Γρηγόρης Καμμής: Τη σκόνη που έβαζαν οι προηγούμενοι κάτω απ’ το χαλί, καλούμαστε να καθαρίσουμε τώρα. Ας μην πουν το ίδιο οι επόμενοι για μας.

kammis-grigoris-finalΣυμμετοχή στο ψηφοδέλτιο*
της Κ.Ε.ΠΟ.Μ. για τις Δημοτικές Εκλογές
της 18ης Μαΐου 2014

Γεννήθηκα το 1975 στο Καμ’νάκι στο πατρικό της μάνας μου Ευαγ. Βερώνη Καμμή οπού μαζί με τον πατέρα μου Θεοδ. Καμμή «ευρωκουρέα» και τις αδερφές μου Άννα και Νατάσσα μέναμε έως το καλοκαίρι του 1981, όπου μετακομίσαμε στον Τούρλο.

Παιδί του δρόμου της Ταγκούς λοιπόν, απ’ όπου περνάω πάνω από 5-6 φορές τη μέρα, έζησα αυτά τα 30 χρόνια αποχαιρετώντας ευκαιρίες και όνειρα να δω τον τόπο μου να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.

Σχολικά χρόνια στη Μύκονο, μετά στη Σύρο και τέλος στην Αθήνα. Γυρίζοντας απ’ το στρατό, αποφάσισα να αφήσω το επάγγελμα του Μηχ. Σκαφών που έκανα για σχεδόν 10 χρόνια και να γίνω κομμωτής, πράγμα που κατάφερα με τη βοήθεια της οικογένειας μου.

Από παιδί λοιπόν, πολλή δουλειά, πολλά γλέντια και πολλές υποχρεώσεις, πράγματα κοινά για όσους ζούμε εδώ, στον τόπο του «πολύ».

Φανταζόμουν όμως ότι όλη αυτή η αλλοτρίωση του τόπου θα έχει και θετικά σε κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία, η παιδεία-πολιτισμός, η τρίτη ηλικία, ο πεζός, η μάνα με το καροτσάκι, τα ΑΜΕΑ, το μπουκάλι του νερού που πρέπει να γυρίσει για ανακύκλωση και όχι να καεί στα Σκυλάμπελα. Κι όμως όχι! Αντιθέτως μάλιστα μερικά από αυτά κοντεύουν να χαθούν τελείως από αυτονόητες έννοιες και να μπουν στο κουτάκι με τα όνειρα.

Θυμώνω λοιπόν με όλους αυτούς τους Μανδαρίνους που με γέμισαν με υποχρεώσεις-τέλη «κεντρικής Ευρώπης» και δικαιώματα-παροχές «Τρίτου Κόσμου»
Όσοι δεν τους ξέραμε, τους μάθαμε.
Όσοι δεν τους βλέπαμε, τους είδαμε.
Κι όσους δε μας αφορούσε, τους νιώσαμε.
Δεν έχουμε δικαιολογία πια να εθελοτυφλούμε, να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας και να μη σκεφτόμαστε τι θα αφήσουμε σε αυτούς που θα παραδώσουμε τον τόπο, την Ελλάδα, τη γη.

Τη σκόνη που έβαζαν οι προηγούμενοι κάτω απ’ το χαλί, καλούμαστε να καθαρίσουμε τώρα. Αχ! ας μην πουν το ίδιο οι επόμενοι για μας. Εννοείται ότι αυτή τη σκόνη δεν έχουν όρεξη να την καθαρίσουν αυτοί που τη δημιούργησαν ούτε οι μπροστινοί τους. Ένα πιο μεγάλο χαλί είναι το όνειρο τους, για να χωράει κι άλλη.

Δώστε εμπιστοσύνη σε μια ομάδα που ασχολείται με όλο αυτό, όχι από έκδηλη ιδιοτέλεια, αλλά από περίσσια ανιδιοτέλειας. Μια δυνατή ΚΕΠΟΜ μόνο καλό μπορεί να κάνει στον τόπο. Ελάτε μια φορά να σκεφτούμε τον τόπο και όχι μόνο τις περιουσίες μας. Είναι πιο πιθανό να σωθούμε όλοι μαζί, παρά ένας ένας μόνος του.

*Συνεχίζουμε την επίσημη δημοσιοποίηση ονομάτων, φωτογραφιών και
βιογραφικών των συμπολιτών μας που συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο
της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου για τις Δημοτικές Εκλογές
της 18ης Μαΐου 2014 με επικεφαλής την Άννα Καμμή.

Αντιπρόταση για τη ράμπα, γιατί ποτέ δεν είναι αργά!

Εντύπωση προκάλεσε η παρέμβαση της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου στο θέμα της ράμπας στο Καμ’νάκι.
Κάποιοι νόμισαν πως ο ρόλος του πολίτη είναι διακοσμητικός. Όμως οφείλουμε όλοι μας να υπενθυμίζουμε την ύπαρξή μας και το δικαίωμά μας να έχουμε άποψη για έναν τόπο στον οποίο ζούμε, έναν τόπο που αγαπάμε. Κυρίως πρέπει να καταγγέλουμε την χωρίς λόγο κατασπατάληση πολύτιμων χρημάτων.
52.000 ευρώ στοίχισε το έκτρωμα.
Π ε ν ή ν τ α  δ ύ ο  χ ι λ ι ά δ ε ς!
Συγχαρητήρια λοιπόν στους εμπνευστές και στους εκτελεστές.

Αλλά είναι κρίμα να μας λείπουν τα στοιχειώδη από το Κέντρο Υγείας, να μην έχουμε καύσιμα για τα απορριμματοφόρα του Δήμου κι όμως να σπαταλάμε χρήματα για ένα έργο ουσιαστικά χρήσιμο, αλλά πανάκριβο στην εκτέλεσή του και πολύ φοβόμαστε σε λίγα χρόνια άχρηστο κι απαξιωμένο.
Σήμερα δίνουμε μια εναλλακτική πρόταση. Ούτε 5.000 ευρώ δεν θα στοίχιζε στον Δήμο και στον μυκονιάτικπο λαό. Στο φινάλε άμα δεν άρεσε, σε λίγα χρόνια το ρίχναμε στα μπάζα αν εντωμεταξύ υπήρχε καλύτερη πρόταση.
Τώρα τι;

Θα συνηθίσουμε να ζούμε με την πληγή αυτή στο έμπα της Χώρας;

Η πρόταση που δημοσιεύτηκε εδώ: https://kepom.wordpress.com/2012/04/22/ramba/ στο πλαίσιο του διαλόγου που έχει ανοίξει, έφερε και την πρώτη εικονογράφηση. Την δημοσιεύουμε ευχαρίστως!

Διάλογος για τη ράμπα στο Καμ’νάκι

Στο φύλλο αρ. 6 του Σκορδιαλού, του επισήμου εντύπου της Κ.Ε.ΠΟ.Μ., δημοσιεύτηκε το παρακάτω σχόλιο-άρθρο αναφορικά με την κατασκευή της ράμπας στο Καμ’νάκι, το οποίο προκάλεσε παρέμβαση του λιμενολόγου κ. Σπύρου Γουλουμή.


Ο ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΑΓΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑ …ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΥΛΙΚΑ…

Για πολλά χρόνια περιμέναμε την κατασκευή μιας ράμπας στο Καμνάκι για να  μην χρειάζεται να ανεβαίνουν τα  σκαλάκια άτομα με κινητικές δυσκολίες  και γονείς με καροτσάκια.

Περιμέναμε ότι μια απλή  και μόνιμη κατασκευή , προσαρμοσμένη στις υποδείξεις των Προεδρικών Διαταγμάτων 336 /76 και 701/98 για τον παραδοσιακό οικισμό της Χώρας , θα μπορούσε εύκολα να γίνει, παράλληλα με τα σκαλάκια που ήδη υπάρχουν, και να κάνει την πόλη μας πιο φιλική και ανθρώπινη για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της.

Το έργο  αργούσε, και όλοι εμείς που την περιμέναμε χαρήκαμε ιδιαίτερα όταν την Δευτέρα  4 Ιουλίου 2011, περνώντας από την περιοχή, μάθαμε ότι επιτέλους η  κατασκευή της ράμπας ξεκίνησε!

Όσοι απορήσαμε  στην θέα των σιδερένιων σωλήνων  μεγάλης διαμέτρου που βρίσκονταν στην άμμο έτοιμες να τοποθετηθούν , περιμέναμε  την ολοκλήρωση του έργου για να διαπιστώσουμε ότι η μελέτη ήθελε την ράμπα να μοιάζει με εξώστη κρουαζιερόπλοιου!

Η πορεία των εργασιών αποκάλυπτε ότι η κατασκευή  δεν είχε καμία σχέση με τις προσδοκίες  μας.

Ο μελετητής θέλοντας να τηρήσει τις προδιαγραφές μιας τέτοιας  κατασκευής, να την καταστήσει στερεή , αλλά και να της  προσδώσει  προσωρινό χαρακτήρα ,  αγνόησε σκόπιμα( 😉 τις σαφείς υποδείξεις των Προεδρικών διαταγμάτων για τους Παραδοσιακούς Οικισμούς  και προέβει σε παραβάσεις, καταστρέφοντας ένα από τα πιο ωραία  σημεία της πόλης,   οι οποίες αντίκεινται στους περιορισμούς και όρους δόμησης της Νήσου Μυκόνου, όπως αυτοί  περιγράφονται στα Προεδρικά Διατάγματα 336 Δ΄/ 23 -10-1976 και 701 Δ΄ 18-9-1998 ,   και είναι οι εξής:

1.       Κατασκευή μεταλλικού σκελετού από ανοξείδωτο γυαλιστερό  μέταλλο, το οποίο αντίκειται στα υλικά που επιτρέπονται για την οποιαδήποτε εξωτερική κατασκευή στην Χώρα Μυκόνου. ( ΠΔ 336/23-10-1976 άρθρο 9 παρ. ζ΄ : «δεν επιτρέπεται η εμφανής τοποθέτησις σωληνώσεων παντός τύπου και χρήσεως  …..» )  και γενικώς σε οποιαδήποτε εξωτερική κατασκευή δεν επιτρέπεται το μέταλλο.

 

2.       ΠΔ . 701 / 18-9-1998 άρθρο 6 παρ. 10 « κάθε έργο που εκτελείται από Οργανισμό κοινής  Ωφελείας (ΔΕΗ, ΟΤΕ, Τοπική Αυτοδιοίκηση) και γενικά κάθε εργασία που αφορά στην διαμόρφωση, τροποποίηση ή ανάπλαση κοινοχρήστων χώρων, οδών, πλατειών λιμένων, κρηπιδωμάτων, προσαρμόζεται στα παραδοσιακά πρότυπα και εκτελείται μετά από έγκριση της σχετικής μελέτης από την Επιτροπή Αρχιτεκτονικού Ελέγχου. Οι οργανισμοί κοινής ωφελείας αναλαμβάνουν με δαπάνες τους την αναμόρφωση και βελτίωση των εγκαταστάσεων τους ώστε να μη προσβάλλεται το περιβάλλον».

 

3.       Καταπάτηση Παραλίας, κατασκευάζοντας ράμπα 20 μέτρων κατά μήκος  του Αιγιαλού.

 Ποια είναι άραγε τα έργα του συγκεκριμένου μελετητή, που τον κατοχυρώνουν να κάνει  τέτοιους είδους παρεμβάσεις χωρίς  την ευαισθησία του επιστήμονα για την αλλοίωση που προκαλεί στο τοπίο?

Και ποια η ευαισθησία αυτών που το ψήφισαν, που δεν σκέφτηκαν ότι ο σκοπός δεν αγιάζει  πάντα τα μέσα?

Γιατί δεν δόθηκε η μελέτη σε ντόπιους μηχανικούς   αλλά δημοπρατήθηκε για 52.000 ευρώ,

ποσό υπέρογκο για την ποιότητα και τα υλικά κατασκευής?

Στην αναζήτηση που προηγήθηκε της συγγραφής αυτού του κειμένου διαμαρτυρίας, διαπιστώθηκε ότι η υπηρεσία που είναι πλέον αρμόδια για την έγκριση μιας τέτοιας κατασκευής , η Εφορία Νεωτέρων Μνημείων, δεν έχει δώσει έγκριση  για αυτήν , παρά τις διαβεβαιώσεις όλων των υπευθύνων ότι η μελέτη έχει όλες τις απαραίτητες εγκρίσεις.

Θα ήταν απορίας άξιο να έχει εγκριθεί και από την “ Νεωτέρων”!

Η ράμπα για τα ΑΜΕΑ στο Καμνάκι   πρόσθεσε ακόμη μια αναφορά στην  μεγάλη λίστα  κακοποίησης του νησιού μας και απέδειξε την έλλειψη αισθητικής και ευαισθησίας αυτών που διαχειρίζονται την τύχη του.

Περαστικός μουρμούρισε: «Θα το συνηθίσουμε και αυτό όπως όλα τα άλλα!»

Όπως συνηθίσαμε τους Μύλους με αυτοκίνητα, τον γιαλό με πλαστικές τέντες και μεξικάνικες πέργκολες, τα καθίσματα που κοντεύουν να μην αφήνουν πέρασμα, τις πολύχρωμες και πολύσχημες  επιγραφές καταστημάτων που φλερτάρουν έντονα με το να γίνουν φωτεινές, …όπως συνηθίσαμε…

Ως πότε θα αγνοούμε ότι η σοφία των αγράμματων παππούδων μας  διατήρησε την παραδοσιακή αρχιτεκτονική για να την εκμεταλλευτούμε οι νεώτεροι και να χτίσουμε έναν δημοφιλή προορισμό που χάνει  την παλιά του αίγλη εξαιτίας αυτής της  ραγδαίας    κακοποίησης που εμείς οι ίδιοι προκαλούμε?!

Η παρέμβαση του κ. Γουλουμή:

Κι όμως υπάρχει

η ράμπα στο Καμνάκι και εξυπηρετεί από τον Αύγουστο του 2011 τους ντόπιους αλλά και δεκάδες χιλιάδες επισκεπτών, όχι μόνο εμποδιζόμενα άτομα αλλά και την καθημερινή κυκλοφορία όλων, αποτρέποντας την συμφόρηση στα σκαλάκια.

 

Επιτρέψτε μου, πριν σχολιάσω το δημοσίευμα της κας Καμμή που με αφορά, να σας συστηθώ: Ονομάζομαι Σπύρος Γουλουμής και ο αδελφός μου Νίκος διαμένει μόνιμα στο σπίτι μας στο Φανάρι. Μπορεί να μην γεννήθηκα στην Μύκονο, αλλά την επισκέπτομαι τακτικώς και αδιαλείπτως. Είμαι πολιτικός μηχανικός έχοντας αποφοιτήσει το 1989 από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όπου έχω μεγάλη ερευνητική δραστηριότητα με 18 δημοσιεύσεις σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια, μέλος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδος και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Έχω μελετήσει δεκάδες κατοικίες, τέσσερις εκ των οποίων έχουν κατασκευαστεί στο Φανάρι Μυκόνου. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είμαι μελετητής λιμενικών έργων, έχοντας εκπονήσει σημαντικές μελέτες για κατασκευή μικρών και μεγάλων λιμενικών κυρίως έργων, όπως και την ράμπα στο Καμνάκι. Ελπίζω αυτά τα διαπιστευτήρια να αρκούν στην κα Καμμή για την επιστημονική μου επάρκεια για την μελέτη.

Σχετικά με τα διαδικαστικά έγκρισης της μελέτης και αδειοδοτήσεων θα πρέπει να σας παραπέμψω στο «Ιστορικό Κατασκευής ράμπας εξυπηρέτησης ατόμων με αναπηρίες στον παλαιό λιμένα Μυκόνου-Περιοχή Καμνάκι» το οποίο κοινοποιήθηκε μετά από σχετική αίτησή της στην κα Δέσποινα Νάζου από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Μυκόνου και Δήμαρχο κατά τις 06/09/2011, όπου αναφέρεται ότι οι τελικές θετικές γνωμοδοτήσεις για την κατασκευή της ράμπας ελήφθησαν από τους ακόλουθους φορείς:

ü      Δ/νση Λιμενικών Υποδομών ΥΕΝ

ü      Εφορεία Ενάλιων Αρχαιοτήτων ΥΠ.ΠΟ.

ü      Εφορεία προϊστορικών και κλασικών Αρχαιοτήτων ΥΠ.ΠΟ.

ü      2η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ΥΠ.ΠΟ.

ü      ΓΕΝ

Οι παραπάνω εγκρίσεις κοινοποιήθηκαν από τα αρμόδια υπουργεία σε διάφορες άλλες υπηρεσίες, όπως:

ü      1η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων

ü      Υπ. Υποδομών και Μεταφορών και Δικτύων / ΓΓΔΕ / Δ4

ü      Δ/νση Πολεοδομίας Κυκλάδων

ü      Υπ. Πολιτισμού, ΓΔΑΠΚ / ΔΠΚΑ / ΤΑΧΜ&ΑΕ,

ü      Λ/Χ Μυκόνου,

ü      Υπουργείο Οικονομικών / Δ/νση Δημόσιας περιουσίας

ü      ΕΟΤ

ü      Κτηματική Υπηρεσία Κυκλάδων

ü      Αστυνομικό Τμήμα Μυκόνου

ü      Δήμος Μυκόνου

Συνοπτικά, κατά τα 5 χρόνια διαδικασιών και τήρησης των νόμων για την οριστικοποίηση του σχεδιασμού και της αδειοδότησης κατασκευής της ράμπας, χρειάστηκαν : 6 ομόφωνες αποφάσεις διοικητικού συμβουλίου ΔΛΤΜ, 2 οριστικές μελέτες, 4 εγκριτικές αποφάσεις της ΠΝΑ, 5 πρώτες γνωμοδοτήσεις αρμόδιων Υπουργείων, 5 τελικές γνωμοδοτήσεις αρμόδιων Υπουργείων, 10 υπηρεσίες στις οποίες κοινοποιήθηκε μέσω των αρμόδιων υπουργείων η πρόθεση κατασκευής του εν λόγω έργου, δεκάδες διαβιβαστικά και αλληλογραφία του ΔΛΤΜ, 1 άδεια εκτέλεσης έργου από το Λιμεναρχείο Μυκόνου,

Οι υποδείξεις των Προεδρικών Διαταγμάτων που αναφέρονται στο δημοσίευμα είναι πράγματι σαφείς. Συγκεκριμένα, στο Π.Δ. ΦΕΚ 336/23.10.1976 άρθρο 9, παρ. ζ, αναφέρεται ότι «Δεν επιτρέπεται η εμφανής τοποθέτησις σωληνώσεων παντός είδους και χρήσεως (οίον υδρορροαί), αποχετεύσεις κλπ. επί των όψεων των κτιρίων  και βέβαια δεν τις αγνόησε κανείς εφόσον κατασκευάστηκε ξύλινη ράμπα επί μεταλλικού σκελετού, χωρίς να βρίσκεται φυσικά μπροστά από καμία όψη κτιρίου. Δυστυχώς η κα Καμμή προτίμησε σκόπιμα (;) να χρησιμοποιήσει αποσιωπητικά, ώστε να μην γίνει αντιληπτό ότι το συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται αποκλειστικά σε όψεις κτιρίων και δεν έχει εφαρμογή στο έρεισμα της παραλιακής οδού της Αγίας Άννας. Επίσης, όπως είχα αυτοπροσώπως εξηγήσει κατά την κατασκευή της ράμπας, το μέγεθός της υπαγορευόταν από τις διατάξεις  του ΦΕΚ18 Β/15.01.2002 και τις Οδηγίες Σχεδιασμού του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. που αφορούν στην προσπέλαση Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες και των εμποδιζόμενων ατόμων και προβλέπουν μέγιστη κλίση ράμπας 5% για χρήση από ΑμΕΑ, με ενδιάμεσο πλατύσκαλο μήκους 1,50 μ. και τελικό πλατύσκαλο μήκους 1,60μ., οπότε και προκύπτει το ελάχιστο απαιτούμενο  συνολικό μήκος των 19,10 μέτρων.

Η συγκεκριμένη ξύλινη κατασκευή, εδραζόμενη σε πλαίσιο επί μόνο 8 ανοξείδωτων πασσάλων διαμέτρου μόλις 7 ιντσών, ήταν η κομψότερη, ελαφρύτερη και πιο ταιριαστή κατασκευή που μπόρεσα να σχεδιάσω ώστε να επιτυγχάνεται ταυτόχρονα το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα, η σωστή εξυπηρέτηση των εμποδιζόμενων ατόμων για διέλευση με τις δικές τους δυνάμεις και η ικανοποίηση όλων των προδιαγραφών αντοχής και ευστάθειας (ωφέλιμο κινητό φορτίο 500kg/m2 x 1,5 συντελεστή ασφάλειας).

Όπως διεξοδικά επίσης είχα εξηγήσει, θα ήταν απαγορευτική η βαριά πέτρινη χτιστή κατασκευή καθώς η αναγκαία προστασία της από τα κύματα θα καταλάμβανε μεγάλο μέρος της παραλίας της Αγίας Άννας (περίπου την μισή) καθώς, όπως γνωρίζουμε, κατά την πνοή ισχυρών βορειοδυτικών ανέμων (Συριανός) δημιουργούνται πολύ μεγάλα κύματα τα οποία εισερχόμενα ανεμπόδιστα από την είσοδο του λιμένα φθάνουν στο Καμνάκι, όπως φαίνεται στην φωτογραφία παρακάτω 02/01/2010).

Φωτ. 2    Τα μεγάλα κύματα από ΒΔ διευθύνσεις θραύονται  στο Καμνάκι.

Οσο για το κόστος των 30.733,88 Ευρώ (52.000 με ΦΠΑ, αναθεώρηση κλπ.) είναι υπολογισμένο με τιμές του 2010, ενώ μέχρι το καλοκαίρι του 2011 τα ανοξείδωτα είχαν ανατιμηθεί κατά 60%, και δυστυχώς δεν έχει ακόμη πληρωθεί τίποτα (Ιανουάριος 2012).

Ολοκληρώνοντας,θα ήθελα να ευχηθώ Καλή  Χρονιά σε όλους με εποικοδομητικές κριτικές «για την Μύκονο που αγαπάμε, για την Μύκονο που αξίζει πάντα το καλύτερο».

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Σπύρος Γουλουμής

Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Λιμενολόγος

Απάντηση στην επιστολή του κυρίου Σπύρου Γουλουμή, περί αποκατάστασης δημοσιεύματος στο Φύλλο Πορείας # 6 του Σκορδιαλού.

Χωρίς  περίσκεψη, χωρίς λύπη

«Χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ

μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι κι απελπίζομαι τώρα εδώ,

άλλο δε σκέπτομαι, το νου μου τρώγει αυτή η τύχη,

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον…» (Κωνσταντίνου Καβάφη, «Τείχη»)

Χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, ο κ. Σπύρος Γουλουμής, Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. – Λιμενολόγος και επισκέπτης της Μυκόνου τα τελευταία χρόνια, εκπόνησε την μελέτη για ένα τόσο ευαίσθητο και πολυαναμενόμενο έργο, την ράμπα των ΑΜΕΑ στο Καμ’νάκι.

Κανείς δεν αμφισβήτησε τις γνώσεις του. Eκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν η αισθητική του έργου του, η οποία είναι αταίριαστη με την φυσιογνωμία και τον χαρακτήρα της Μυκόνου. Και  βεβαίως αμφισβητείται και η αισθητική των μελών του ΔΣ  του Λιμενικού Ταμείου που την ενέκριναν.

Θα συμφωνήσουμε ότι δεν είναι το μοναδικό «παρατράγουδο» που μας ενοχλεί. Η αλλοίωση της Χώρας για όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς τα διατάγματα, είναι εγκληματική.

Μέχρι σήμερα οι απαράδεκτες παρεμβάσεις ( φωτισμένες βιτρίνες, ποικιλόσχημες ταμπέλες καταστημάτων, γκρέμισμα πεζούλων και σκαλοπατιών, η μεξικάνικου τύπου κατασκευή σκέπαστρων στον Γιαλό κλπ) γίνεται από ιδιώτες και με την ανοχή της Δημοτικής Αρχής.

Στην περίπτωση όμως της ράμπας στο Καμ’νάκι, η ευθύνη είναι καθαρά των διοικούντων.

Ακόμα και η ερμηνεία από τον κύριο Γουλουμή, των Προεδρικών Διαταγμάτων περί απαγόρευσης της  «…εμφανούς τοποθέτησις σωληνώσεων  παντός είδους… και χρήσεων επί των όψεων κτιρίων», γίνεται χωρίς περίσκεψη! Δεν προστατεύονται μόνο οι προσόψεις των κτιρίων με την εν λόγω απαγόρευση αλλά όλη η πόλη της Μυκόνου!

Δεν έχουμε πειστεί ότι η συγκεκριμένη μελέτη αποτελούσε την μόνη λύση και ακόμα δεν έχουμε καταλάβει γιατί η ράμπα για τα ΑΜΕΑ δεν έγινε δίπλα και παράλληλα με τα υπάρχοντα σκαλάκια στο Καμ’νάκι, ( πάντα σύμφωνα με τις  προδιαγραφές για τέτοιου τύπου έργα), που τόσα χρόνια έχουν κατασκευαστεί  χωρίς να τα επηρεάζει κανένας καιρός. Ούτε από την Σύρο, ούτε από την Νάξο, ούτε από την Δήλο!

Ορίστε και μια πρόχειρη απεικόνιση. Μια αντιπρόταση!

Ο κύριος Γουλουμής και τα μέλη του ΔΣ του Λιμενικού Ταμείου έχουν την αισθητική τους, δεν είμαστε όμως υποχρεωμένοι να συμφωνούμε.

Συμφωνούμε με την ανάγκη ύπαρξης του έργου, όπως συμφωνούμε και με την ανάπτυξη και τη βελτίωση των συνθηκών της καθημερινότητας την δική μας και των επισκεπτών μας. Δεν συμφωνούμε όμως , στο όνομα αυτής της ανάπτυξης να καταστρέφουμε τον τόπο μας!

Με πολύ περίσκεψη και πολύ λύπη…

Άννα Καμμή

                 

Σημείωση ΚΕΠΟΜ: Ο διάλογος δεν ήταν δυνατόν να δημοσιευτεί στον Σκορδιαλό μιας και διαθέτουμε μόνο 2 και καμιά φορά 4 σελίδες. Τα θέματα εξάλλου που τρέχουν είναι πολλά και σημαντικά στον τόπο μας.

Αρέσει σε %d bloggers: