Πάνορμος: ενώ έχουμε τη δυνατότητα να πράξουμε διαφορετικά, θα προτιμήσουμε τη σιωπή;

Panormos 1

 Πάνορμος: ενώ έχουμε τη δυνατότητα να πράξουμε διαφορετικά, θα προτιμήσουμε τη σιωπή;

Το θέμα της διαχείρισης των παραλιών στην Μύκονο χρήζει σοβαρού σχεδιασμού και εποπτείας αφού είναι από τους σημαντικότερους πόλους έλξης των επισκεπτών στο νησί, αλλά και των επιχειρηματιών, ντόπιων και ξένων. Η Κ.Ε.Πο.Μ. έχει θίξει ως τώρα πολλές φορές το θέμα της ορθής διαχείρισης και θα συνεχίσει να εκφράζει τις ανησυχίες της, θέλοντας να συμβάλλει στην περαιτέρω ανάδειξη και προστασία τους, με τρόπο που να διασφαλίζεται η αειφορία τους για τις επόμενες γενιές.

Μία από τις υποθέσεις που μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα είναι η περίπτωση της επιχείρησης που λειτουργεί απο πέρυσι στο Πάνορμο και που στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. της Δημοτικής Κοινότητας στις 10/05/17 πήρε τη προέγκριση για λειτουργία, με καινούρια επωνυμία. Ο Πάνορμος ανήκει σε μια ιδιαίτερη ομάδα παραλιών μαζί με την Φραγκιά, τη Φτελιά και τη Μερχιά, κ.ά. που προστατεύονται από Δημοτικές αποφάσεις και νόμους του Κράτους.

Ξεκινώντας λοιπόν από τις τελευταίες εξελίξεις παραθέτουμε εδώ το ιστορικό της υπόθεσης και επιμένουμε ότι η διαχείριση των παραλίων του νησιού πρέπει να γίνεται με διαφάνεια.

Μάλιστα, στις 23 Μαΐου 2017 κατατέθηκε επερώτηση στη Βουλή από τον Βουλευτή Κυκλάδων Νίκο Συρμαλένιο για το θέμα αυθαιρεσιών και καταπατήσεων των παραλιών στη Μύκονο (δες την επερώτηση και την απάντηση Σταθάκη ΕΔΩ).

Παράλληλα ο Συνήγορος του Πολίτη που ξεκίνησε να ασχολείται με την υπόθεση ήδη από πέρισυ, ζητάει επίσης σε έγγραφο του (19.05.2017) την άμεση αυτοψία από όλες τις υπηρεσίες μιας και εμφανίζονται πλέον καινούρια στοιχεία που έχουν κατατεθεί στην Εισαγγελία Σύρου για τις παράνομες εγκαταστάσεις της επιχείρησης που λειτουργεί στον Πάνορμο όπως: μπετένιες πλατείες με σκυρόδεμα, πέργκολες και πισίνες, για να αναφέρουμε κάποια. Το θέμα έχει πλέον περάσει στην Δικαιοσύνη.

Panormos 2

Όταν αναφερόμαστε στο Πάνορμο δεν είναι γιατί έχουμε προσωπικά με τη συγκεκριμένη επιχείρηση ή τους ιδιόκτητες.

Είναι γιατί η συμπεριφορά  και οι παράνομες ενέργειες των συγκεκριμένων επιχειρηματιών  είναι από τις πιο προκλητικές και γιατί όλοι οι επιχειρηματίες και ο ίδιος ο Δήμος οφείλουν να πράττουν σύμφωνα με το νόμο και να σέβονται τις ισχύουσες διατάξεις.

Θυμίζουμε ότι αποτελεί  συνέχεια πολλών παρεμβάσεων της Κίνησης για παρεμβάσεις- καταπατήσεις στον Δημόσιο χώρο.

Όπως άλλωστε σημειώνει ο Συνήγορος του Πολίτη και το Συμβούλιο της Επικράτειας, ο αιγιαλός είναι κοινό αγαθό και ανήκει σε όλους.

Καλούμε λοιπόν τον Δήμο να επανεξετάσει το ζήτημα του Πανόρμου, και τη μείζονα αντιπολίτευση να επανατοποθετηθεί -σύμφωνα και με τα νέα έγγραφα/εξώδικο- να ανακαλέσει τη θετική της ψήφο για την αδειοδότηση, να υπερασπιστεί το ρόλο της στην τήρηση των νόμων ως αυτοδιοικητική παράταξη και να συνταχθεί μαζί μας. Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και οι πολίτες αυτού του τόπου. Να αποφασίσουν δηλαδή, τι μέλλον θέλουν γιατί η ευθύνη για την μοίρα του τόπου είναι κοινή και εμπεριέχει την ελευθερία της επιλογής.

Διότι ας μην ξεχνάμε ότι είτε πρόκειται για πεζουλάκι, πλατεία, ή παραλία και γενικά οποιονδήποτε Δημόσιο χώρο, η δημοτική αρχή που κάνει σωστά τη δουλειά της οφείλει να πράττει  ως αρχή πολιτική και όχι επιχειρηματική είτε συντεχνιακή και ως θεσμός αυτοδιοίκησης. Δεν πρέπει δηλαδή να υιοθετεί τiς πρακτικές της πιο “σκοτεινής” πλευράς των  επιχειρηματιών που ανθούν πλέον στον τουρισμό και που είναι βαθιά αντικρατιστές (γεγονός που βαθμιαία γιγαντώθηκε με την κρίση), που έχουν μάθει να παρακάμπτουν θεσμούς, κρατικές δομές και νόμους προκειμένου να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, να μην λογοδοτούν και να αποφεύγουν ελέγχους.  Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο Δήμαρχος Μυκόνου είναι νομικός και ακόμη και αν ψηφίζεται η παράταξή του από κάποιους από τους παραπάνω, δεν πρέπει να ταυτίζεται με αυτούς, αλλά αντίθετα να έχει σαν γνώμονα το συμφέρον όλων όσων ζουν και εργάζονται πάνω στο νησί.

 Το χρονικό ενός προδιαγεγραμμένου εγκλήματος: Ο Πάνορμος ως   παράδειγμα της «νέας» παραβατικότητας στη Μύκονο

Η συμπεριφορά της επιχείρησης που λειτουργεί το εστιατόριο στον Πάνορμο τα τελευταία χρόνια, μας έχει απασχολήσει επανειλημμένως και θα συνεχίσει να μας απασχολεί.

Όχι μόνο γιατί παρανομεί απροκάλυπτα σε μια περιοχή προστατευόμενη, από πολλές διατάξεις, δεν συμμορφώνεται και προκαλεί, αλλά κυρίως, γιατί αγνοεί ελεγκτικούς μηχανισμούς, νόμους και διατάξεις, ερμηνεύει την νομοθεσία κατά το συμφέρον της και δεν διστάζει να απειλεί ακόμη και τους δημόσιους λειτουργούς, για να πετύχει τον σκοπό της.

Επιμένει να λειτουργεί χωρίς άδεια αποδεικνύοντας έτσι την ανυπαρξία του κράτους αλλά κυρίως την εύνοια της Δημοτικής αρχής του Δήμου Μυκόνου, παρά τις δηλώσεις του ίδιου του Δημάρχου στο παρελθόν, για την προστασία της περιοχής και την αντίδραση και υποκριτική συναίνεση του Προέδρου της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής, στην συνεδρίαση αυτής, τον Μάιο του 2016.

Λειτούργησε λοιπόν κανονικά παρά την σφράγιση της επιχείρησης τον περασμένο  Ιούνιο, επανήλθε με αίτηση για νέα άδεια στην Δημοτική Κοινότητα Μυκόνου τον Νοέμβριο του 2016 παρακάμπτοντας το γεγονός ότι η αδειοδοτούσα αρχή δεν μπορεί για 3 χρόνια να εγκρίνει λειτουργία  καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος στην ίδια επιχείρηση.

 Και αφού δεν τα κατάφερε με τον τρόπο αυτό, μεταλλάχθηκε!

Άλλαξε επωνυμία και ΑΦΜ χωρίς στην ουσία να αλλάζει μετόχους και συμπεριφορά. Στην συνεδρίαση στις 10/05/17 της Τοπικής Δημοτικής Κοινότητας Μυκονίων, εξετάστηκε ο φάκελος προ έγκρισης του εστιατορίου στον Πάνορμο το οποίο έφερε αίτηση με καινούργια εταιρική μορφή.

Στο φάκελο που εξέτασε το Συμβούλιο, είχαν κατατεθεί από την εταιρεία δύο βεβαιώσεις από την πολεοδομία Μυκόνου κατά τις οποίες βεβαιώθηκε η τακτοποίηση αυθαιρεσιών ακόμη και για κτίσματα μετά το 2011.  Χαρακτηριστικό είναι ότι ο πολεοδόμος κ. Αντώνης Καστορίνης και τις δύο αιτήσεις της εταιρείας τις απάντησε αυθημερόν αποδεικνύοντας ότι όταν θέλει, μπορεί να λειτουργεί άμεσα παρά τη δικαιολογία της υποστελέχωσης και την παραφιλολογία ότι το τοπικό γραφείο έχει μεγάλο φόρτο εργασίας και καθυστερεί στις αποφάσεις.

Στην συνεδρίαση αυτή, παρά την διαπίστωση του γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη γύρω από τη μη ύπαρξη νόμιμων άδειων και την έλλειψη έλεγχου των αρμόδιων υπηρεσιών όπως επίσης και τις διαπιστώσεις της δικηγόρου του Δήμου που σε προηγούμενη συνεδρίαση είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το ιστορικό παραβατικότητας μέχρι σήμερα του εν λόγω εστιατορίου, δόθηκε νέα προέγκριση από το Δήμο.

Η πολυπόθητη προέγκριση δόθηκε με έξι ψήφους υπέρ (πέντε της συμπολίτευσης και μία της μείζονος αντιπολίτευσης) και μία κατά, από τον σύμβουλο της Κ.Ε.Πο.Μ.

Για την τελική άδεια και λειτουργία της επιχείρησης θα αποφανθεί ο Δήμος και η άδεια θα υπογραφεί απο το Δήμαρχο, αφού στον φάκελο υπάρχουν όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και βεβαίως, η βεβαίωση της Αρχαιολογίας. Αρκεί να μην λειτουργήσει ως τότε μόνο με την προ έγκριση. Παρ’ όλα αυτά το εστιατόριο όπως ανακοίνωσε μέσω της σελίδας του στα κοινωνικά δίκτυα άνοιξε στις 11/05/2017 χωρίς να έχει λάβει ακόμη οριστική άδεια λειτουργίας!

Panormos 4

Πολλά τα ερωτήματα λοιπόν:

– Για ποιο λόγο και με εντολές τίνος δεν έχει εκδοθεί από τον πολεοδόμο Μυκόνου ως όφειλε, πρωτόκολλο κατεδάφισης την Άνοιξη του 2016;

– Πότε προέβη σε νέα αυτοψία η Υπηρεσία Δόμησης Δήμου Μυκόνου για να διαπιστώσει νέες αυθαίρετες κατασκευές;

– Για ποιόν λόγο και με εντολές τίνος, ο προϊστάμενος της πολεοδομικής υπηρεσίας εξυπηρέτησε ταχύτατα την εν λόγω επιχείρηση όταν ο όγκος της δουλειάς του κατά δήλωσή του ιδίου, τον αναγκάζει να μην εξυπηρετεί επαρκώς πολίτες και άλλους επιχειρηματίες του νησιού;

– Πως τακτοποιούνται αυθαιρεσίες μετά το 2011 και με την υπογραφή τίνος μηχανικού;

– Για ποιο λόγο δεν χρησιμοποιούνται αεροφωτογραφίες για να  αποδειχθούν οι παραβάσεις;

– Για ποιον λόγο ο πρόεδρος του ΔΣ του Δήμου κ. Ατζαμόγλου  κατά την διάρκεια της συνεδρίασης του ΔΣ του Δήμου στις 11/5/17 επιτέθηκε στην επικεφαλής της ΚΕΠοΜ, Άννα Καμμή όταν εκείνη ενημέρωνε τον Δήμαρχο και το Σώμα για την κατ’ εξακολούθηση προκλητική και παράνομη λειτουργία της επιχείρησης, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα ίδια επιχειρήματα των παραβατών επιχειρηματιών;

Αυτά και άλλα πολλά μένουν να διερευνηθούν από την αρμόδια Εισαγγελία και τους ελεγκτές νομιμότητας.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η Δημοτική αρχή του κ. Κουκά υποστηρίζει επιλεκτικά ορισμένους επιχειρηματίες και άλλους όχι.
Panormos 3

 Να πούμε το όχι εγκαίρως.

Όταν λοιπόν ένας Δήμος  εξυπηρετεί τους ημέτερους και επιλέγει να συμπεριφέρεται με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά στο θέμα της ανοχής παραβάσεων από επιχειρηματίες όπως αυτούς του Πάνορμου, αναρωτιέται κανείς ποιό είναι το κριτήριο του και ποιά η συναίσθηση ευθύνης απέναντι στον τόπο που διοικεί. Ειδικά σε μια εποχή που ορίζεται άμοιρη, λόγω οικονομικής κρίσης, το αποτέλεσμα είναι να  αφήνονται όλα στην τύχη της κάθε λογής  επιχειρηματικότητας, που εξαιτίας της απουσίας του κράτους, του χρέους, της φτώχειας στην υπόλοιπη Ελλάδα, με προκάλυψη τη φτηνή ρητορική ότι «δίνει εργασία στον κοσμάκη» διαλύει τόπους, οικονομίες και ανθρώπινες ζωές.

Σε αυτό το φόντο η Μύκονος δεν μπορεί να είναι το παράδειγμα επιβίωσης και πλουτισμού με όρους «άγριας Δύσης», με τα αρπακτικά, το ξέπλυμα, τον εργασιακό μεσαίωνα και μια δουλική δημοτική αρχή.

Αν κάποτε τα εντός του νησιού  περίεργα «δούναι-λαβείν» διευθετούνταν με πολιτικά μικρορουσφέτια και μια ‘ανεκτή’ παραβατικότητα, τώρα τα πράγματα άλλαξαν και αυτό που έχει προκύψει έχει ασύλληπτο μέγεθος και θα έχει συνέπειες πέρα από κάθε φαντασία.

Καλούμε λοιπόν την κοινωνία της Μυκόνου να ανασυνταχθεί. Να μην βλέπει αρνητικά τον αγώνα και τις πρωτοβουλίες εκείνων που ενδιαφέρονται από αγάπη για τον τόπο. Κυρίως να μην απορεί γιατί κάποιοι -ιδιώτες ή συλλογικότητες- παίρνουμε την πρωτοβουλία να καταγγείλλουμε τις κραυγαλέες παραβάσεις τυχάρπαστων επενδυτών, που σήμερα είναι δω και αύριο άλλου. Ας συμπορευτούμε όλοι  μαζί σε αυτήν την προσπάθεια αντίδρασης απέναντι στην ανευθυνότητα των αρμόδιων να συνταχτούν με τον νόμιμο και δίκαιο. Τώρα πριν να είναι αργά πλέον για όλους μας.

Τέλος, και ενώ ακόμα το παιχνίδι δεν έχει χαθεί, ας προστατέψουμε κάποια κομμάτια της αξιοπρέπειας αυτού του τόπου, γιατί η συλλογική μνήμη και ιστορία καταγράφει τα λάθη όλων, ιδιαίτερα όσων είχαν την δυνατότητα να πράξουν διαφορετικά αλλά προτίμησαν την σιωπή.

Ας μην είμαστε εκείνοι, που σιώπησαν όταν είχαμε ακόμα φωνή.

Panormos today and yesterday
Ο Πάνορμος χτες και σήμερα. Αρχείο Δημήτρη Κουτσούκου

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Επαναλαμβάνουμε και υπενθυμίζουμε ότι,
η παραλία Πανόρμου προστατεύεται
από πολλαπλά διατάγματα

– Ως αρχαιολογικός χώρος από την ΥΠΟ/ΑΡΧ/Α1/Φ43/21736/1223  – ΦΕΚ 606/1995 για την κήρυξη αρχαίων θέσεων και μνημείων, την οποία η εν λόγω επιχείρηση δεν έχει σεβαστεί. Ας σημειωθεί ότι η Εφορεία Κυκλάδων έχει εκδώσει δυο σήματα διακοπής εργασιών μια και το κτίριο του εστιατόριου έχει κατασκευαστεί άνευ έγκρισης από την ιδια την Εφορεία,

– Το Π.Δ. 243 / 2005 ΠΔ της χωροταξικής Μυκόνου για τον καθορισμό Ζώνης Οικιστικού Έλεγχου ΖΟΕ .

– Ως υδροβιότοπος, σημείο  εκβολής ρέματος και έχει ενταχθεί στο κατάλογο μικρών νησιωτικών υγρότοπος  και απαγορεύεται οποιαδήποτε αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος.

__________________________________
Οι φωτογραφίες (πλην της διπλής σύνθεσης στο τέλος)

  προέρχονται από την σελίδα προβολής της επιχείρησης στο facebook

Οι γάμοι και τα παρατράγουδα.

του Γιώργου Γ. Ξυδάκη

                           Θα ξυπνήσει η κουρεμένη και θα δει το πάπλωμά της*

13599777_10208681655372999_8165281644239976644_n
Έχω μεγαλώσει στη Μύκονο όταν άρχιζε να γενικεύεται το θαύμα του μαζικού τουρισμού.
Από το 1973 δούλευα βοηθός σερβιτόρου σε εποχιακά μαγαζιά στον Πλατύ Γιαλό, τον Άγιο Στέφανο, τη Χώρα.
Έζησα τη λάμψη μαγαζιών όπως η Vengera, Pierro’s, 9 Muses , Φιλιππή, Caprice κ.α.
Αλλά και την ταπεινή γοητεία μαγαζιών όπως Καβουρότρυπα, Κιούκας, Κούνελας, Αλέξης, Ζαχαρούλα, Μαλλιάκος κ.α.
Στο πέρασμα του αδίστακτου χρόνου πολλά μαγαζιά – σημαίες κλείσανε και πολλοί κλάψανε για το τέλος εποχής που σηματοδότησαν.
Όμως η Μύκονος δεν πληγώθηκε.
Γιατί το απόλυτο brand name είναι η Μύκονος, ο τόπος και οι άνθρωποι.
Κανένα μαγαζί, καμμία φίρμα δεν είναι σε θέση να διαφημίσει τη Μύκονο. Η Μύκονος προστίθεται στις εταιρικές ταυτότητες προσδίδοντας αίγλη και φήμη ακόμη και σε επιχειρήσεις που μπαίνουν μέσα, πληρώνοντας τοιουτοτρόπως το μερίδιο συμμετοχής στο fund Μύκονος!
Σήμερα βιώνουμε μια κατάσταση όπου σωματέμποροι, ναρκέμποροι και κάθε είδους έμποροι δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στο νησί, γεμίσαμε λίμο και βαν πολυτελείας με φιμέ τζάμια, επιχειρήσεις με δικά τους βαν και παράνομες πινακίδες σήμανσης λειτουργούν ασύδοτα, οι ακτές κι οι παραλίες γίνονται παραμάγαζα, σπίτι για να νοικιάσουν οι εργαζόμενοι δεν υπάρχει, και όποιος έχει αντίρρηση είναι οπισθοδρομικός.
Ο μαζικός «δημοκρατικός» τουρισμός της Μυκόνου όπου δίπλα στους τζετ σέτερς τρωγοπίναν και γλεντούσαν τα λαϊκά παιδιά από την Κοζάνη ή τη Νάπολη μετατρέπεται σε πεδίο αποκλεισμού, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και προνόμιο των πλουσίων.
Το μοντέλο που τόσα χρόνια εξυπηρέτησε τα γούστα φραγκάτων επισκεπτών, διανοούμενων, καλιτεχνών αλλά και ανώνυμων νεολαίων και παραθεριστών, το μοντέλο που πέρναγε λεφτά στις τσέπες ντόπιων και ξένων επιχειρηματιών και εργαζομένων με διάχυση προς όλους, έχει αλλάξει.
Υψηλοί τοίχοι αντικαθιστούν τις χαμηλές ξερολιθιές, πορτιέρηδες ελέγχουν τις εισόδους μαγαζιών, φουσκωτοί καθαρίζουν στα χάι μαγαζιά με δύο νεκρούς τα τελευταία χρόνια και δεκάδες νεκρούς και τραυματίες στους δρόμους από ανεξέλεγκτη χρήση αλκοόλ, επισφαλή οδήγηση και υπεράριθμα τροχοφόρα σε αναντίστοιχα μικρό οδικό δίκτυο.
Ζούμε στην εποχή μιας κρίσης, κύρια οικονομικής μα όχι μόνο, και βλέπουμε τα αποτελέσματα της κάκιστης διαχείρισης των προηγουμένων ηγεσιών. Κανείς δεν απολογήθηκε ή τιμωρήθηκε. Όμως τη ζημιά την πληρώνει ο λαός με βαρύτατες συνέπειες.
Δημαρχάκια και αντιδημαρχάκια παρέλασαν και παρελαύνουν, αλλά κανείς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και κανείς δεν θα απολογηθεί για τα λάθη και τις ενέργειες που όφειλαν να κάνουν για την προάσπιση του κοινού συμφέροντος και μέλλοντος του τόπου.
Εθελοτυφλούν λες και ζουν στην Αστυπάλαια, βαυκαλίζονται αμπελοφιλοσοφώντας αστειότητες και ανοησίες του τύπου «μας διαφημίζει η Αντριάνα Λίμα» και πάει λέγοντας.
Ή είναι διανοητικά ανίκανοι να δουν και να δράσουν για τα γεγονότα ή κάνουν τις πάπιες αποκομίζοντας οφέλη.
Ιδεολογίες στα γλέντια και τους τζίρους δεν χωράνε.

Όμως τον τελευταίο λόγο οφείλει να πει η ντόπια κοινωνία, να σκύψει πάνω στα προβλήματα, να τα δει σε βάθος χρόνου και να δράσει για τη βιωσιμότητα και το μέλλον των παιδιών και εγγονιών της.
Ο τουρισμός είναι σημαντικότατη οικονομική πηγή ευμάρειας. Η επίθεση που θα δεχτεί από αλλότρια συμφέροντα η δημόσια και ιδιωτική περιουσία στο νησί θα είναι τρομερή. Ήδη το αεροδρόμιο πήγε σε γερμανικά χέρια, το λιμάνι φτιάχνεται με δικά μας χρήματα για να δωρηθεί κι αυτό σε ξένα συμφέροντα, επιχειρήσεις και περιουσίες σύντομα θα καταλήξουν αλλού.
Αν δεν αντισταθούμε, θα καταλήξουμε στο γάμο του Καραγκιόζη να περιμένουμε να γλείψουμε τα κόκαλα της γιορτής. Μιας γιορτής που οι γονείς μας στήσανε και τροφοδότησαν, σαν τα κακόμοιρα πανηγύρια μας που αφού αφρόνως τα διογκώσαμε τώρα μας πλακώνουν και τα εγκαταλείπουμε.
Όταν ξυπνήσουμε κουρεμένοι πάνω στο πάπλωμα που φτιάχτηκε με τα δικά μας μαλλιά, θα είναι αργά.


*παλιά μυκονιάτικη παροιμιώδης φράση που κουβαλά

όλο τον σουρεαλισμό και το χιούμορ των ντόπιων.

«Αλί καημένη Μύκονος»

Panormos 2016
Ευθύ ερώτημα στον δήμαρχο Μυκόνου κ. Κωνσταντίνο Κουκά:
«Είστε διατεθειμένος να κάνετε κάτι για αυτές τις τελευταίες
παράλιες της Μυκόνου που πρέπει να προστατευτούν»;

 Τελικά αυτό το νησί πραγματικά αρχίζει μας “τρώει”[1] όπως λέει και ο ποιητής. Εδώ και πολλά χρόνια  ένα μικρό ποσοστό πολιτών υποστηρίζουμε ότι η φύση είναι το μοναδικό κεφάλαιο που μας έχει μείνει και πρέπει να προστατευτεί από την άλογη επιχειρηματικότητα που μόνο στόχο έχει το πρόσκαιρο κέρδος και όχι την αειφόρο ανάπτυξη του τόπου.

Αν παραμείνουμε κοντόφθαλμοι και της αρπαχτής θα καταστρέψουμε αυτήν την σημαντική παρακαταθήκη που μονάχα με σωστή και ήπια ανάπτυξη θα μπορεί να παρέχει εισόδημα για πολλές γενιές ακόμα. Όμως η πλειοψηφία σε αυτόν τον τόπο δεν συμμερίζεται ούτε τις απόψεις ούτε τις ανησυχίες που οικολογικές οργανώσεις εκφράζουν κατά καιρούς. Ούτε καν μπαίνει στο κόπο να ανακυκλώσει τον όγκο των σκουπιδιών που παράγει, η να ενημερωθεί και να αντιδράσει στις καταστρεπτικές συνέπειες που έχει στο περιβάλλον και στην ίδια μας την υγεία η ύπαρξη ανοιχτών χωματερών πάνω από τη Φτελιά, η οποία μόλις εχτές καταγγέλθηκε επειδή πήρε φωτιά. Στη  Μύκονο των ακριβών διακοπών λοιπόν, τα σκουπίδια και η διαχείριση τους παραμένει πρόβλημα άλυτο και η προστασία της υγείας των κατοίκων και του περιβάλλοντος πολυτέλεια.

Στη Μύκονο φαινόμενα καταπάτησης είναι καθημερινά, όλο και περισσότεροι νομίζουν ότι η φύση τους ανήκει και μπορούν να επεμβαίνουν κατά βούληση και να την διαμορφώνουν για να την εκμεταλλεύονται . Αλλοιώνουν τα παράλια,τις κορυφογραμμές, τα βράχια, όπως και όταν θέλουν χωρίς να ενδιαφέρονται για νόμους και κανόνες   Με επιχειρήσεις που βασίζονται σε υπηρεσίες γκλαμουριάς και ματαιοδοξίας απευθύνονται σε πελάτες που δεν τους ενδιαφέρει ούτε η προστασία του περιβάλλοντος, της ακτογραμμής, της θάλασσας και που έρχονται για την εφήμερη χαρά που μπορούν να αγοράσουν.. Αυτή είναι η ποιότητα γνωρίζουν και αυτήν υπηρετούν. Αντίθετα οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες που ζουν σε αυτό τον τόπο και οι λίγοι που μπαίνουν μπροστά και προσπαθούν να σταματήσουν την περιβαλλοντική καταστροφή, απειλούνται και διώκονται. Στου κουφού την πόρτα όμως, βροντάμε ακόμα και θα επιμείνουμε στο ότι μόνο εμείς Σαν πολίτες αυτού του τόπου, οφείλουμε να τον προστατέψουμε από την ωφελιμοκρατία των νέων και παλιών επιχειρηματιών, που δραστηριοποιούνται στο νησί τα τελευταία χρόνια και όλων αυτών που δεν σέβονται, ούτε το περιβάλλον, ούτε τους συμπολίτες τους.

Το ξαναλέμε και από δω τίποτα προσωπικό δεν έχουμε με κανένα ιδιόκτητη η επιχειρηματία, το μονό που θέλουμε είναι να σέβονται τους νόμους.

Να εκμεταλλεύονται τις παράλιες με το δικαίωμα που τους δίνει η πολιτεία και στα όρια που ορίζει. Χωρίς υπερβολή! Είναι χώροι δημόσιοι και κοινόχρηστοι, που έχουν και άλλοι δικαίωμα να χρησιμοποιούν. Να παίρνουν λοιπόν τις άδειες που χρειάζονται, πολύ περισσότερο όταν αυτές προστατεύονται από συγκεκριμένες αποφάσεις όπως ο Πάνορμος, η Φτελιά κ.ά. Στην ιδιαιτερότητα του φυσικού τοπίου αυτών των δυο παράλιων ας προστεθεί και η προστασία τους από την αρχαιολογική υπηρεσία. Στον Πάνορμο με την Μαύρη σπήλια, βρέθηκαν κομμάτια οψιανού, που δείχνουν ότι έχει κατοικηθεί από την εποχή του λίθου. Στην Φτελιά έχουμε λατομείο πορόλιθου και εγκατάσταση ναυτικών από το 5000 πχ. Η σημασία και των δυο προστίθεται στην χρήση του αιγιαλού και των ακτών αυτών από την νεολιθική εποχή και αποδεικνύει ποσό παλιά είναι η σχέση των Κυκλαδιτών με την θάλασσα και την ναυσιπλοΐα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο οψιανός προέρχεται μονάχα από τη Μήλο και δεν υπάρχει σε κανένα άλλο νησί. Τα ευρήματα της Φτελιάς είναι από τις πιο σημαντικές αποδείξεις που έχουμε της μακρόχρονης παρουσίας ανθρώπων στο νησί, που είχε μια τελείως διαφορετική εικόνα όσον άφορα τη χλωρίδα και τη πανίδα του. Η ανασκαφή έχει δώσει πολλά καινούρια στοιχεία και η Φτελιά έχει ακόμα πολλά κρυμμένα μυστικά. Και οι δύο παράλιες με την ιστορία και τη φυσική τους διαμόρφωση έπρεπε να είχαν προστατευτεί σαν τοπία ιστορικής και εθνικής σημασίας αντί να υποβαθμίζονται από παράνομες εγκαταστάσεις και διαμορφώσεις χωρίς καν άδειες από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τους τελευταίους μήνες οι πολίτες της Μυκόνου αγωνιζόμαστε για την προστασία της περιοχής του Πάνορμου, ενός από τους τελευταίους σωζόμενους υδροβιότοπους της Μυκόνου και αρχαιολογικού χώρου. Ο καινούριος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται εκεί από το 2014 δεν έχει πάρει καμία άδεια οικοδομικών εργασιών από καμία υπηρεσία. Αποτέλεσμα ο Δήμος Μυκόνου να ανακαλέσει την άδεια του καταστήματος στο τέλος Μάιου, απόφαση η οποια αναρτήθηκε πρόσφατα στο διαύγεια. Παρόλα αυτά το ίδιο συντελείται όλο το χειμώνα από άλλες αντίστοιχες επιχειρήσεις στον Κάβο του Καφέ, στη Φτελιά, στην Άγια Άννα της Παράγκας, στο Καλό Λιβάδι, στη Λιά επεμβαίνουν και αλλοιώνουν το φυσικό περιβάλλον, σκεπάζουν ρέματα, δυναμιτίζουν βραχότοπους, ρίχνουν μπάζα, στρώνουν καινούριες αμμουδιές, καταπατούν δρόμους, αυθαιρετούν ασύστολα. Με τη Πολεοδομία στη Μύκονο κλειστή και τη σύλληψη του υπευθύνου… το πάρτι συνεχίζεται.

Ο Δήμος κάνει κάποιες προσπάθειες. Τα πράγματα όμως είναι δύσκολα.Έχουμε απευθύνει επιστολές και καταγγελίες σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, η αστυνομία έχει συλλάβει κάποιους επ’ αυτοφόρω, οι υπηρεσίες στέλνουν σήματα παύσης εργασιών, άλλα οι αυθαιρεσίες συνεχίζουν. Δείτε σχετικές δημοσιεύσεις (https://kepom.wordpress.com/2016/06/07)

Στη Χώρα επίσης, η όποια προστατεύεται από ειδικούς νόμους προστασίας, ξεφυτρώνει το ένα αυθαίρετο μετά το άλλο, η ηχορύπανση είναι αφόρητη και οι λίγοι κάτοικοι που έχουν μείνει εκεί καλούνται να μπουν σε δικαστικές διαδικασίες, χρονοβόρες και δαπανηρές για να μείνουν στα σπίτια τους.

Όσο για αυτούς που λένε: «Α …καλά η Μύκονος έχει τελειώσει», για μας τους λιγοστούς Μυκονιάτες δεν έχει τελειώσει, θέλουμε να μπορούμε να ζούμε σε αυτό το νησί εμείς και οι επόμενες γενιές, και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για να διασώσουμε τα λίγα κομμάτια γης και θάλασσας που έχουν απομείνει αντίδοτο στην εκμετάλλευση, γιατί η φύση παραμένει και γεμίζει τους χειμώνες μας με ομορφιά όταν οι επιχειρηματίες της αρπαχτής έχουν σφραγίσει τα μαγαζιά με ντέξιον και τους φοίνικες με τσουβάλια και έχουν φύγει!

Το Ε τμήμα δε του Συμβούλιου της Επικρατείας, με τις υπ’αριθμό. 646 και 647/2015 αποφάσεις  εξέφρασε την  άποψη ότι η παραχώρηση των παραλιών πρέπει να γίνεται «μεμονωμένα, κατά περίπτωση και ύστερα από εξατομικευμένη κρίση της διοίκησης» και εφόσον υπάρχουν διαγράμματα τα οποία θα καθορίζουν τις προϋποθέσεις και τους όρους της παραχώρησης. Το ΣΤΕ επίσης έκρινε παράνομη την παραχώρηση του αιγιαλού στους ΟΤΑ και υπενθύμισε την
παγία συνταγματική προστασία των ακτών ως οικοσυστημάτων που αποτελούν
ουσιώδες μέρος του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ αποκλείει την παραχώρηση αιγιαλού
που περιοχής που έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός  χώρος η περιοχή φυσικού κάλλους όπου επίσης  δεν επιτρέπονται μόνιμες κατασκευές.

Με λίγα λόγια, ρωτάμε ποιος φέρει την τελική ευθύνη και ποιος μπορεί να σηκώσει το βάρος των ευθυνών της προστασίας του τοπου; Κατά την Νομολογία του ΣΤΕ και τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου (δειτε το δημοσίευμα ανάκληση από 7.5.2016  http://www.efsyn.gr/arthro/ena-parti-me-ti-synenohi-ton-dimotikon-arhon#οι2716442012 ) οι ακτές αποτελούν ευπαθή οικοσυστήματα που επιδέχονται μόνο ήπια ανάπτυξη δηλαδή δεν μπορούν οι εν λόγω επιχειρηματίες να κάνουν διαμορφώσεις και να στηνουν μόνιμες εγκαταστάσεις η να τοποθετούν τραπεζοκαθίσματα!

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι πολλοί Δήμοι προβαίνουν σε εικονικές δημοπρατήσεις, δεν εισπράττουν τα χρήματα, δεν προβαίνουν σε κανένα έλεγχο και ευνοούν τους εκάστοτε δικούς τους επιχειρηματίες Μπορούν επομένως να ελεγχθούν για παράβαση καθήκοντος
κακοδιαχείρισης και διαπλοκής.  Αποτέλεσμα όλων αυτών ειναι ότι αφαιρείται το δικαίωμα της κοινόχρηστης παράλιας από τους λουόμενους και καταστρέφεται το περιβάλλον

Προσωπικά πιστεύω ότι το θέμα έρχεται στα χέρια του Δήμου και προσωπικά του ίδιου του Δημάρχου Μυκόνου. Πρέπει να ηγηθεί εκστρατείας για την προστασία του απειλούμενου φυσικού μας περιβάλλοντος και των προστατευόμενων παραλιών.

Γι αυτό και απευθύνω προσωπικά στον ίδιο το ερώτημα:
Κύριε Δήμαρχε, ερωτώ εσάς λοιπόν,
Είστε διατεθειμένος να κάνετε κάτι για αυτές τις τελευταίες παράλιες της
Μυκόνου που πρέπει να προστατευτούν;

Περιμένω απάντηση σας!

Αλεξάνδρα Αγγελετάκη

Αρχαιολογος

 

 

 

[1] *Δ.Π. Παπαδίτσα, «Γραφτό στη Δήλο» από την «Ασώματη»

Ήταν κάποτε μια όμορφη, ήρεμη κι ανέγγιχτη παραλία στις Άγιες Άννες της Παράγκας

Agies Annes 1

Όσα δεν τόλμαγε κανείς τόσα χρόνια, ήρθε ο καιρός να τα δούμε στις μέρες μας να γίνονται μαζεμένα. Πολύ φοβόμαστε, αν μετρήσουμε σοβαρά τα μηνύματα των καιρών, μάλλον δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα από όσα επιφυλάσσει το μέλλον στο  πολύπαθο νησί μας.
Η όμορφη, ήρεμη κι ανέγγιχτη ως τώρα παραλία στις Αγίες Άννες της Παράγκας είχε σειρά να δεχτεί τελευταία το αυθαίρετο «χάδι» μιας νέας επιχείρησης που δραστηριοποιείται στην περιοχή. Να σημειώσουμε ότι η συγκεκριμένη παραλία είχε ως τώρα γλυτώσει από κάθε υπερβολή και ήταν ένα χάρμα ιδέσθαι, μια διαφορετική γωνιά, αγαπημένη όλων εκείνων που στο νησί έρχονται για να ηρεμήσει η ψυχή τους. Δυστυχώς την λιμπίστηκε ένας ακόμα «επενδυτής», ένας από τους πολλούς αυτόκλητους σωτήρες του τόπου που μαζεύτηκαν τελευταία.
Φρόντισε λοιπόν με ένα καλό ρετούς, να την κάνει ίσια κι όμοια με τις υπόλοιπες, για να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από τον Πλατύ Γιαλό, την Ψαρού, τον Ορνό…
Γνωρίζουμε τα επόμενα βήματα. Τα έχουν διδάξει άλλοι. Σε λίγο καιρό θα τρίβουμε τα μάτια μας. Όπως θα τα τρίβουν και οι παλιοί καλοί και σταθεροί φίλοι της Μυκόνου που βρίσκονται μάλλον υπό διωγμόν σε αυτό τον τόπο της τυφλής αναπτυξιακής υπερβολής.

Η συμπολίτης μας Ν.Μ. (να ‘ναι καλά!) κατήγγειλε το γεγονός στην Αστυνομία και έδωσε μάλιστα κατάθεση και στο Λιμεναρχείο. Είναι μια  από τις πολλές περιπτώσεις αυθαιρεσιών που διαδραματίζονται τελευταία στο νησί. Από τις λίγες όμως που συνοδεύονται με επώνυμη καταγγελία. Η  φίλη Ν.Μ και οι αρχές έκαναν αυτό που έπρεπε. 

Εκείνο όμως που μας θλίβει είναι η ανυπαρξία του Δήμου που κρύβεται πίσω από τις ανοργάνωτες και δίχως προσωπικό υπηρεσίες του, χωρίς πολιτική βούληση, χωρίς διάθεση να αναστρέψει την πορεία προς την απόλυτη αλλοίωση, την αυθαιρεσιά ή και τις καταπατήσεις. Αλλά μήπως τελικά λειτουργούν οι επιτροπές του, που στελεχώθηκαν με δεκάδες επίλεκτα άτομα;
Μάλλον δεν ξέρουν τυπικά ούτε που πέφτουν ο Κάβος του Καφέ (μα πως επιτρέψαμε αυτή την ανομία;), η Φτελιά (η οργή του βοριά, η απαντοχή του Νοτιά), ή το έρμο το Καλό Λιβάδι (όπου τελευταία γίνεται το έλα να δεις, σαν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος με σχέδια και μακέτες να το ορίζουν επακριβώς) και μάλιστα σε δημόσιο χώρο που καταπατείται μπροστά στα μάτια όλων. Ίνσαλάχ και βάι, βάι, βάι!
Όλοι γνωρίζουν για την «ουρά» που κρύβουν οι αθώες επεκτάσεις στις προστατευόμενες περιοχές.
Μήπως χρειάζεται να τους πάρουμε και εκεί από το χέρι όπως το κάναμε και για τον Πάνορμο;

Agies Annes 2

 

 

Νησιά στο πρόγραμμα για τις πλαστικές σακούλες― εμείς στη Μύκονο;

της Δάφνης Χρονοπούλου

Ακόμη δυο ελληνικά νησιά, και μάλιστα δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί,
η Σαντορίνη και η Τήνος καταργούν την χρήση της πλαστικής σακούλας και
θα ενταχθούν στο πιλοτικό πρόγραμμα του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης.
Ήδη η Σίφνος και η Αλόννησος έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα.

plastic-bags_full_600

Ένα από τα πολλά που προκαλούν εδώ και χρόνια ειρωνικά μειδιάματα όταν ψωνίζω σε μπακάλικα και super-market είναι που επιμένω να μην παίρνω σακούλα, ή αν πρόκειται για κάτι επικίνδυνο να λερώσει, παίρνω μια. «Για τον πλανήτη’ εξηγώ καθώς πλάι μου νοικοκυρές αρπάζουν ματσάκια φρέσκες, μαζί με τα προϊόντα που αγόρασαν ενώ, οι περισσότερες, έχουν στην κουζίνα τους εκείνο το δείγμα παρανοϊκής μανίας, το γνωστό συρτάρι με σακούλες που ανακάλυψα ότι δε λείπει από πολλές κουζίνες. Γιατί;

Από το 2011 γράφω κι ασχολούμαι, μάλιστα σας δίνω σήμερα εδώ για να γελάσετε τα αποτελέσματα ενός petition που είχαμε φτιάξει και δε μαζέψαμε τότε πάνω από 50 υπογραφές.

Κι όμως, τα προβλήματα υγείας πλέον είναι εμφανή και στην αισθητική μας. Με γυμνό οφθαλμό. Όταν φυσά στη Μύκονο στα δένδρα σκαλώνουν κάθε είδους σακούλες σα νέα φρούτα, καρποί της παράλογης τρελής αυτοκαταστροφικής μανίας μας. Τόποι πανέμορφοι, όπως ήταν η Υεμένη* ή η αλβανική ύπαιθρος, πια φωτογραφίζονται για το απίστευτο θέαμα του πλαστικού που κολλά παντού κι ανεμίζει μολύνοντας το νερό, το χώμα, τα ζώα, και την ομορφιά.

Εδώ στη γειτονιά μου αντιμετωπίζεται ως μια ακόμα τρέλα μου, σαν τα τακούνια μου ή την αγάπη για τις θρούμπες ελιές. Μια ακόμα εκκεντρικότητα δηλαδή. Μα είναι;

Δεκαετίες έχουν περάσει από όταν ξεκίνησε ο αγώνας κατά της περιττής πλαστικής σακούλας. 

Δεκαετίες τώρα στα ευρωπαϊκά μαγαζιά οι άνθρωποι (όπως κι εγώ φέτος στο Βερολίνο κι όπως οι άνθρωποι στους περασμένους αιώνες) έχουν μαζί τους μια τσάντα για τα ψώνια και αν δεν έχουν αγοράζουν 1 σακούλα από το μαγαζί την οποία πρόκειται να ξαναχρησιμοποιήσουν αν το μαγαζί δεν παρέχει τις χάρτινες (συχνά από ανακυκλωμένα) που θα έχετε δει και σε αγγλικές  και αμερικάνικες ταινίες.

Δε μιλώ για τα πανάκριβα πακέτα δώρου. Δε λέω να πέσουμε στη μιζέρια. Λέω να γλιτώσουμε τη μιζέρια της σακούλας στη θάλασσα και στα δένδρα μας. 

Κι αν στις μεγάλες πόλεις μοιάζει δύσκολο εδώ στα τουριστικά νησιά είναι πανεύκολο γιατί οι τουρίστες συνήθως και προετοιμασμένοι είναι και, δυστυχώς για μας, με αηδία παρατηρούν τα επιπλέοντα πλαστικά που πολλοί ντόπιοι μοιάζει να συνήθισαν.

Με χαρά  φέρνω το καλό νέο. Στη Μύκονο παλιότερα αποτύχαμε. Μα ξεκίνησε πιλοτικό πρόγραμμα του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης στο οποίο Ήδη η Σίφνος και η Αλόννησος έχουν ενταχθεί .

Ας ενταχθούμε κι εμείς, τι περιμένουμε;

_________________________________________________

*Σημ.: Όταν αναφέρω Υεμένη μιλώ για εφιαλτικές εικόνες πριν λίγα χρόνια, τώρα με τον πόλεμο δεν ξέρω, όμως κάτι ξέρω για τα εργοστάσια ανακύκλωσης πλαστικού από τα σκουπίδια τους. Για πιο πολλά: yemen times

Το Μονακό

Μύκονος, Χειμώνας 2015-2016 Την ώρα που δεν γίνεται ούτε μια τόση δα προσπάθεια να αλλάξει η εικόνα στο χειμερινό σουλτανάτο της Μυκόνου η φαντασίωση για ένα θερινό(;) πριγκηπάτο γίνεται καραμέλα στα επίσημα χείλη.
Μύκονος, Χειμώνας 2015-2016
Την ώρα που δεν γίνεται ούτε μια τόση δα προσπάθεια να αλλάξει η εικόνα στο χειμερινό σουλτανάτο της Μυκόνου και να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής μας, η φαντασίωση για ένα θερινό(;) πριγκηπάτο γίνεται καραμέλα σε επίσημα χείλη.

ΤΟ ΜΟΝΑΚΟ

της Δέσποινας Νάζου

Πως αλήθεια διαμορφώνονται οι σύγχρονοι νεοφιλελεύθεροι μύθοι για την ανάπτυξη και τον τουρισμό; Ποιες οι προσφιλείς μεταφορές μας για να περιγράψουμε τις φαντασιώσεις μας για τους τόπους μας, για το πως θα θέλαμε να είμαστε, ή πως δεν θα έπρεπε να γίνουμε, αν είμαστε δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί και μιλούσαμε δημόσια; Σε τι εξυπηρετούν ρητορικά σχήματα και λεκτικές υπερβολές με βαρίες σημασιοδοτήσεις που θέλουν τόπους σαν τη Μύκονο, το Λουτράκι, την Ιθάκη, τον Βόλο, την Οξεία νήσο (στο Ιόνιο) να μοιάσουν για παράδειγμα στο Μονακό και όχι στη Βενετία, την Μαγιόρκα ή ακόμη… και στην Ύδρα;

Με βάση μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο για τις χρήσεις και καταχρήσεις ως προς τις τουριστικές φαντασιώσεις του Μονακό, ο Δήμαρχoς Μυκόνου Κ. Κουκάς και ο Αντιδήμαρχος Μ. Ατζαμόγλου, ο Δήμαρχος Βόλου Αχ. Μπέος, ο Υπουργός Εξωτερικών Δ. Μάρδας, αλλά και Αυστραλοί επενδυτές στην Ιθάκη, μόνο στο πριγκιπάτο αναγνωρίζουν το τουριστικό είδωλο του τόπου τους! Και βέβαια σε συγκεκριμένες όψεις παραβλέποντας άλλες και κυρίως αποσιωπώντας τις πιο επικίνδυνες και κατακριτέες.

Το Μονακό ως μεταφορά από Μυκονιάτες αυτοδιοικητικούς για τη μελλοντική τουριστική ταυτότητα της Μυκόνου, έφτασε να πάρει ανεκδοτολογικές διαστάσεις στη τοπική κοινωνία και να αφυπνίσει το σκωπτικό χιούμορ πολλών Μυκονιατών. Έφτασε μάλιστα να σχολιαστεί περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο τελευταία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξεπερνώντας σε έκταση και σημασία ακόμη και την ίδια τη χρήση της μεταφοράς!

Ωστόσο το «Μονακό» δεν είναι μόνο σχήμα λόγου! Αφορά πολλές πραγματικότητες που δίνουν νόημα σε όποιον το χρησιμοποιεί για να σκεφτεί αναλογικά και συγκριτικά τους τόπους:
-Το Μονακό είναι μια νησίδα υπερ-πλουσίων του πλανήτη όπου δεν χρειάζονται φράκτες για να διαχωριστούν από τους μη έχοντες! Κατέχει την τέχνη επιβολής υλικών και συμβολικών ορίων και διαχωριστικών γραμμών σε όποιον δεν ανήκει στην ομάδα των εχόντων, αφού οι υπερπολυτελείς του υπηρεσίες το καθιστούν γκέτο για τον υπόλοιπο κόσμο. Καθαριότητα, ασφάλεια, διασκέδαση, πολυτελής διαμονή και τέχνες καταναλώνονται από τους λίγους, ενώ εργασιακά τις υποστηρίζει μια στρατιά εργαζομένων που έρχονται το ξημέρωμα από τις γύρω πόλεις της Γαλλίας και Ιταλίας και ξαναγυρνούν εκεί με τη λήξη της βάρδιας τους με τα τρένα, αφού οι κατοικίες και η ιδιοκτησία στο Μονακό είναι έξω από την οικονομική λογική του Ευρωπαίου ‘μεσοαστού’. Επιπλέον μόνο έτσι μπορεί και διατηρείται και καθαρό το πριγκιπάτο από το μίασμα των ‘άλλων’ που όσο πιο μακριά μένουν τόσο πιο αόρατοι και ασήμαντοι είναι! Συνεπώς το Μονακό για το τελευταίο που μπορεί να καυχηθεί είναι ο ‘ανοιχτός’ του ορίζοντας και το δημοκρατικό του προφίλ.

-Το Μονακό δεν φορολογεί όποιον έχει περιουσιακά στοιχεία εκεί, δεν ελέγχει το πόθεν έσχες των πολιτογραφημένων κατοίκων του και γενικά δεν πολυενδιαφέρεται για την τροχιά που διανύουν τα αμύθητα κεφάλαια από και προς τις τράπεζες της επικράτειά του. Αποτελεί εμβληματικό τόπο στη Δύση για την επιδεικτική κατανάλωση κατασπατάληση έως και καταστροφή του χρήματος με τρόπους που δεν υπακούουν σε κανόνες, ηθική και περιορισμούς. Το καζίνο στο Μόντε Κάρλο είναι μόνο μία πτυχή αυτού του ζητήματος!

– Το Μονακό είναι από τις πιο επιβαρυμμένες περιβαλλοντικά περιοχές της Μεσογείου, όπου κάθε αρχή προστασίας του περιβάλλοντος έχει καταστρατηγηθεί παρά τις αντίθετες και επιδερμικές προσπάθειες του πριγκιπάτου με τα ωκεανογραφικά του ιδρύματα και τις χορηγίες του Ιδρύματος Αλβέρτου ΙΙ ώστε να δείξει ότι σέβεται τη γη, τη φύση και τη θάλασσα. Είναι υπερκορεσμένο από πολυκατοικίες και τόσο πυκνοδομημένο που λόγω του ότι δεν υπάρχει άλλη διαθέσιμη γη, πρόκειται να επεκταθεί κατά 60 στρέμματα μέσα στη θάλασσα, χτίζοντας μεγάλη ιδιωτική εταιρεία πάνω σε μια πλατφόρμα (αλά… Ντουμπάι) μια νέα πολιτεία! Και όλο αυτό με αδειοδοτήσεις και περιβαλλοντικές μελέτες που θεωρήθηκαν κατά καιρούς σκανδαλώδεις.

Το «Μονακό» ευτυχώς ή δυστυχώς μας διδάσκει ότι κανένα σχήμα λόγου δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερο γιατί στηρίζεται σε πραγματικότητες που έχουν πολλά και αδιαφανή σημεία. Μας δείχνει επίσης ότι πέρα από τις πραγματικότητες που το υποστασιοποιούν, ακόμη περισσότερη βαρύτητα έχουν οι δικές μας φαντασιώσεις και επιθυμίες για αυτό που νομίζουμε, ή θέλουμε ή εσκεμμένα προβάλλουμε ότι ‘είναι’ και ‘είμαστε’ και εμείς μαζί του. Ατυχώς εμφανιζόμαστε τότε ως ‘ψώνια’ ‘φαντασιόπληκτοι’ και ‘ξιπασμένοι’ ενώ ο ίδιος ο τόπος μας στη σύγκρισή του με πολυδιαστάτους προορισμούς και νησιά με καλές τουριστικές πρακτικές θα μπορούσε να μας δείξει περισσότερο χρήσιμες διαδρομές.
Ήδη τα δίκτυα Αειφορίας για το Αιγαίο, όπως το ΔΑΦΝΗ που όλως παραδόξως συμμετέχει ο Δήμος Μυκόνου (παρά τον αντικρουόμενο πόθο του για τη μετατροπή μας σε Μονακό), αλλά και άλλα μεσογειακά δίκτυα νησιωτικής ανάπτυξης με όρους αειφορίας θα ανανέωναν τα μεθοδολογικά μας εργαλεία να αντιμετωπίσουμε κρίσιμα ζητηματα για τη Μύκονο: Απορρίμματα, υπερεξάντληση πόρων, δημιουργία νέων τουριστικών προϊόντων.

Τελευταίο και σημαντικό: Η Μύκονος δεν ήταν ποτέ γκέτο υπερπλουσίων. Δεν απομάκρυνε ποτέ τους πολλούς και διαφορετικούς εργαζόμενούς της από την επικράτειά της . Μπορεί να ήταν και να παραμένει ακριβός προορισμός σε σύγκριση με άλλους στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει φτάσει στο σημείο να χρησιμοποιεί τον πλούτο ως νέο ‘φράχτη’. Ήταν και ελπίζουμε ότι θα παραμείνει ως τουριστικός τόπος μια ΄ζωνη επαφής’ πολλών και διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών –έστω μέσα από άνισες σχέσεις. Ενα ανοιχτό πεδίο όπου θα είναι εφικτό να δίνονται αγώνες για (τοπική) δημοκρατία, ισονομία και κοινωνική δικαιοσύνη. Όλο το υπόλοιπο ‘υπερπολυτελές’ αλλά κοινωνικά και πολιτικά προβληματικό ας το κρατήσουν οι Μονεγάσκοι ή όσοι αισθάνονται ‘συγγενείς’ τους για τους εαυτού τους .

 

 

Mανιφέστo Κυκλαδίτικης Κουζίνας

Παρουσιάστηκε την Δευτέρα στην Αθήνα από τον Ηλία Μαμαλάκη και τον Δημήτρη Ρουσουνέλο το Μανιφέστο της Κυκλαδίτικης Κουζίνας σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από το Επιμελητήριο Κυκλάδων στο πλαίσιο του Aegean Cuisine. maifesto kykladitikis kouzinas
Μανιφέστο Κυκλαδίτικης Κουζίνας

Κυκλάδες: αντένα μύλου, αλέτρι, τυροβόλι και κουπί,
κατσίκι, ραδίκι, και ντομάτα ξερική,
σπυρί κριθάρι, λέπι ψαριού, πλοκάμι χταποδιού,
μια στάλα λάδι κι ένας κόμπος ξίδι.

Κυκλάδες: θάλασσα, ταρσανάδες, μικρές στεριές
ήλιος, μελτέμι και ακρογιαλιές Ομήρου.

Οι Κυκλάδες είναι μια χούφτα ανεμοδαρμένα, θαλασσοδαρμένα και μοναδικής ομορφιάς νησιά καταμεσής του Αιγαίου. Ο μύθος θέλει να κάνουν κύκλο γύρω από τη Δήλο την γενέτειρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Η ιστορία τους μακρόχρονη και πλούσια. Ζυμώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου σαν διαχρονικοί εμπορικοί σταθμοί, σημαντικά θαλασσινά περάσματα και πατρίδες άξιων ναυτικών. Σφραγίστηκαν κάποτε σαν ορμητήρια πειρατών κι άλλοτε σαν κτήσεις Βενετσιάνων και Φράγκων. Οι μετακινήσεις πληθυσμών άνοιξαν νέους ορίζοντες. Ο τουρισμός χτύπησε την πόρτα νωρίς, το στοίχημα όμως σήμερα είναι η διατήρηση της ταυτότητας και της φυσικής ομορφιάς των νησιών.

Στοιχείο πολιτισμικής ταυτότητας η κυκλαδίτικη μαγειρική, έχει συντεταγμένες της τη θάλασσα, τη λιγοστή γη, την ισορροπία, το μέτρο και την ελληνικότητα. Προϊόντα ιδιαίτερα, κρασιά ονομαστά, πιάτα μοναδικά με μικρές παραλλαγές από νησί σε νησί αποτελούν κορμό μιας ζώσας παράδοσης στα κυκλαδίτικα σπίτια. Είναι ένας κύκλος αέναος καθώς το αλάτι των αφρισμένων κυμάτων νοστιμίζει το χορτάρι που τρώνε τα ζώα, κι αυτά με τη σειρά τους δίνουν τα ονομαστά κρέατα και τα περίφημα κυκλαδίτικα αλλαντικά, δίνουν εξαιρετικά γάλατα, που θα γίνουν σπάνια τυριά σε σύγχρονα τυροκομεία, σε σπίτια και μικρές οικοτεχνίες. Αυτή η ίδια νοστιμιά χαρακτηρίζει την κυκλαδίτικη κουζίνα καθώς τα τηγάνια μοσχοβολούν μάραθο, οι φούρνοι δεντρολίβανο και θρούμπη, οι κατσαρόλες μελώνουν σκόρδα, κρεμμύδια και ξερικές ντομάτες, η σχάρα σιγοψήνει λιαστά χταπόδια και φρέσκα ψάρια. Τα πανηγύρια, τα χοιροσφάγια, οι γιορτές, αναδεικνύουν ιδιαίτερα γαστρονομικά στοιχεία και γευστικές συνήθειες.

Εμείς που ζούμε και εργαζόμαστε σήμερα στις Κυκλάδες και απολαμβάνουμε τον πλούτο των προϊόντων, των γεύσεων και των αρωμάτων που γεννήθηκαν στα νησιά μας από το σμίξιμο του νερού, της φωτιάς και του αέρα, βάζουμε σκοπό:

Να στηρίξουμε τα ντόπια προϊόντα σαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής διατροφής και μαγειρικής μας,
Να τα προωθήσουμε, ώστε να γίνουν ακόμα πιο γνωστά μέσα κι έξω από την Ελλάδα.
Να σταθούμε δυναμικά δίπλα σε όσους τα καλλιεργούν και τα παράγουν.
Να φροντίσουμε να τα γνωρίσουν και να τα έχουν διαθέσιμα οι μερακλήδες μάγειροι των νησιών μας, ώστε και την παραδοσιακή και τη σύγχρονη μαγειρική τους να χαρακτηρίζει το άρωμα και η γεύση των Κυκλάδων.

Στόχος μας είναι
– να φτιάξουμε ένα μεγάλο δίκτυο από παραγωγούς, μεταποιητές, ταβερνιάρηδες, εστιάτορες, μάγειρες,
– να δώσουμε ο ένας το χέρι στον άλλον σε μια αλληλέγγυα χειραψία αγάπης, φιλίας και εποικοδομητικής συνεργασίας,
– να μοιραστούμε συνταγές, υλικά και γευστικές συνήθειες,
– να διατηρηθεί ζωντανός ο διατροφικός πλούτος των Κυκλάδων.

«Η κουζίνα είναι καράβι που ταξιδεύει».
Ας ταξιδέψουμε, λοιπόν, από νησί σε νησί, στον ενιαίο γαστρονομικό προορισμό των Κυκλάδων, με τις κεραίες τεντωμένες, ανοικτές στο καινούργιο, με σεβασμό στην παράδοση, στη συλλογική μνήμη, στην ποιότητα, την εποχικότητα και την διατροφική ηθική. Ας αναζητήσουμε σύγχρονες και ισορροπημένες συνθέσεις στη νόστιμη ραχοκοκαλιά της κυκλαδίτικης κουζίνας, για να χαιρόμαστε τα καλά της μαζί με τους ξένους και τους Έλληνες επισκέπτες των νησιών μας.

Για περισσότερες πληροφορίες:  manifesto_kykladitikis_kouzinas/