 οι ΗΠΑ. Ειδικότερα, οι επιβάτες κρουαζιέρας από τις ΗΠΑ ανήλθαν κατά την περσινή χρονιά σε 11 εκατ. ή 51,7% της παγκόσμιας κίνησης. Τα τελευταία πέντε χρόνια οι Αμερικανοί επιβάτες κρουαζιέρας έχουν αυξηθεί κατά 15,1%. Στη δεύτερη θέση είναι το Ηνωμένο Βασίλειο με 1,71 εκατ. επιβάτες, που σημειώνει αύξηση κατά 16,4% τα τελευταία πέντε χρόνια. Στην τρίτη βρίσκεται η Γερμανία με 1,63 εκατ. επιβάτες, οι οποίοι έχουν αυξηθεί κατά 80% την τελευταία πενταετία και στην τέταρτη η Ιταλία με 830.000 επιβάτες και αντίστοιχη αύξηση κατά 26,1%.

Ως μία από τις πλέον αναδυόμενες αγορές φαίνεται πως είναι η Αυστραλία, αφού κατά τη διάρκεια του 2013 ταξίδεψαν με κρουαζιερόπλοιο περίπου 760.000 Αυστραλοί, αριθμός που είναι αυξημένος κατά 130% σε σχέση με το 2009. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση (184,6%) σημειώνουν οι σκανδιναβικές χώρες, που είχαν 350.000 επιβάτες το 2013.

Εκτιμήσεις για μειωμένες αφίξεις στα ελληνικά λιμάνια

Για τις προοπτικές της ελληνικής κρουαζιέρας το 2014, όπως επισημαίνει στη «Ν» ο αντιπρόεδρος της Ενωσης Εφοπλιστών Κρουαζιεροπλοίων και Φορέων Ναυτιλίας Μιχάλης Λάμπρος, θα υπάρξει μείωση στις αφίξεις των πλοίων αλλά και στον αριθμό των επιβατών. Οπως τονίζει, η τάση αυτή δεν αφορά την Ελλάδα αλλά γενικότερα την Ανατολική Μεσόγειο και οφείλεται κυρίως στην πολιτική αστάθεια που επικρατεί σε πολλές χώρες της περιοχής τα τελευταία χρόνια.

«Οι μεγάλες εταιρείες έχουν απογοητευτεί από την ασταθή κατάσταση που υπάρχει στην περιοχή και για αυτόν το λόγο προτιμούν να αναδιατάξουν το στόλο τους και να ενισχύσουν την παρουσία τους σε νέες αγορές, όπως είναι η Ασία και η Αυστραλία», σημειώνει και προσθέτει: «Πολλά από τα πλοία που ήταν στην Ανατολική Μεσόγειο πέρσι θα δρομολογηθούν φέτος στην Ασία και την Αυστραλία».

Πτώση κρατήσεων έως 25%

«Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε από τους πράκτορες που εκπροσωπούν τις εταιρείες στην Ελλάδα, οι μέχρι σήμερα κρατήσεις για προσεγγίσεις στα λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου δείχνουν μείωση από 20% μέχρι 25%», υπογραμμίζει ο κ. Λάμπρος, ο οποίος όμως τονίζει ότι η αλλαγή σχεδίων των εταιρειών δεν οφείλεται σε καμία περίπτωση σε ελληνικά αίτια. Πάντως, από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά υποστηρίζεται ότι μπορεί να μειωθούν φέτος οι αφίξεις κρουαζιεροπλοίων, αλλά δεν θα μειωθεί ο αριθμός των επιβατών διότι θα έχουμε μεγαλύτερα σε χωρητικότητα επιβατών κρουαζιερόπλοια.

Αύξηση επιβατών νεότερης ηλικίας

* Βασικό χαρακτηριστικό της παγκόσμιας κρουαζιέρας για το 2014 είναι η μεγάλη αύξηση του ενδιαφέροντος από τις νεότερες ηλικίες. Οπως σημειώνει η Cruise Lines International Association, για πρώτη φορά στην ιστορία, η αναμενόμενη αύξηση επιβατών για το 2014 θα προέλθει από τις νεότερες γενιές, και ειδικά από τα παιδιά που είναι γεννημένα μετά το 2000. Παράλληλα, η CLIA τονίζει ότι θα αυξηθούν και τα all inclusive πακέτα στην κρουαζιέρα. Από φέτος η Παγκόσμια Επιτροπή Λιμένων

* Η Cruise Lines International Association ίδρυσε και θα λειτουργήσει από φέτος την Παγκόσμια Επιτροπή Λιμένων, η οποία θα ασχολείται με την ανάπτυξη των βάσεων κρουαζιέρας. Η επιτροπή θα επικεντρωθεί στη διαβούλευση με τους φορείς εκμετάλλευσης λιμένων, των λιμενικών αρχών, των κυβερνήσεων και των παρόχων λιμενικών υπηρεσιών.

Πηγή: Ναυτεμπορική

Επιτέλους ένα αναπτυξιακό μέτρο

Τα ενυπόγραφα άρθρα δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις του συνδυασμού. Δημοσιεύονται στο πλαίσιο του υγιούς και διάφανου διαλόγου και οι συντάκτες φέρουν την ευθύνη της υπογραφής τους.

key_handΕπιτέλους ένα αναπτυξιακό μέτρο

του Μάκη Μωράκη

Με μεγάλη χαρά ακούσαμε την διάθεση των δανειστών μας για την απελευθέρωση των πλειστηριασμών και της πρώτης κατοικίας. Θεωρώ το μέτρο ακρογωνιαίο λίθο της ανάπτυξης που μπορεί να άργησε μια μέρα αλλά έρχεται !

 Να  δέκα λόγοι που εξηγούν την ωφελιμότητα του μέτρου  :

1)      Χάνεις το σπίτι σου – γλυτώνεις από τις δόσεις ! Τώρα μπορείς να μείνεις σε μεγαλύτερο σπίτι με μικρό ενοίκιο καθώς τα ενοίκια έχουν πέσει πολύ

2)      Μπορείς να μείνεις στους στενούς συγγενείς και ο θεσμός της οικογένειας αναπτερώνεται – ερχόμαστε πιο κοντά , μοιραζόμαστε τα έξοδα μένουν λεφτά στο πορτοφόλι !

3)      Επειδή ο ένας πάνω στον άλλο είναι κάποιες ώρες  ενοχλητικό – βγαίνουμε έξω – πάμε βόλτες ξοδεύουμε – ενισχύουμε την αγορά

4)      Εκδικούμαστε τις τράπεζες που θα γίνουν ρίαλ εστειτ

5)      Επιτέλους το ψευτόραμα του Ανδρέα Παπανδρέα  υλοποιείται  – αποκέντρωση !

Επιστροφή στο χωρίο  – Η Ελλάδα μια μικρή Γερμανία

6)      Πουλάμε τα έπιπλα που φόρτωναν το σπίτι στο e-bay  και βγάζουμε λεφτά !

7)      Με τόσα λεφτά θα αγοράσουμε το σπίτι των ονείρων μας και όχι ένα κωλοδιαμέρισμα μίζερης αρχιτεκτονικής και κακής ηχομόνωσης κοντά στο μετρό

8)      Σε μία σεισμογενή χώρα όπως η Ελλάδα θα έχουμε λιγότερα θύματα σε περίπτωση σεισμού καθώς τα άδεια σπίτια θα είναι πολλά .

9)       Αξιοποιούμε κτίρια όπως της ΕΡΤ – Γίνεται  ξενώνας  αστέγων με φουλ εντερντέινμεντ μποξ από το αρχείο της που επιτέλους αξιοποιείται !

10)   Μειώνουμε την ρύπανση στην ατμόσφαιρα – με το άδειασμα των σπιτιών λιγότερα τζάκια – λιγότερη ενέργεια – λιγότεροι ρύποι  – Η πόλη θα ανασάνει επιτέλους

Τώρα σε όσους ιδιοκτήτες αντιστέκονται στο μέτρο – πρόκειται για τα γνωστά συνδικάτα που κοιτούν μόνο το δικό τους όφελος και αγνοούν τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες – ουστ – έξω από το σπίτι

 Η πρώτη κατοικία ήταν η κατάρα του νεοέλληνα  – θενκ γιου Τρόικα

Γιου αρ σο γκουντ του μπι τρου !

Το ηθικό έλλειμμα της τρέχουσας πολιτικής

Βλέπουμε καθημερινά, είτε να μη διώκονται κραυγαλέες περιπτώσεις διαφθοράς, είτε να μη φτάνουν στο ακροατήριο ποτέ, είτε να φτάνουν, αλλά παρά το ότι έχουν αναγγελθεί και με βάση τη δικαστική προκαταρκτική διερεύνηση ως πολύ σημαντικές αναφορικά με τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος να αθωώνονται. Το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών στην Ελλάδα έχει γίνει κομμάτια και θρύψαλα, αφού μόνο για τα μάτια κάποιες περιπτώσεις -όχι μάλιστα οι πιο κραυγαλέες- παίρνουν το δρόμο της δικαιοσύνης στην ώρα τους. Από την άλλη η κυβέρνηση βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να επιδείξει αποφασιστικότητα σε επιλεγμένες περιπτώσεις αναδεικνύοντας έτσι το μονόπλευρο και αυταρχικό της πρόσωπο.
ΕΡΤ Λουκέτο χειροπέδες

Το μεγαλύτερο μέρος της οργής και της πικρίας
των δοκιμαζομένων πολιτών πηγάζει ακριβώς
από την ελλιπή απόδοση δικαιοσύνης,
την ατιμωρησία των κατά τεκμήριο έκνομων,
την ηθική απαξίωση των πολιτικών προσώπων,
και συνεκδοχικά των θεσμών…

 Το ηθικό έλλειμμα της τρέχουσας πολιτικής
του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Η πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκεντρώνει ασφαλώς την προσοχή στο πολιτικό πεδίο. Πρόκειται για κίνηση τακτικής· υψηλής μεν, τακτικής δε, παρότι η αφορμή, η κατάργηση της ΕΡΤ που ολοκληρώθηκε χθες, είχε άλλο χαρακτήρα κατά το ξέσπασμα της τον περασμένο Ιούνιο: είχε συμβολικό και ηθικό χαρακτήρα. Η πρόταση μομφής, κατά την κοινοβουλευτική συζήτηση, θα ακραγγίξει τον ηθικό πυρήνα της κατάργησης της ΕΡΤ, αλλά η πρωταρχική σύγκρουση θα αφορά το πόσα πλήγματα θα αντέξει κάθε πλευρά.

Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε πλέον εναργέστερα μέσα στην κρίση είναι πόσο μεγάλο βάρος έχει ο ηθικός παράγων στην πολιτική ζωή, αλλά και πόσο υποτιμημένος εξακολουθεί να παραμένει. Το μεγαλύτερο μέρος της οργής και της πικρίας των δοκιμαζομένων πολιτών πηγάζει ακριβώς από την ελλιπή απόδοση δικαιοσύνης, την ατιμωρησία των κατά τεκμήριο έκνομων, την ηθική απαξίωση των πολιτικών προσώπων, και συνεκδοχικά των θεσμών. Η περίπτωση του καταδικασθέντος Ακη Τσοχατζόπουλου έφερε στο φως μηχανισμούς χρηματισμού, που ασφαλώς δεν χρησιμοποιήθηκαν άπαξ από έναν υπουργό. Από την περίπτωση Τσοχατζόπουλου επίσης επιβεβαιώθηκε ότι ο αλλόκοτος πλουτισμός των δημογερόντων προέρχεται από βρώμικο χρήμα.

Η υπουργική πορεία του πρώην υπουργού Οικονομίας και Αμύνης Γιάννου Παπαντωνίου έχει ομοιότητες με του συναδέλφου του κ. Τσοχατζόπουλου. Πρόσφατα δε βρέθηκε και αυτός με μεγάλα χρηματικά ποσά μη επαρκώς δικαιολογημένα και φορολογημένα. Ομως τύχη αγαθή τον προστατεύει: σύμφωνα με κάποια νεότερη νομοθετική ρύθμιση, ο κ. Παπαντωνίου δεν θα διωχθεί για ξέπλυμα χρήματος· θα κληθεί να καταβάλει κάποιον φόρο και θα αποδοθεί λευκός στην κοινωνία. Δεν θα υπάρξει άλλος Ακης, άλλος πρωτοκλασάτος που θα ταπεινωθεί για ατασθαλίες.

Τυπικά, τα εκατομμύρια του κ. Παπαντωνίου μπορεί να έχουν δικαιολογηθεί ήδη, να είναι καθαρά. Η ηθική ουσία όμως της σχετικής συζήτησης είναι ότι πρώην υπουργοί, που βρέθηκαν σε νευραλγικές θέσεις, βρίσκονται επίσης με τεράστιες περιουσίες, που τώρα πια συνιστούν σκάνδαλο σε ένα πτωχευμένο κράτος, ανάμεσα σε ένα λαό που υποφέρει υλικά και ηθικά, υπό τη λαιμητόμο οριζόντιων μέτρων και αιματηρών περικοπών βασικών πόρων διαβίωσης. Προστατευμένοι από προκλητικούς νόμους περί (μη) ευθύνης υπουργών, οι πολιτικοί δεν ερευνώνται καν, διότι τα όποια αδικήματά τους παραγράφονται ταχυδακτυλουργικά. Εξάλλου τα τελευταία αρκετά χρόνια, όλες σχεδόν οι εξεταστικές επιτροπές δεν βρήκαν τίποτε επιβαρυντικό για πρώην υπουργούς.

Με δυο πικρά λόγια: το πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον εν μέρει, εξακολουθεί να παράγει παρακμή και ηθική απαξίωση. Αλλά όλα πια είναι φανερά. Τα βλέπουν όλοι οι πολίτες. Τα βλέπουν και οι δανειστές και τα διατυμπανίζουν ωμά: Προχθές, οι εκπρόσωποι της ΕΚΤ και της Κομισιόν στην τρόικα, καταθέτοντας ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου για το ελληνικό πρόγραμμα, είπαν ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν εφαρμόζονται διότι η κυβέρνηση προστατεύει ορισμένα συμφέροντα και επιχειρηματίες. Ακόμη και οι υπάλληλοι των δανειστών μέμφονται την ελληνική κυβέρνηση για αδικία και διαπλοκή· πόσω μάλλον οι ξένοι πολιτικοί ηγέτες, που τα έχουν επισημάνει με πολλούς τρόπους. Το ηθικό έλλειμμα συνιστά πλέον εθνική ταπείνωση.

Πηγή: Ένα βλέμμα

Η περί το οικονομικό σκάνδαλο τραγωδία της Μυκόνου, ένα βήμα πριν την κάθαρση.

Από μέρα σε μέρα αναμένεται να επιβληθεί κατά του δημάρχου Μυκόνου Αθανάσιου Κουσαθανά-Μέγα και των αντιδημάρχων Βαμβακούρη Αλέξανδρου και Κοντομήτρου Θρασύβουλου, η αναγκαστική παύση από τα καθήκοντά τους. Είχαμε από καιρού ζητήσει την παραίτηση των κατηγορουμένων για να διευκολυνθούν οι εξελίζεις στον τόπο. Δυστυχώς προτιμήθηκε ένας δρόμος νομικίστικος κι έτσι τώρα οι κατηγορούμενοι φαίνεται ότι θα υποστούν την ατιμωτική ποινή της αργίας.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση παραμένει σαν αίτημα η σωστή εκπροσώπηση του Δήμου Μυκόνου στη διεκδίκηση και των χαμένων εσόδων και των χρημάτων που έχουν υποκλαπεί. Μέχρι σήμερα συμβαίνει το απίστευτο να συμπίπτουν οι σύμφωνα με το κατηγορητήριο θύτες με τον έχοντα υποστεί την βλάβη Δήμο Μυκόνου.
Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος και όχι η «ακυβερνησία» η οποία έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζει σε πολιτικό επίπεδο όλη τη θητεία των κατηγορουμένων.
Αυτά η ΚΕΠΟΜ τα έχει καταγγείλει εγκαίρως. Υπήρξε όμως δυστυχώς η μόνη που είχε όλο αυτό το διάστημα αταλάντευτη στάση στήριξης των δικαίων του Δήμου και της κοινωνίας του νησιού.

Η συνήθως καλά πληροφορημένη εφημερίδα «Κοινή Γνώμη» προαναγγέλει το αναμενόμενο από καιρό, τελικό στάδιο της πορείας προς την κάθαρση της σύγγχρονης μυκονιάτικης τραγωδίας. Ραγδαίες αναμένονται μέρα με τη μέρα οι εξελίξεις του σκανδάλου, που αποκαλύφθηκε μετά την αιφνίδια κι ανεξήγητη ως τότε παραίτηση του επίσης κατηγορούμενου σε βαθμό κακουργήματος, Χρήστου Βερώνη.

Η εξέλιξη, είτε διοικητική είτε δικαστική, δεν αντανακλά σε όλη την κοινωνία της Μυκόνου. Παραπλανηθέντες ή όχι, αδύναμοι ή αφελείς, συνοδοιπόροι ή αντίθετοι, όσοι κατοικούμε αυτόν τον τόπο οφείλουμε πέρα από τα όσα η δικαιοσύνη επιλαμβάνεται, να κόψουμε τον δρόμο σε όσους ευαγγελίζονται και θρέφουν την παραβατικότητα και την αδιαφάνεια.

koinignomi170613_Page_1

Ραγδαίες εξελίξεις    (από την εφ. Κοινή Γνώμη)

Την προσωρινή αργία του Δημάρχου Μυκόνου, Αθανάσιου Κουσαθανά -Μέγα, όσο και των Αντιδημάρχων, ζήτησε – σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της “Κοινής Γνώμης”, ο Αντιεισαγγελέας Εφετών, Γιώργος Οικονόμου.

Ο κ. Οικονόμου βασιζόμενος στην πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου Εφετών, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, αναμένεται να αποστείλει έγγραφο προς τη Γενική Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, με την οποία να την καλεί να θέσει τα παραπάνω αιρετούς σε αργία.

Μετά το βούλευμα η… αργία

Την παραπομπή του Χρήστου Βερώνη, πρώην Δημάρχου και νυν Δημάρχου Μυκόνου, Αθανάσιου Κουσαθανά-Μέγα, καθώς και άλλων αιρετών, υπαλλήλων και επιχειρηματιών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αιγαίου, αποφάσισε πριν από 15 ημέρες περίπου το Συμβούλιο Εφετών, κάνοντας δεκτή την πρόταση του Εισαγγελέα Εφετών, Γιώργου Οικονόμου.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την πρόταση, τόσο ο κ. Κουσαθανάς-Μέγας, όσο και ο κ. Βερώνης αντιμετωπίζουν την κατηγορία της απιστίας εις βάρος του δημοσίου σε βαθμό κακουργήματος. Για απιστία και ψευδή βεβαίωση κατηγορούνται και οι δύο Αντιδήμαρχοι της Μυκόνου την περίοδο 2002 – 2009, Θρασύβουλος Κοντομήτρος και Αλέξανδρος Βαμβακούρης, οι οποίοι εξακολουθούν και σήμερα να κατέχουν το ίδιο αξίωμα.

Μετά και από αυτή την εξέλιξη, ο Αντιεισαγγελέας Εφετών, Γιώργος Οικονόμου, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, αναμένεται να αποστείλει έγγραφο προς τη Γενική Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, με την οποία να την καλεί να θέσει τα παραπάνω αιρετούς σε αργία.

Η υπόθεση του οικονομικού σκανδάλου, που ξέσπασε πριν από περίπου 2 χρόνια, σίγουρα θα φέρει και ραγδαίες εξελίξεις στο Δήμο Μυκόνου.

Οι εν ενεργεία αιρετοί, δηλαδή ο νυν δήμαρχος Αθανάσιος Κουσαθανάς – Μέγας και οι δύο αντιδήμαρχοι, Αλέξανδρος Βαμβακούρης και Θρασύβουλος Κοντομήτρος, που έχουν παραπεμφθεί με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, να έρθουν αντιμέτωποι με την ποινή της αργίας, μέχρις ότου τελεσιδικήσει η υπόθεση του σκανδάλου.

Η εφαρμογή της συγκεκριμένης ποινής σε αυτά τα βασικά τρία πρόσωπα, θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάγκη της αντικατάστασής τους, προκειμένου ο Δήμος Μυκόνου να μπορέσει να συνεχίσει το έργο του.

Πάντως σε αυτό το λεπτό ζήτημα, ο νομοθέτης έχει αφήσει ένα μικρό κενό. Σε περίπτωση αργίας του Δημάρχου, τη σκυτάλη, όπως αναφέρει ο νόμος, την παίρνει ο Αντιδήμαρχος. Όμως στην περίπτωση της Μυκόνου τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα, αφού και οι Αντιδήμαρχοι κινδυνεύουν να τεθούν και αυτοί σε αργία.

Δεν έχει παραλάβει ακόμη το έγγραφο του Αντιεισαγγελέα

Η “Κοινή Γνώμη” επικοινώνησε με τη Γενική Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, Χριστιάννας Καλογήρου, προκειμένου να διαπιστώσει σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία. Η κ. Καλογήρου τόνισε ότι κανένα τέτοιο έγγραφο από Εισαγγελία Εφετών δεν έχει φθάσει στο γραφείο της.

“Η διαδικασία έχει ως εξής. Όταν παραληφθεί από την αρμόδια δικαστική αρχή, δηλαδή από την Εισαγγελία έγγραφο στο οποίο γνωστοποιείται στη Γενική Γραμματεία ότι υπάρχει θέμα παραπομπής, η οποία είναι και αμετάκλητος, τότε βγαίνει η διαπιστωτική πράξη. Προς το παρόν, εγώ ως Γενική Γραμματέας κάτι τέτοιο ακόμη δεν έχω πάρει στα χέρια μου. Αλλά πρέπει να έχει έρθει από τη δικαστική αρχή και να υπάρχει και σαφής αναφορά ότι είναι αμετάκλητο το βούλευμα της παραπομπής”, δήλωσε η Γ.Γ της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου.

“Κάποιοι επιθυμούν να μείνει ακυβέρνητο το νησί”

“Δεν υφίσταται το τεκμήριο της αθωότητας για τους αιρετούς στην αυτοδιοίκηση, όπως είναι οι Δήμαρχοι, οι Περιφερειάρχες. Πριν δικαστούν χάνουν και τη θέση τους βάση του νόμου. Θα έπρεπε ο νόμος που ισχύει για τους απλούς πολίτες, να ισχύει και για εμάς. Δηλαδή να πάμε σε δίκη και εκεί να αποφασιστεί εάν είμαστε ή όχι ένοχοι”, δήλωσε στην “Κοινή Γνώμη” ο Δήμαρχος Μυκόνου, Αθανάσιος Μέγας-Κουσαθανάς.

“Αυτοί που θα οδηγήσουν το νησί σε ακυβερνησία, εν όψει και του καλοκαιριού, να αναλάβουν και τις ευθύνες τους. Επ’ ουδενί η Μύκονος δε θα πρέπει να μείνει ακυβέρνητη, βάση αυτών των διαδικασιών.  Άλλωστε, σε εμάς ο λαός του νησιού έχει δώσει την εμπιστοσύνη του για 4 χρόνια και νομίζω ότι πρέπει να εξαντλήσουμε τη θητεία μας και πολύ περισσότερο σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που βιώνουμε. Δεν είναι καθόλου απλό το θέμα. Αν πάλι επιθυμούν κάποιοι να φύγουμε και βιάζονται να πάρουν τα ηνία του Δήμου, ας έρθουν να τους δώσουμε τα κλειδιά. Από όπου και να προέρχονται αυτοί”.

Ο Δήμαρχος Μυκόνου τόνισε για άλλη μια φορά ότι αμφισβητεί την πραγματογνωμοσύνη, με βάση της οποίας οι εμπλεκόμενοι διώκονται. “Έχει ζητήσει η Εισαγγελέα Πρωτοδικών, ο πρώην Περιφερειάρχης Ν. Αιγαίου κ. Μπρακουμάτσος, αλλά και εμείς να γίνει διαχειριστικός έλεγχος στο Δήμο και μέχρι σήμερα δεν έχουμε πάρει καμία απάντηση. Προχωρά η διαδικασία και εμείς είμαστε κατηγορούμενοι, χωρίς να έχει γίνει αυτό που έχουμε ζητήσει. Διαχειριστικός έλεγχος από Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης, διότι για εμάς είναι ο εγκυρότερος τρόπος να εξακριβωθεί το τι έχει γίνει. Αμφισβητούμε τα αποτελέσματα της πραγματογνωμοσύνης διότι έχουν γίνει άπειρα λάθη”, δήλωσε ο κ. Κουσαθανάς-Μέγας.

Ο ΑLPHA στη Ρήνεια: MME, Άνθρωποι, Υπηρεσίες, Θεσμοί… Μαλλιά κουβάρια!

                            Ρήνεια- αεροφωτογραφία από τα Στενά (Μπίρης Κυπριανός)

Ρήνεια- αεροφωτογραφία από τα Στενά (Μπίρης Κυπριανός)

                                       της Δέσποινας Νάζου

Πριν από μερικές μέρες, και ενώ ήδη προβαλλόταν το τρίτο μέρος της έρευνας της τηλεόρασης του ALPHA για τη Ρήνεια, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την δημοσιογράφο που επιμελήθηκε του καταγγελτικού  αυτού αφιερώματος. Ήθελε να μλήσουμε για τη Ρήνεια, να εντάξει και τις δικές μου  (επιστημονικές;) απόψεις σε αυτό το τηλεοπτικό συνονθύλευμα εύκολου εντυπωσιασμού και σκανδαλολογίας, αποσπασματικών εικόνων, κατακερματισμένων λόγων και απόψεων διαφόρων φορέων και ανθρώπων, απίστευτων  λαθών και γενικεύσεων ως προς τα συμβάντα και το πολιτισμικό πλαίσιο, υπεραπλουστεύσεων και σχηματικών ερμηνειών. Π.χ «τα Ρήνεια» , ή ότι η Ουνέσκο την έχει ανακηρύξει ως μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς,  ενώ μόνο η Δήλος έχει χαρακτηριστεί ως τέτοιο.

Ήδη, το πρώτο μέρος της έρευνας που είχα παρακολουθήσει με είχε εντυπωσιάσει για την ευκολία με την οποία  οι ‘παραγωγοί/ερευνητές’  της εκπομπής ήταν σίγουροι ότι γνώριζαν έτσι, με μια επίσκεψη- άντε και με μια διανυκτέρευση- ποιοι είναι οι ‘παραβάτες’ και πόσο αυθαιρετούν, πόσο ανύπαρκτοι είναι οι φορείς, ποιος είναι ο ρόλος της αρχαιολογικής υπηρεσίας, πόσο ‘απροστάτευτος’ είναι ο τόπος, λόγω κυρίως της εικόνας πολλών νεόδμητων κτισμάτων που από κελιά κατέληξαν να είναι νεο-χωριανές υπερπαραγωγές.

Από το ντοκιμαντέρ ουδεμία πληροφορία πήραμε για το πώς βρέθηκαν Μυκονιάτες να έχουν παρτίδες στη Ρήνεια, για το τι ακριβώς κάνουν εκεί όσοι έχουν τις παρτίδες σήμερα, για το πώς ζουν  παράλληλα στη Μύκονο και με τι ασχολούνται. Δεν πληροφορηθήκαμε δηλαδή  επαρκώς για το παρελθόν και το  παρόν της Ρήνειας, πολύ περισσότερο δεν αποκτήσαμε μια σφαιρική άποψη για την αντιμετώπισή της (και τα πολιτικά παιχνίδια που αυτό συνεπάγεται) επειδή είναι ταυτόχρονα αγροτικός, αλλά και αρχαιολογικός τόπος.

Οι αποσιωπήσεις, η προχειρότητα, η επιδερμική ματιά της ερευνήτριας δημοσιογράφου, έφτιαξε ένα νεό  πλαίσιο ερμηνείας της ‘παραβατικότητας’ και της ‘ανομίας’ στη Ρήνεια  με τον τρόπο που ήδη γνωρίζουμε ότι κατασκευάζουν τα ΜΜΕ τις τηλεοπτικές τους πραγματικότητες. Οι εικόνες τους αποτελούν μόνο ένα μέρος ‘αλήθειας’ και αποκτούν κάθε φορά νόημα από το τί λεγεται ή δεν λέγεται για αυτές. Αν το είχε αναλάβει ο Αυγερόπουλος σε εκπομπή του Εξάντα θα είχαμε διαφορετική σύνθεση και αφήγηση, αν το ντοκιμαντέρ γινόταν από κρατικό φορέα και όχι μόνο για χρήση στην τηλεόραση θα είχαμε άλλη σκοπιά προσέγγισης και αν πάλι πραγματοποιούνταν από κόμματα και πολιτικές παρατάξεις θα είχαμε άλλο πλαίσιο αντίληψης αυτού που συμβαίνει στη Ρήνεια.

Αν προσπαθήσουμε να ξεμπερδέψουμε το νήμα της Ρήνειας θα δούμε ότι πρόκειται για μια πολύ σύνθετη υπόθεση στην οποία εμπλέκονται ιστορικά πολλές πλευρές και σίγουρα η ανομία και παραβατικότητα που σήμερα εμφανίζονται ως καθεστώς στο νησί, σχετίζονται με τα παρακάτω :

  1. Με τον τρόπο που μέσα στα χρόνια οι   άνθρωποι έμαθαν να διαντιδρούν με το κράτος και τις εξουσίες του προκειμένου να περιορίσουν την ισχύ τους και τους καταναγκασμούς που τους επέβαλαν. Ειδικά,ο αγροτικός κόσμος στην Ελλάδα, όντας ένας κόσμος συγκρούσεων,  αντιδικιών και αυτοδικιών, έδρασε (και δρα  ακόμη σε πολλές περιοχές) στο όριο νομιμότητας-ανομίας, αμφισβητώντας το περιεχόμενο αυτών των εννοιών που τίθενται συνήθως μονομερώς και ‘από τα πάνω’. Η αμφισημία και οι γκρίζες ζώνες ήταν ζωτικής σημασίας για να υπάρξουν κοινωνικά οι ‘αδύναμοι’ ή όπως θα έλεγε και ο ανθρωπολόγος M. Herzfeld «… H μεγαλύτερη απειλή κατά της ιδανικής τάξης τού κράτους είναι το διφορούμενο…». Στη Ρήνεια οι αμφισημίες για την ταυτότητα των κληρούχων, αν είναι αυθεντικοί ‘αγρότες’ ή όχι μέσα από τις παροντικές γεωργοκτηνοτροφικές τους δραστηριότητες περισσεύουν, ενώ απότελούν πεδίο σκληρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των διαφορετικών αρχών.
  2. Με τις πρακτικές αστυνόμευσης και απογόρευσης που υιοθέτησαν υπηρεσίες, όπως οι αρχαιολογικές εφορείες ανά την Ελλάδα σε προηγούμενες δεκαετίες και δημιούργησαν μια σειρά από αρνητικές εικόνες και στερεότυπα για την αρχαιολογία και τους στόχους της. Χωρίς να αμφισβητείται η αγωνία αυτών των υπηρεσιών και η συνεισφορά τους στη διατήρηση σημαντικών υλικών όψεων του παρελθόντος, χωρίς να υποτιμάται ο επιστημονικός τους ρόλος και οι αντίξοες συνθήκες μέσα στις οποίες λειτούργησαν, εντούτοις, στην προσπάθειά τους να καταστήσουν  αυτές τις παρελθοντικές όψεις ‘μνημεία’, τις άδεισαν από ‘ζωή’ και σύγχρονους ανθρώπους. Σύμφωνα με την κυρίαρχη λογική που χαρακτήρισε για μεγάλο διάστημα του 20ου αιώνα τις υπηρεσίες και συγκεκριμένες γενιές αρχαιολόγων που  εργάστηκαν σε αυτές, οι αρχαιολογικοί χώροι όφειλαν να είναι αποκαθαρμένοι από την παρουσία των κατοίκων που επί αιώνες έζησαν ή εξακολουθούν να ζουν εκεί, καθώς και από τις δικές τους αντιλήψεις και χρήσεις του συγκεκριμένου χώρου, βάζοντας έτσι  οριστικά  τέλος στην οργανική σχέση των τοπικών πληθυσμών με το μνημειακό τοπίο. Επιπροσθέτως, σπανίως  καλλιεργήθηκε εκείνα τα χρόνια   μια ουσιαστική σύνδεση των τοπικών κοινωνιών με τα μνημεία τους και την ιστορία τους και ακολούθως  οι κοινωνίες δεν τα σεβάστηκαν και δεν  αντιστάθηκαν στην καταστροφή τους. Δυστυχώς  μέσα  στο ντοκιμαντέρ κυριάρχησε αυτή η αρχαιολογική θεώρηση ενώ γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πλέον  αρχαιολογικές ‘φωνές’  που υπερασπίζονται την πολυ-χρονικότητα και πολυ-λειτουργικότητα των αρχαιολογικών τόπων.  Ευτυχώς στη Ρήνεια, όπου κατά περιόδους  η ΚΑ’ εφορεία αρχαιοτήτων αντιπαρατέθηκε  σκληρά με τους αγρότες/κληρούχους για μια σειρά από ζητήματα,  δεν τέθηκε ποτέ ρητά εκ μέρους της ζήτημα εκδίωξής τους από το νησί.
  3. Με το πολιτικό ήθος, που καλλιεργήθηκε στη διάρκεια των χρόνων της άγριας τουριστικής αναπτυξης στη Μύκονο. Η ασυδωσία και η ανομία στο ‘μητρικό’ νησί, η συμφεροντολογική λογική που κυριάρχησε στην επιχειρηματική Μύκονο τις τελευταίες δεκαετίες, δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός Ρήνειας, αφού η πλειοψηφία των ‘Δηλιανών’, πότε ως ‘επιχειρηματίες’ (στη Μύκονο) και πότε ως ‘αγρότες’/κληρούχοι (στη Ρήνεια) αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως τους μόνους υπεύθυνους να θέτουν τα μέτρα των δράσεων, δηλ. ως  «αυτεξούσιες οντότητες κρατικού τύπου»
  4. Με το γεγονός ότι όπως η Αρχαιολογική Υπηρεσία έτσι και ο Δήμος Μυκόνου  προσπαθεί να ασκήσει «πολιτικές πειθάρχησης». Ο δήμος επικυρώνει τον εαυτό του ως πολιτικό‘μεσάζοντα’ και ‘προστάτη’ μεταξύ της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας και των ενοικιαστών των κλήρων της Pήνειας όταν ξεσπούν μεταξύ των δύο αυτών πόλων διαμάχες. Ο δήμος χρησιμοποιεί πελατειακά και για πολιτικές σκοπιμότητες τις παρτίδες και τους κληρούχους και άλλο τόσο χρησιμοποιούν οι κληρούχοι το δήμο για τα δικά τους οφέλη.
  5. Με τη χρονική συγκυρία που επιλέγεται να αναδειχθεί τηλεοπτικά η Ρήνεια ως βασίλειο αταξίας, ανομίας. Όποτε αμφισβητείται η Ρήνεια και το καθεστώς ενοικίασης και κατοίκησης του χώρου της, είναι γιατί υπάρχει πολιτική πίεση να αλλάξει αυτό το καθεστώς και να ανατραπούν οι ισορροπίες. Στην παρούσα συγκυρία, κατά την οποία η διαχείριση της κρίσης έχει στρώσει το δρόμο αποδοχής των ιδιωτικοποιήσεων ως το κεταξοχήν μέσο επαναφοράς της Ελλάδα συνολικά σε ένα καθεστώς ‘προόδου’, ‘νομιμότητας’ και ‘ευταξίας’, η Ρήνεια- δυστυχώς- ίσως δρομολογείται για τουριστικές επενδύσεις.

Για να μην παρεξηγούμαστε: Δεν χωρά αμφιβολία ότι στη Ρήνεια αρκετοί κληρούχοι δρουν αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα. Ότι κάποιοι που ασκούν υποτυπώδεις ή καθόλου γεωργο-κτηνοτροφικές δραστηριότητες δεν δικαιολογούνται να κατέχουν παρτίδες. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι οι αρμόδιοι φορείς δεν ασκούν ελέγχους και ότι «πολλά κελιά έγιναν βίλες» και κάποια άλλα ίσως «κατοικίες προς τουριστική ενοικίαση»; Σε αυτές τις πρακτικές είμαστε ριζικά αντίθετοι, όπου και αν συμβαίνουν. Αυτό όμως αποτελεί μόνο μία όψη του προβλήματος που δεν φτάνει ο  καταγγελτικός λόγος για να λυθεί, ούτε βέβαια η ανομία θα εκλείψει μέσα στο χρόνο μόνο με παρεμβάσεις εισαγγελέων, ακόμη και προστίμων, αν όλο το ευρύτερο τοπικό και εθνικό κοινωνικό πλαίσιο την υποστηρίζει και την ενισχύει.

Ρήνεια, αεροφωτογραφία από την περιοχή της Αγίας Τριάδας
Ρήνεια, αεροφωτογραφία από την περιοχή της Αγίας Τριάδας

Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία που θα φωτίσουν περισσότερο τα παραπάνω πέντε σημεία:

Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΤΙΔΩΝ ΣΤΗ ΡΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΔΗΛΟ

Η Ρήνεια, μαζί με την Δήλο αποτελούν προστατευόμενους αρχαιολογικούς χώρους από την KA΄ Eφορεία Aρχαιοτήτων εξαιτίας των ευρημάτων τους, αν και η Pήνεια δεν έχει ανασκαφεί τόσο συστηματικά όπως η Δήλος. Τη δεκαετία του 1990, η Δήλος ανακηρύχτηκε από την Ουνέσκο μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Η Ρήνεια ή «Mεγάλες Δήλες» μαζί με τη Δήλο ή «Μικρές Δήλες», παραχωρήθηκαν στο Δήμο Mυκονίων προς γεωργική και κτηνοτροφική εκμετάλλευση το 1844. Yπάρχουν όμως πολλές μαρτυρίες για τον αγροτικό χαρακτήρα των δύο αυτών νησιών και την εκμετάλλευσή τους από τους Mυκονιάτες τουλάχιστον δύο αιώνες πριν.

Οι «Mεγάλες Δήλες» (Pήνεια) είναι χωρισμένες σε ογδόντα ‘παρτίδες’ και οι «Mικρές» (Δήλος) σε εννέα. Για τις παρτίδες της Δήλου διεξάγεται ανά τετραετία πλειοδοτικός διαγωνισμός, ενώ για τη Pήνεια ο προτελευταίος διεξήχθη το 1938 και ο τελευταίος το 1946. Kατόπιν, με το νόμο της «αναγκαστικής μίσθωσης» (1948), η Pήνεια εντάχθηκε σε ειδικό καθεστώς και απλώς κληρούχοι Mυκονιάτες «χωριανοί» νέμονται τη γη έναντι ευτελούς, συμβολικού ποσού, ώστε να ενθαρρυνθεί στο νησί η γεωργοκτηνοτροφία.

Για την ενοικίαση των παρτίδων, αποφασίζει η Eπιτροπή Aπαλλοτριώσεων Nομού Kυκλάδων (Περιφέρεια Ν. Αιγαίου)

Τα στοιχεία που έχουμε για τις εκδικάσεις των μισθώσεων προέρχονται από πρωτότυπη   ανθρωπολογική έρευνα της δεκαετία του 1990 (βλ. Νάζου 2003)[1] και στηρίζεται στο δημοτικό αρχείο Μυκόνου. Ωστόσο ενδέχεται να ακολουθείται ακόμη η ίδια διαδικασία. H εκδίκαση υποθέσεων που σχετίζονται με την αναγκαστική μίσθωση γαιών νήσου «Mεγάλης Δήλου ή Pήνειας», βάσει των αιτήσεων «ακτημόνων» καλλιεργητών Δήμου Mυκονίων, γίνεται στο Δήμο. Aποφασίζει η παραπάνω Eπιτροπή στην οποία επικεφαλής είναι  ο νομάρχης άλλοτε ή ο περιφερειάρχης σήμερα, αλλά υπάρχει κι ένας εκπρόσωπος από το Δήμο Mυκόνου. Oυσιαστικά όμως για το ποιος θα πάρει τι τον κύριο λόγο έχει ο Δήμος και δευτερευόντως ο «Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Γεωργοκτηνοτρόφων Pήνειας»[2] (το συλλογικό θεσμικό όργανο των Δηλιανών).

Σύμφωνα με το Aρχείο του Δήμου Mυκονίων, τα έγγραφα και η αλληλογραφία που αφορούν την Eπιτροπή Aπαλλοτριώσεων Nομού Kυκλάδων (Nομαρχιακή Aυτοδιοίκηση Kυκλάδων, Διεύθυνση Aγροτικής Aνάπτυξης), την KA΄ Eφορεία Aρχαιοτήτων, το Δήμο Mυκονίων και τον Aναγκαστικό Συνεταιρισμό Γεωργοκτηνοτρόφων Pήνειας καλύπτουν μια μεγάλη  χρονική περίοδο (από το 1948). Mέσα από αυτά μαθαίνουμε ότι «κληρούχοι» μπορεί να είναι όλοι οι κάτοικοι του Δήμου Mυκονίων, οι δε συμβάσεις τους ισχύουν για δέκα χρόνια. Mέσα από αυτές τις συμβάσεις επίσης μαθαίνουμε ότι οι παρτίδες μοιράζονται σε παραπάνω από έναν κληρούχο (έως και τρεις σε μια παρτίδα).

Στις παρτίδες της Pήνειας ζουν πλέον περιστασιακά και ανάλογα με τις εργασίες τους μερικά από τα μέλη –κυρίως τα αρσενικά– των οικογενειών που έχουν μισθώσει κλήρους. Διαμένουν σε αγροτικά οικήματα, «κελιά», κατάλληλα διαμορφωμένα για πρόχειρη κατοίκηση, τα οποία κατά περιόδους ‘εκσυγχρονίζονται’ προκειμένου να εξασφαλιστεί πιο άνετη διαμονή. Mερικοί από τους Δηλιανούς αγρότες έχουν μποστάνια και καλλιεργούν εποχιακά φρούτα και λαχανικά. Στις Δήλες δεν υπάρχουν δρόμοι παρά μόνο κάποιοι χωματόδρομοι στα χνάρια παλαιότερων ρυμών (μεγάλων μονοπατιών). Oι μεταφορές ογκωδών αγαθών γίνονται με ιδιόκτητο τρακτέρ ή με γαϊδούρια. Oι περισσότεροι κινούνται με τα πόδια, καθώς οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες ούτε αδιάβατες. Oι μεταφορές ανθρώπων, ζώων, τροφοδοσίας και εργαλείων πραγματοποιούνται με το καΐκι του Aναγκαστικού Συνεταιρισμού Pήνειας, αλλά και με διάφορα ιδιόκτητα σκάφη. H παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε ορισμένες από τις αγροτικές εγκαταστάσεις τη δεκαετία του 1990 προερχόταν  από γεννήτριες και σήμερα έχουν και φωτοβολταϊκά.

Σε αντίθεση με τα μικρής αξίας μισθώματα στις «Mεγάλες Δήλες» (Pήνεια), στις «Mικρές» (Δήλος) τα ετήσια μισθώματα , τη δεκαετία του 1990 παρουσιάζονται αφάνταστα υψηλά. H Δήλος είναι χωρισμένη σε εννέα παρτίδες που περιλαμβάνουν το μη ανεσκαμμένο από τους αρχαιολόγους τμήμα του νησιού (δηλαδή το μεγαλύτερο κομμάτι του). Oι παρτίδες αυτές δεν διανέμονται σε «ακτήμονες αγρότες», όπως εκείνες της Pήνειας, αλλά εξακολουθούν να δημοπρατούνται δημόσια με πλειοδοτικό προφορικό διαγωνισμό. Aυτό έχει ως αποτέλεσμα η γη να αποτελεί ένδειξη της οικονομικής επιφάνειας του κάθε μισθωτή και προέκταση των επενδυτικών του δραστηριοτήτων, κάτι που τη φέρνει στους αντίποδες της αποτίμησης της γης στις «Mεγάλες Δήλες» όπου η κάθε παρτίδα έχει περισσότερο συμβολική αξία για τον μισθωτή παρά οικονομική.

Η Δήλος σήμερα εννοιολογείται ως ο κατεξοχήν ‘αρχαιολογικός’ τόπος, ο οποίος βρίσκεται στη δικαιοδοσία της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας, οπότε και ο ‘δημόσιος’ χαρακτήρας ελέγχεται συστηματικότερα και μέσα από τους κρατικούς θεσμούς. Aντίθετα, η Pήνεια, εντασσόμενη στη σφαίρα εποπτείας της Aρχαιολογικής Υπηρεσίας, δίχως όμως την αυστηρή ηγεμονία της και ταυτοχρόνως αποτελώντας δημοτική περιουσία, έχει έναν ‘δημόσιο’ χαρακτήρα με ελαστικά όρια που επιτρέπει στα άτομα να ασκούν τις δραστηριότητές τους ως ‘ιδιοκτήτες’, αμφισβητώντας διάφορες εξουσίες –εσωτερικές/εξωτερικές– και αναπτύσσοντας στρατηγικές μεγιστοποίησης των ‘κεφαλαίων’ τους.

Υπάρχει ένα διαγενεακό και –εν ολίγοις παράτυπο σε σχέση με την ισχύουσα νομοθεσία– ‘κληρονομικό δικαίωμα’ επί των παρτίδων το οποίο υπερασπίζεται και επισήμως ο Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Pήνειας που το θέτει σχεδόν ως αξίωμα.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΡΗΝΕΙΑ

 Oι Μ. Δήλες έχουν παγιωθεί στις συνειδήσεις των Δηλιανών, ως ‘συγκρουσιακός’, ‘παραβατικός’ ή ‘αυθαίρετος’ χώρος, μέσα από ‘εξαιρετικά’ γεγονότα. Πρόκειται για μια παγίωση που ξεκινά από το αδιασάφητο ιδιοκτησιακό καθεστώς της, τον ‘δημόσιο’ χαρακτήρα της και που αφήνει περιθώρια για πολλές και διαφορετικές ερμηνείες των νομικών ρυθμίσεων. Πηγάζει τόσο μέσα από τις δημόσιες ενστάσεις των Δηλιανών προς τη Nομαρχιακή Eπιτροπή όσο και μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων που περιγράφουν «τρομερές παρεξηγήσεις και θυμούς» μεταξύ των Δηλιανών.

Yπάρχουν φορές που συγκρούονται οι απόψεις  δύο πλευρών για το ποιος πρέπει να έχει παρτίδες στις Δήλες, καθώς ισχύουν πολλά μέτρα, και κάποιοι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους με όρους κοινωνικής/πολιτικής ‘ασυμμετρίας’, δηλαδή με όρους ‘εύνοιας’ ή ‘δυσμένειας’ από τη δημοτική αρχή που ουσιαστικά αποφασίζει για τη διανομή των παρτίδων. Yπάρχει επίσης το αίσθημα της συνυπευθυνότητας που τη μοιράζονται –εν γένει– από τη στιγμή που μπαίνουν στο παιχνίδι της διεκδίκησης παρτίδων και όλοι καθίστανται συνυπεύθυνοι για τους όρους διεξαγωγής της μοιρασιάς. Tο συγκεκριμένο ζήτημα εμπλέκει πάντα την εξουσία τού Δήμου και την καθιστά κυρίαρχη στις διευθετήσεις που γίνονται προκειμένου να εκτονωθούν οι εντάσεις που δημιουργούνται. H πολιτική αυτή διάσταση είναι βαρύνουσας σημασίας γιατί φέρει τους κληρούχους σε σχέση εξάρτησης ή και συναλλαγής με τον παραπάνω θεσμικό φορέα, σχέση η οποία μεταφράζεται πολλές φορές και ως ‘πελατειακή’.

Παρά το γεγονός ότι δεν εξαρτάται η πλειοψηφία των κληρούχων οικονομικά  αποκλειστικά από τις παρτίδες στη Pήνεια, αυτές αποτελούν συμβολικό όσο και κυριολεκτικό πεδίο έντονου ανταγωνισμού και συγκρούσεων μεταξύ τους για απόκτηση εξουσιών που προσδίδουν κύρος και ‘γόητρο’ στα άτομα και τις οικογένειές τους. Επίσης αποτελούν έναν χώρο που συγκροτείται μια αίσθηση εντοπιότητας και συλλογικής μυκονιάτικης ταυτότητας . Ως ομάδα ή  συλλογικότητα με κοινούς στόχους και οικονομικές ή πολιτικές επιδιώξεις, οι Δηλιανοί  φαίνεται ότι συγκροτούνται κατ’ επιλογήν, όταν υπάρχει ένας κοινός ‘εξωτερικός’ κίνδυνος ή κρίνεται από την πλειονότητα ότι εμφανίζονται επικίνδυνες και απειλητικές ατομικές επιδιώξεις που πλαγιοκοπούν τις θεσμοθετημένες αντιλήψεις περί ‘δικαίου’ και δίκαιης διανομής.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΦΟΡΕΙΑΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ  ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΥΚΟΝΟΥ

Η ΚΑ’ Εφορεία Αρχαιοτήτων, μέσα από το αρχείο του Δήμου φαίνεται ότι αντιπαρατίθεται έντονα και συνεχώς σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία αφορά την επισκευή των κτισμάτων, η οποία μπορεί να σχετίζεται με απλές εργασίες που όμως γίνονται χωρίς την άδειά της έως πιο παραβατικές που αλλάζουν τη φυσιογνωμία των κτισμάτων και ερμηνεύονται –ως προς τις προθέσεις των κληρούχων– μέσα σε ένα πλαίσιο εμπορικής δράσης και εκμετάλλευσης.

H αμφισβήτηση της ‘αγροτικότητας’ και της ‘ακτημοσύνης’ των ενοικιαστών αποτελεί μόνιμη τακτική της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας. Σε αυτές τις αμφισβητήσεις εμφανίζεται ν’ανταπαντά συνήθως το Δημοτικό Συμβούλιο ως ο απόλυτα πολιτικός ‘μεσάζοντας’ και ‘προστάτης’ μεταξύ της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας και των ενοικιαστών των κλήρων της Pήνειας. Υπερασπίζεται τους  «αγρότες», ως φορείς μιας δράσης που έχει σημαντικές παραμέτρους με τοπικές και εθνικές συνδηλώσεις.

Ενδεικτικά ο Δήμος σε απαντητική επιστολή (δεκαετία 1990) θεωρεί ότι: 1) Tο αίτημα να σταματήσει η ενοικίαση παρτίδων των δύο γειτονικών νησιών θα σημάνει την πλήρη εγκατάλειψη αυτών των μνημείων στο έλεος των περαστικών αρχαιοκαπήλων, 2) Στο τοπικό επίπεδο, θα χαθεί ένα σημαντικό κομμάτι που παράγει  αξιόλογες ποσότητες κτηνοτροφικών  αγροτικών προϊόντων και τις διαθέτει στην τοπική αγορά, 3) Mε την απομάκρυνση των αγροτών και τη διαγραφή του γεωργικού χαρακτήρα των δύο αυτών νησιών, ο Δήμος θεωρεί ότι πολύ δύσκολα θα βρει επιχειρήματα για να αντισταθεί  στις υπαρκτές πιέσεις για τουριστική ‘αξιοποίηση’ της Pήνειας και της Δήλου, 4) Mε την παρουσία των αγροτών φυλάσσονται καλύτερα τα νησιά αφού και το YΠ.ΠO. δεν έχει τους πόρους να τα φυλάξει καλύτερα.

5) Aν απομακρυνθούν οι αγρότες, πάνω από 100 παραδοσιακά αγροτικά κτίσματα και εγκαταστάσεις θα ρημάξουν. Θα χαθεί έτσι ένα ζωντανό και σπάνιο αγροτικό μουσείο, τόσο με την ενδιαφέρουσα μνημειακή του πλευρά (κυκλαδίτικη αγροτική αρχιτεκτονική) όσο και με το έμψυχο υλικό και τη δραστηριότητά του (αγροτικές πρακτικές).

Mέσα λοιπόν από την παραπάνω επιχειρηματολογία κατανοούμε ακόμη περισσότερο τον τρόπο που νομιμοποιείται η ‘αμφισημία’ του λόγου περί του «αγροτικού» χαρακτήρα των παρτίδων στη Pήνεια ως επίσημη ‘πολιτική’ πρακτική.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Ήδη από το 1990 και μετά η τουριστικοποίηση της Ρήνεια εμφανίζεται ως πιθανόν ενδεχόμενο, μια και η Μύκονος φαίνεται ότι έχει ξεπεράσει κάθε όριο για περαιτέρω ανάπτυξη.

Η ιδιωτικοποίηση του νησιού δεν είναι η επιθυμητή λύση. Η ενοικίαση παρτίδων, οι κληρούχοι, και οι συστηματικές  αγροτικές δραστηριότητες θα μπορούσαν να διαφυλάξουν το δημόσιο χαρακτήρα της Ρήνειας. Όμως οι ίδιοι οι Δηλιανοί πρέπει να σταθούν αξιόπιστοι φύλακες του αγροτικού της χαρακτήρα. Να προστατέψουν το νησί, πράττοντας μέσα στα όρια της νομιμότητας, μακριά από πολεοδομικές αυθαιρεσίες και αφού επανατοποθετηθούν με διαφανείς διαδικασίες και χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες στις διαδιακασίες ενοικίασης.

Ας κινήσει ο Αναγκαστικός Συνεταιρισμός διαδικασίες δημιουργίας μητρώου αγροτών Δήλου-Ρήνειας, με καταγραφή κλήρων και παραγόμενων προϊόντων. Ας αναλάβει συστηματικά πρωτοβουλίες  ενίσχυσης  των γεωργικο/κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων με την υιοθέτηση καλλιεργειών και παραγωγή προϊόντων που θα διοχετευτούν στην Μυκονιάτικη τουριστική αγορά και θα της προσδώσουν τοπικό χαρακτήρα. Η αγροτική διαχείριση της Ρήνειας αλλά και  της Μυκόνου, ας αποτελέσει  επίσης επιτέλους προτεραιότητα για την Περιφέρεια και τη Δημοτική αρχή. Ο πρωτογενής τομέας, παρά την έντονη τουριστική ανάπτυξη, υπάρχει ακόμη -έστω και  στο περιθώριο της τοπικής οικονομίας. Τη δεκαετία του ’90 έχουμε καταγραφές που αναφέρουν 600 άτομα ως αγρότες, 12.000 αιγοπρόβατα, 1000 βοοειδή και 1500 χοίρους. Η βοσκή τους γινόταν στη Ρήνεια και στη Δήλο. Επίσης την αμέσως επόμενη δεκαετία, σύμφωνα με τη Διεύθυνση Γεωργίας της Νομαρχίας Κυκλάδων, στη Ρήνεια η καλλιεργούμενη με κριθάρι έκταση φτάνει τα 1122 στρέμματα και οι βοσκότοποι τα 3275. Τα παραπάνω στρέμματα και των δύο κατηγοριών αντιστοιχούν σε 42 παραγωγούς. Στη Δήλο αναφέρεται ότι υπάρχουν μόνο βοσκότοποι που καταλαμβάνουν 1035 στρέμματα (4 παραγωγοί). Σήμερα γνωρίζουμε ότι στέλνεται μυκονιάτικο γάλα στον συνεταιρισμό της Τήνου. Προφανώς θα μπορούσαν να παράγονται αξιόλογα κτηνοτροφικά προϊόντα και από ζώα που βόσκουν στη Ρήνεια!

Ούτε η ανομία λοιπόν, αλλά ούτε η ιδιωτικοποίηση είναι η λύση. Ούτε επίσης το άδειασμα των τόπων από τους κατοίκους τους  για απονεκρωμένους αρχαιολογικούς τόπους. Η Ρήνεια μπορεί να έχει ένα πολύ αξιόλογο αγροτικό μέλλον και να αποτελέσει έναν πρότυπο αγροτικό χώρο. Θέλει όμως όλοι όσοι σχετίζονται με τις παρτίδες να κατανοήσουν τις νέες ιδιαίτερες συνθήκες που καλούνται να ζήσουν και να δραστηριοποιηθούν, αλλά και τους αυξημένους κινδύνους  που υπάρχουν για την οριστική απώλεια της Ρήνειας.


[1] Νάζου, Δ. (2003), «Οι Πολλαπλές Ταυτότητες και οι Αναπαραστάσεις τους σ’ ένα Τουριστικό Νησί των Κυκλάδων: ‘Επιχειρηματικότητα’ και ‘εντοπιότητα’ στη Μύκονο». Διδακτορική Διατριβή, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου».

[2] Tο 1950 ιδρύθηκε ο Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Γεωργοκτηνοτρόφων Pήνειας που ανέλαβε και τη διανομή σε  Μυκονιάτες ακτήμονες.

Οικολογική ευαισθησία και εθελοντισμός, έννοιες καθημερινά ζώσες και ενεργές

Με την ευκαιρία της Κυριακής (14/4/2013) που ανακηρύχθηκε ημέρα δράσης καθαρισμού από την ΕΕΔΣΑ:
http://www.eedsa.gr/library/downloads/Docs/Katharismos%20EEDSA.pdf

«για να γιορτάσουμε την μέρα του περιβάλλοντος και να διαδώσουμε το μήνυμα για μια Ελλάδα, όπου η συλλογικότητα και τα υψηλά ιδανικά είναι μοχλοί προόδου», θα θέλαμε να προσθέσουμε κάποιες σκέψεις που προεκτείνουν την ευγενική αυτή δράση και ίσως αποτελέσουν την αφετηρία  για μια βαθύτερα στοχαστική προσέγγιση της στάσης μας απέναντι στο περιβάλλον και την ίδια τη ζωή μας.

Πιστεύουμε ότι καλό θα ήταν μια τέτοια μέρα όλοι μας να κάνουμε έναν απολογισμό των πράξεων και των δράσεων που κάναμε τον χρόνο που πέρασε προς την κατεύθυνση της προστασίας του περιβάλλοντος. Η οικολογική μας ευαισθησία και ο εθελοντισμός είναι έννοιες που έχουν αξία και φέρνουν αποτέλεσμα όταν είναι καθημερινά ζώσες και ενεργές και όχι με διάρκεια μιας ή λίγων ωρών ή ημερών.

Καθημερινά βιώνουμε την αυξανόμενη υποβάθμιση του περιβάλλοντος, σε τοπικό, εθνικό, ή διεθνές επίπεδο.

Τοπικά η καθημερινή πλέον εικόνα της αδυναμίας συλλογής και διαχείρισης των σκουπιδιών μας, η κατάσταση που επικρατεί σε ΧΑΔΑ και ΧΥΤΑ καθώς και η μετατροπή της περιοχής των Μεταλλείων σε άτυπο μπαζοσκουπιδότοπο υποβαθμίζει τη ζωή και το περιβάλλον μας και θέτει σε κίνδυνο την προοπτική ενός αειφόρου και αειθαλούς τουριστικού τόπου και άρα υπονομεύει τον πολυτιμότερο πόρο επιβίωσης μας και την ασφάλεια μας.

Σε εθνικό επίπεδο η Χαλκιδική, η «αξιοποίηση» του Ελληνικού, ο Ασωπός ποταμός στη Βοιωτία, η Κορώνεια στη Θεσσαλονίκη, η εμπορευματοποίηση του νερού (ιδιωτικοποίηση ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ), η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, των λιμανιών και νησίδων, η αιθάλη της ατμόσφαιρας στη χειμερινή Αθήνα, είναι λίγα μόνο παραδείγματα της επίθεσης που δέχεται το περιβάλλον και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή μας.

Σε διεθνές επίπεδο, τεράστιες παγκοσμίου εμβέλειας καταστροφές όπως της ΒΡ στον κόλπο του Μεξικού το 2010, η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα, τα συνεχή διατροφικά σκάνδαλα και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, διαγράφουν το πλαίσιο ενός δυσοίωνου μέλλοντος, όπου όλα οφείλονται στην άπληστη διαχείρηση με σκοπό το μέγιστο κέρδος.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΕΕΔΣΑ, «…μετά από μήνες προετοιμασίας, φτάνει και φέτος η ώρα να καθαρίσουμε όλη την Ελλάδα μέσα σε μια ημέρα! Η ΕΕΔΣΑ σε συνεργασία με τον εθελοντικό φορέα «Ώρα για Δράση», συντονίζει στην χώρα μας τον διεθνή θεσμό Let’s Do It!»

Μας φαίνεται απορίας άξιον, πως, οργανισμοί σαν την Ελληνική Εταιρεία Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων, μπορούν και διατείνονται πως σε μια μέρα δράσης τέτοιου τύπου θα καθαρίσουν όλη την Ελλάδα. Από τι; Από τα σκουπίδια των δρόμων που σε λίγες μέρες θα είναι εκεί πάλι πολλαπλάσια; Ακούγεται μάλλον σαν μια διεκπεραιωτική υπόθεση που πρέπει να γίνει, τσουβαλιάζοντας σε μια δράση έννοιες όπως: εθελοντισμός και προστασία του περιβάλλοντος.

Εμείς επικροτούμε παρόμοιες ενέργειες, αλλά μόνο σε ένα πλαίσιο  διαρκούς καθημερινής δράσης, κριτικής στάσης, ενεργής συμμετοχής και εθελοντικής προσφοράς ενάντια στην απομύζηση των φυσικών πόρων και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Η διαχείρηση του περιβάλλοντος έχει πολιτική διάσταση και αποφέρει τεράστια κέρδη μέσα από την καταστροφή του και την ταυτόχρονη εξαθλίωση των κοινωνιών που συμπαρασύρονται από αυτές τις πολιτικές. Ετσι παρόμοια πολιτική και δυναμική πρέπει να είναι η απάντηση μας, αναστοχαστική και δημιουργική, προτάσσοντας λύσεις και δράσεις στη βάση της συλλογικότητας και του εθελοντισμού.

Ο νέος μαχόμενος εθελοντισμός

Ethelontika mathimata Mykonos

«Ο νέος μαχόμενος εθελοντισμός»

(με αφορμή τα Εθελοντικά Μαθήματα Μυκόνου)

                            της Δέσποινας Νάζου,

 εθελόντριας δασκάλας του μαθήματος

«Ανθρωπολογία του Τουρισμού»

Στην Μύκονο φέτος οργανώθηκαν συστηματικά τα Εθελοντικά Μαθήματα Μυκόνου (ΕΜΜ). Η έκτασή τους, η ποικιλία τους και η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτά μας φέρνει αντιμέτωπους με το είδος εκείνο του εθελοντισμού που είναι αυθόρμητα ‘οργανωμένο’, πέρα από τις κλασσικές ομαδώσεις και συλλογικότητες, επίσης εθελοντικού χαρακτήρα  που συναντάμε στο νησί μας (σύλλογοι, επαγγελματικά σωματεία κ.λ.π.).

Τα ΕΜΜ συνυπάρχουν ωστόσο μαζί με άλλες παλαιές και νέες εθελοντικές δράσεις, ωθώντας μας να σκεφτούμε το κοινωνικό περιβάλλον που γεννά την ανάγκη ύπαρξής τους μέσα στις νέες οικονομικές και ιστορικές  συγκυρίες που ζούμε στη Μύκονο και στην Ελλάδα.

Αποτελεί δε, εξαιρετικά ενδιαφέρον ζήτημα, το ότι στη Μύκονο, ενώ πρόκειται για ένα νησί με έντονη τουριστική ανάπτυξη, επιχειρηματική υπερδραστηριότητα και βίους ανθρώπων αυστηρά προσανατολισμένους στο υλικό κέρδος, παράλληλα διαμορφώνονται  πόλοι δράσης που βρίσκονται στον αντίποδα του στενού οικονομικού συμφέροντος, των αυστηρά χρηματικών ανταλλαγών, των αγαθών ως ‘εμπορευμάτων’.

Ειδικά, μέσα από το παράδειγμα των ΕΜΜ, αναδύθηκαν ποιότητες που απέχουν πολύ από την νεοφιλελεύθερη αντίληψη της αγοράς, τους ανταγωνισμούς της και τις απρόσωπες ή εμπορευματικές συναλλαγές. Επίσης τα ΕΜΜ μας έδειξαν ότι το κράτος και οι θεσμοί του, που στις παρούσες συνθήκες  δεν προσφέρουν κανένα όραμα δημοκρατίας και αλληλεγγύης, μπορούν να διδαχθούν πολλά, ώστε  να επαναλειτουργήσουν στη βάση νέων πια μορφών κοινωνικότητας που στηρίζονται σε άλλες αξίες και ιδέες.

Τα ΕΜΜ μας δείχνουν:

-ένα όραμα για μια «κοινωνία αλληλεγγύης» που στηρίζεται στην ισότητα και στις σχέσεις ανιδιοτέλειας.

– έναν τρόπο συλλογικής οργάνωσης της τοπικής κοινωνίας με σχέσεις που δεν διαμεσολαβούνται από το κράτος, τη γραφειοκρατία, τα πελατειακά συστήματα, τις μικροκομματικές πολιτικές.

– την επιθυμία για μοίρασμα και επικοινωνία  άϋλων αγαθών που δεν κοστολογούνται, είναι πέρα και πάνω από τη χρηματική τιμή (ή έτσι θα έπρεπε να είναι), όπως η γνώση και η αγάπη για αυτήν, αλλά και οι ανθρώπινες επαφές, όπως και η χαρά της δημιουργίας. Αγαθά που δεν έχουν τιμή, αλλά έχουν αξία.

– τους τρόπους να υπάρχουν οι πολίτες  σε ανοιχτούς δημόσιους χώρους, να τους «επανακατακτούν» με φαντασία και ισοτιμία, χωρίς διακρίσεις.

Ο εθελοντισμός που υποστηρίζουν κινήσεις όπως τα ΕΜΜ αποτελεί πρακτική υπέρβασης του κώδικα της εμπορευματικής ανταλλαγής και συνδέεται με «ιδεολογίες του καθαρού δώρου» (χωρίς ανταπόδοση και χωρίς προσδοκία προσωπικού οφέλους). Ο εθελοντισμός των ΕΜΜ έχει με την ευρύτερη έννοια «πολιτικό» περιεχόμενο και αντιπαρατίθεται σε δομές εξουσίας που  εμποδίζουν τα άτομα να  διαχειριστούν τις ικανότητές τους, τις ζωές τους και τους τόπους τους.  Με παράδειγμα τα ΕΜΜ γίνεται αντιληπτό ότι «το πολιτικό δεν ταυτίζεται πια αποκλειστικά με τις λειτουργίες της κυβέρνησης και του κράτους όπως γίνεται στο πλαίσιο της φιλελεύθερης παράδοσης,  αλλά  αναζητείται σε πρακτικές της καθημερινής ζωής όπου  εκεί αποκτά το πραγματικό νόημά του».

Τα ΕΜΜ δεν αποτελούν άλλη μια ακόμη διεκπεραιωτική και γραφειοκρατική Μη Κυβερνητική Οργάνωση ούτε χρηματοδοτούνται από δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς. Δεν διαχειρίζονται χρήματα, δεν υποκρίνονται ότι δρουν για το κοινό καλό με σκοπό να εκμεταλλευτούν κερδοσκοπικά πρόσωπα και καταστάσεις.

Οι συμμετέχοντες/ουσες σε αυτά, χωρίς να υποτιμούμε την αξία της εργασίας και των χρημάτων που αυτή αποφέρει, αντιλαμβανόμαστε ότι  δεν αρκούν πλέον αυτούς τους δύσκολους καιρούς για να δώσουν νόημα και στήριξη στους ανθρώπους-εξ άλλου είναι και σπάνια πια! Ποτέ δεν αρκούσαν άλλωστε για να γεμίσουν τις ψυχές και τις ανθρώπινες ζωές,   ξεκομμένα από ο,τιδήποτε πνευματικό και  μακριά από τις δυνάμεις της φαντασίας.

Με τα ΕΜΜ και μέσα από τις διαδικασίες βάσει των οποίων λειτουργούν και οργανώνονται,  εδραιώνεται το δόγμα «η ελεημοσύνη πληγώνει τον αποδέκτη»! Έτσι αποφεύγονται οι σχέσεις πατρωνίας και ανισότητας μεταξύ «μονίμως» προνομιούχων από τη μια και «μονίμως»  ασθενών και αδύναμων από την άλλη. Για αυτό «βοηθάμε τον «άλλον» να βοηθήσει τον εαυτό του και αυτό αποτελεί την  πυρηνική ιδέα της εθελοντικής δράσης των ΕΜΜ.

Tα ΕΜΜ συντάσσονται με τη λογική του κινήματος του  «Νέου Μαχόμενου Εθελοντισμού που περιλαμβάνει την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του «άλλου», την διατύπωση λόγου «εκ μέρους του», εκ μέρους εκείνων που στερούνται «φωνής»,  πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ….Ο νέος μαχόμενος εθελοντισμός συγκροτείται σε αντιδιαστολή με την φιλανθρωπία (η οποία θεωρείται παρωχημένη μορφή αρωγής και κοινωνικότητας με ισχυρές ταξικές συνδηλώσεις) και σε συνάφεια με την έννοια της κοινωνίας πολιτών».

Τα ΕΜΜ δεν έχουν σχέση με τις ρηχές ρητορικές των κομματικών μηχανισμών περί εθελοντισμού και κοινωνίας πολιτών, έτσι όπως αυτές διαμορφώθηκαν καιροσκοπικά,  και αποσπασματικά  τα τελευταία χρόνια.   Ως δράση υιοθετούν την άποψη ότι:

«Ο «εθελοντής» θεωρείται το πιο απτό, το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της κοινωνίας πολιτών ακριβώς επειδή αντανακλά και εμπεριέχει το νέο περιεχόμενο του «πολίτη», ενώ είναι μπολιασμένος με την αρχή της ανιδιοτέλειας. Ο εθελοντής ως υπεύθυνος πολίτης λαμβάνει μέρος σε ανιδιοτελείς πρακτικές «για το καλό της κοινωνίας», σε δράσεις προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο… Ο εθελοντής μπορεί να διαμορφώσει ένα εναλλακτικό όραμα για την κοινωνία»[1] . Μια κοινωνία δημοκρατική, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.


[1] Οι φράσεις που είναι  σε εισαγωγικά  ανήκουν στην συνάδελφο κοινωνική ανθρωπολόγο Κατερίνα Ροζάκου, σε κείμενο που δημοσίευσε το  2008 και έχει τίτλο «Κοινωνικότητα και “κοινωνία αλληλεγγύης” στην περίπτωση ενός εθελοντικού σωματείου». Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης 32: 95-120.

Μετανάστες, θύματα σε κάθε περίπτωση.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

του Μάκη Μωράκη

Η κατάργηση των οικονομικών συνόρων που έφερε η Αμερικάνικη παγκοσμιοποίηση οδήγησε και στην παγκοσμιοποίηση μιας Αμερικάνικης κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Με αποκορύφωμα την περίοδο Κλίντον οι ιδιωτικές τράπεζες αφέθηκαν χωρίς πολιτικό έλεγχο να καθορίζουν την παγκόσμια οικονομία. Η περίφημη Νέα Τάξη πραγμάτων άλλαξε τον παραγωγικό τομέα με την χαλάρωση των δασμών και οδήγησε τις επιχειρήσεις σε χώρες χαμηλού κόστους και σε φορολογικούς παραδείσους εις βάρος της μεσαίας εισοδηματικής τάξης των Δυτικών κοινωνιών. Η μεσαία τάξη στυλοβάτης του κράτους άρχισε να καταρρέει. Ο μέσος πολίτης από καταθέτης έγινε δανειζόμενος. Η πρόχειρη λύση στο πρόβλημα κινήθηκε σε δύο άξονες

α) τον αλόγιστο δανεισμό από αγορά κατοικίας μέχρι διακοποδάνεια ώστε οι μικρομεσαίοι να μπορούν να καταναλώσουν τα προϊόντα που παράγονται στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους

β) την αποδοχή της παράνομης μετανάστευσης και της ανασφάλιστης εργασίας.

Δύο άξονες εφευρήματα του νεοφιλελευθερισμού. Με ηθικό επικάλυμμα την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και στο όνομα της ελευθερίας  το σύστημα αποδέχτηκε την εισροή μεταναστών από τις λεγόμενες τρίτες χώρες όσο εξυπηρετούσε την οικονομική στρατηγική του.

Η Ελλάδα του Σημίτη και του Καραμανλή ακολούθησε πιστά το νεοφιλελεύθερο δόγμα στον παραγωγικό τομέα. Φθηνά εργατικά, τραπεζικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες ακόμη και σε  μετανάστες με ελλιπή  χαρτιά, δίχως περιουσιακά στοιχεία, αποτέλεσαν κυρίαρχη πρακτική. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η αποδοχή των μεταναστών δεν έχει καμία ουμανιστική, αλλά προωθήθηκε από τα αστικά κόμματα που διακυβέρνησαν με οικονομικούς όρους. Την στιγμή που οι Έλληνες ιδιώτες βρήκαν πρόσφορο έδαφος στα Βαλκάνια (Μπιζνες στα Βαλκάνια), το Ελληνικό κράτος είδε τους μετανάστες ως νέους πελάτες για το ίδιο  και τις Ελληνικές τράπεζες.

Η ιστορική εξέλιξη της κρίσης είναι γνωστή. Πολλές ιδιωτικές τράπεζες βασίστηκαν σε προβληματικά ομόλογα, τοξικά όπως ονομάστηκαν, η φούσκα έσκασε και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν. Σε γενικές γραμμές οι θεωρίες που ακούμε όλα αυτά τα χρόνια για την έξοδο από την κρίση συνοψίζονται στην νεοφιλελεύθερη άποψη που λέει:

α) Η κρίση οφείλεται στα υπερχρεωμένα κράτη τα οποία πρέπει με προγράμματα λιτότητας να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ώστε το σύστημα να ξεμπλοκάρει

β) Το κράτος πρέπει να συνεχίσει να παρεμβαίνει υπέρ των τραπεζών ώστε να διατηρήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα (το αντίθετο δηλαδή από αυτό που έπραξε η Ισλανδία μετά την κατάρρευση της). Πριν λίγες μέρες δοκιμάστηκε και ένα νέο ακραίο δόγμα με το κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο. Με λίγα λόγια Καπιταλισμός χωρίς παραγωγή μπορεί να υπάρξει χωρίς τράπεζες όχι.

Και στην αριστερή, μαρξιστική  που λέει ότι η κρίση είναι τεχνητή για να κερδοφορίσουν περισσότερο οι λίγοι ή αποτελεί την παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος που καταρρέοντας τρώει τις σάρκες του. Το κούρεμα καταθέσεων μοιάζει με κίνηση καμικάζι που αυτοπυρπολείται όπου στον ρόλο του καμικάζι ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός.

Έχει πάντως τεχνηέντως φύγει από το επίκεντρο των αναλύσεων ο ρόλος των εκατομμυρίων μεταναστών στην εξελικτική πορεία της κρίσης. Σήμερα η Ελληνική κυβέρνηση βλέποντας την άνοδο του Εθνικισμού ξεκινά σκούπα και σηκώνει φράχτες ενώ σε όσους έχουν νόμιμη διαμονή επιτίθεται μέσο της εφορίας στις καταθέσεις τους ώστε να αποφύγει διαρροή κεφαλαίων προς τις πατρίδες τους .

Η αξιωματική αντιπολίτευση  σε αντιδιαστολή, αξιακά προσβλέπει στην κατάργηση των συνόρων και στην προστασία των δικαιωμάτων των οικονομικών μεταναστών πληρώνει το πολιτικό κόστος από μία κοινωνία που βλέπει πλέον εντόνως εχθρικά τον ξένο.

Ο Σύριζα όμως προσπαθώντας να προσφέρει κυβερνητική πρόταση στρέφεται από τον διεθνισμό σε ένα δόγμα «εθνικότερο». Ενώ παραδέχεται ότι τα προβλήματα είναι διεθνή βλέπει ως έξοδο από την κρίση την αναδημιουργία μιας εθνικής οικονομίας  με ενισχυμένο τον ρόλο του κράτους, ελέγχου των ντόπιων τραπεζών και ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής. Για μια οικονομία που θα εξυπηρετεί τις υλικές ανάγκες του Ελληνικού λαού .

Το μοντέλο αυτό αν το δούμε προσεχτικά θυμίζει τις θέσεις της Λαϊκής Δεξιάς όπως εκφράστηκαν από το ΛΑΟΣ πριν την πτώση του και άκομψα σήμερα από την Χρυσή Αυγή. Τα όρια μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς γίνονται ασαφή μέσω της πολυπλοκότητας και της πολυμορφίας των προβλημάτων. Χαρακτηριστική και η προσέγγιση Ανεξαρτήτων Ελλήνων και Σύριζα.

Κάπου εκεί ξεφλουδίζουν οι παραδοσιακές ιδεολογίες. Η αριστερά οφείλει να προσαρμόζεται και να αναδημιουργείται διατηρώντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Θύματα σε κάθε περίπτωση είναι οι οικονομικοί μετανάστες οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο και παίζονται μπάλα μέσα σε μία κοινωνία που βράζει. Και το χειρότερο η μεσαία τάξη βλέπει ως μεγαλύτερο εχθρό τους μετανάστες από ότι το τραπεζικό σύστημα που γέννησε και συντηρεί την κρίση. Ελπίζω τα γεγονότα της Κύπρου να ενεργοποιήσουν συνειδήσεις και να αναδείξουν ότι η κρίση είναι «μηχανιστικό αποτέλεσμα» μιας αλόγιστης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πρέπει πρωτίστως να προστατέψουμε τον άνθρωπο, ανεξαρτήτου εθνικότητας από την αλλοτρίωση. Χωρίς αυτό ως βάση της σκέψης μας η κρίση θα γεννήσει μεγαλύτερα ανθρώπινα τέρατα από τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια.

Αρέσει σε %d bloggers: