Μετανάστες, θύματα σε κάθε περίπτωση.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

του Μάκη Μωράκη

Η κατάργηση των οικονομικών συνόρων που έφερε η Αμερικάνικη παγκοσμιοποίηση οδήγησε και στην παγκοσμιοποίηση μιας Αμερικάνικης κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Με αποκορύφωμα την περίοδο Κλίντον οι ιδιωτικές τράπεζες αφέθηκαν χωρίς πολιτικό έλεγχο να καθορίζουν την παγκόσμια οικονομία. Η περίφημη Νέα Τάξη πραγμάτων άλλαξε τον παραγωγικό τομέα με την χαλάρωση των δασμών και οδήγησε τις επιχειρήσεις σε χώρες χαμηλού κόστους και σε φορολογικούς παραδείσους εις βάρος της μεσαίας εισοδηματικής τάξης των Δυτικών κοινωνιών. Η μεσαία τάξη στυλοβάτης του κράτους άρχισε να καταρρέει. Ο μέσος πολίτης από καταθέτης έγινε δανειζόμενος. Η πρόχειρη λύση στο πρόβλημα κινήθηκε σε δύο άξονες

α) τον αλόγιστο δανεισμό από αγορά κατοικίας μέχρι διακοποδάνεια ώστε οι μικρομεσαίοι να μπορούν να καταναλώσουν τα προϊόντα που παράγονται στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους

β) την αποδοχή της παράνομης μετανάστευσης και της ανασφάλιστης εργασίας.

Δύο άξονες εφευρήματα του νεοφιλελευθερισμού. Με ηθικό επικάλυμμα την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και στο όνομα της ελευθερίας  το σύστημα αποδέχτηκε την εισροή μεταναστών από τις λεγόμενες τρίτες χώρες όσο εξυπηρετούσε την οικονομική στρατηγική του.

Η Ελλάδα του Σημίτη και του Καραμανλή ακολούθησε πιστά το νεοφιλελεύθερο δόγμα στον παραγωγικό τομέα. Φθηνά εργατικά, τραπεζικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες ακόμη και σε  μετανάστες με ελλιπή  χαρτιά, δίχως περιουσιακά στοιχεία, αποτέλεσαν κυρίαρχη πρακτική. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η αποδοχή των μεταναστών δεν έχει καμία ουμανιστική, αλλά προωθήθηκε από τα αστικά κόμματα που διακυβέρνησαν με οικονομικούς όρους. Την στιγμή που οι Έλληνες ιδιώτες βρήκαν πρόσφορο έδαφος στα Βαλκάνια (Μπιζνες στα Βαλκάνια), το Ελληνικό κράτος είδε τους μετανάστες ως νέους πελάτες για το ίδιο  και τις Ελληνικές τράπεζες.

Η ιστορική εξέλιξη της κρίσης είναι γνωστή. Πολλές ιδιωτικές τράπεζες βασίστηκαν σε προβληματικά ομόλογα, τοξικά όπως ονομάστηκαν, η φούσκα έσκασε και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν. Σε γενικές γραμμές οι θεωρίες που ακούμε όλα αυτά τα χρόνια για την έξοδο από την κρίση συνοψίζονται στην νεοφιλελεύθερη άποψη που λέει:

α) Η κρίση οφείλεται στα υπερχρεωμένα κράτη τα οποία πρέπει με προγράμματα λιτότητας να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ώστε το σύστημα να ξεμπλοκάρει

β) Το κράτος πρέπει να συνεχίσει να παρεμβαίνει υπέρ των τραπεζών ώστε να διατηρήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα (το αντίθετο δηλαδή από αυτό που έπραξε η Ισλανδία μετά την κατάρρευση της). Πριν λίγες μέρες δοκιμάστηκε και ένα νέο ακραίο δόγμα με το κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο. Με λίγα λόγια Καπιταλισμός χωρίς παραγωγή μπορεί να υπάρξει χωρίς τράπεζες όχι.

Και στην αριστερή, μαρξιστική  που λέει ότι η κρίση είναι τεχνητή για να κερδοφορίσουν περισσότερο οι λίγοι ή αποτελεί την παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος που καταρρέοντας τρώει τις σάρκες του. Το κούρεμα καταθέσεων μοιάζει με κίνηση καμικάζι που αυτοπυρπολείται όπου στον ρόλο του καμικάζι ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός.

Έχει πάντως τεχνηέντως φύγει από το επίκεντρο των αναλύσεων ο ρόλος των εκατομμυρίων μεταναστών στην εξελικτική πορεία της κρίσης. Σήμερα η Ελληνική κυβέρνηση βλέποντας την άνοδο του Εθνικισμού ξεκινά σκούπα και σηκώνει φράχτες ενώ σε όσους έχουν νόμιμη διαμονή επιτίθεται μέσο της εφορίας στις καταθέσεις τους ώστε να αποφύγει διαρροή κεφαλαίων προς τις πατρίδες τους .

Η αξιωματική αντιπολίτευση  σε αντιδιαστολή, αξιακά προσβλέπει στην κατάργηση των συνόρων και στην προστασία των δικαιωμάτων των οικονομικών μεταναστών πληρώνει το πολιτικό κόστος από μία κοινωνία που βλέπει πλέον εντόνως εχθρικά τον ξένο.

Ο Σύριζα όμως προσπαθώντας να προσφέρει κυβερνητική πρόταση στρέφεται από τον διεθνισμό σε ένα δόγμα «εθνικότερο». Ενώ παραδέχεται ότι τα προβλήματα είναι διεθνή βλέπει ως έξοδο από την κρίση την αναδημιουργία μιας εθνικής οικονομίας  με ενισχυμένο τον ρόλο του κράτους, ελέγχου των ντόπιων τραπεζών και ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής. Για μια οικονομία που θα εξυπηρετεί τις υλικές ανάγκες του Ελληνικού λαού .

Το μοντέλο αυτό αν το δούμε προσεχτικά θυμίζει τις θέσεις της Λαϊκής Δεξιάς όπως εκφράστηκαν από το ΛΑΟΣ πριν την πτώση του και άκομψα σήμερα από την Χρυσή Αυγή. Τα όρια μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς γίνονται ασαφή μέσω της πολυπλοκότητας και της πολυμορφίας των προβλημάτων. Χαρακτηριστική και η προσέγγιση Ανεξαρτήτων Ελλήνων και Σύριζα.

Κάπου εκεί ξεφλουδίζουν οι παραδοσιακές ιδεολογίες. Η αριστερά οφείλει να προσαρμόζεται και να αναδημιουργείται διατηρώντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Θύματα σε κάθε περίπτωση είναι οι οικονομικοί μετανάστες οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο και παίζονται μπάλα μέσα σε μία κοινωνία που βράζει. Και το χειρότερο η μεσαία τάξη βλέπει ως μεγαλύτερο εχθρό τους μετανάστες από ότι το τραπεζικό σύστημα που γέννησε και συντηρεί την κρίση. Ελπίζω τα γεγονότα της Κύπρου να ενεργοποιήσουν συνειδήσεις και να αναδείξουν ότι η κρίση είναι «μηχανιστικό αποτέλεσμα» μιας αλόγιστης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πρέπει πρωτίστως να προστατέψουμε τον άνθρωπο, ανεξαρτήτου εθνικότητας από την αλλοτρίωση. Χωρίς αυτό ως βάση της σκέψης μας η κρίση θα γεννήσει μεγαλύτερα ανθρώπινα τέρατα από τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια.

Κατηγορώ την Ευρώπη – Άρθρο του τ. ΥΠΕΞ της Ισπανίας για την Κύπρο

485762-kypros evrokrisi
En defensa de Chipre – Προς Υπεράσπιση της Κύπρου

του Μιγκέλ Ανχελ Μορατίνος*

Ακόμα θυμάμαι τον Ιούνιο του 2003, όταν ο πρόεδρος Κληρίδης επέστρεφε
στη Λευκωσία από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κομίζοντας την ομόφωνη απόφαση
της ΕΕ να δεχθεί την Κύπρο ως νέο κράτος μέλος της. Οι ευρωπαϊκές και
κυπριακές σημαίες ξεδιπλώθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν στη Λεωφόρο
Μακαρίου, ο θόρυβος από τα χιλιάδες κλάξον ηχούσε επί ώρες και η
κυπριακή ζιβάνα έρεε σε όλους τους δημόσιους χώρους και τα καφέ της
νήσου, όπου γιόρταζαν με ευθυμία και ικανοποίηση την αναγνώριση της
Κύπρου ως ευρωπαϊκής επικράτειας. Δέκα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι
δρόμοι έγιναν μάρτυρες διαδηλώσεων με υψωμένα πλακατ τα οποία ζητούν
την έξοδο από την Ευρώπη και ασκούν δριμεία κριτική στις Βρυξέλλες.
Τι συνέβη στην Κύπρο ώστε να περάσει μέσα σε μία μόνο δεκαετία από τον
φιλοευρωπαϊκό ενθουσιασμό στη δυσαρέσκεια; Στις γραμμές που ακολουθούν
δεν φιλοδοξώ να αναλύσω την οργανωμένη από τους ευρωπαίους ιθύνοντες
απερισκεψία για τη διάσωση της Κύπρου. Κάτι τέτοιο θα άξιζε ένα ειδικό
άρθρο. Το μόνο που επιδιώκω είναι να συμβάλω στην σκέψεις όσον αφορά
τους απώτερους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν την κλιμακούμενη και
αρνητική πράξη των Ευρωπαίων έναντι των Κυπρίων.
Ως υπουργός Εξωτερικών έγινα μάρτυρας της διάψευσης των βασικών
ευρωπαϊκών παραγόντων, αλλά και του διεθνούς κατεστημένου για την
απόρριψη από την Κύπρο του Σχεδίου Αννάν ΙΙ. Πολλοί εξ’ αυτών
διερωτόντο: «πώς είναι δυνατόν το 75% των πολιτών αυτού του μικρού
κράτους να τολμά να πει όχι σε ένα σχέδιο που έχουν υπαγορεύσει
Ουάσιγκτον, Βερολίνο και Βρυξέλλες;». Για άλλη μία φορά, έγινα
μάρτυρας, με μια κάποια απογοήτευση, του τρόπου με τον οποίον η
διεθνής κοινότητα σχεδίαζε το μέλλον ενός λαού και ενός έθνους, χωρίς
να λαμβάνει υπ’ όψη της τη γνώμη του και την ιστορική του προοπτική,
αλλά και χωρίς να προβλέπει τις συνέπειες των προτεινομένων. Οι
Κύπριοι απέρριψαν με συντριπτική πλειοψηφία ένα σχέδιο το οποίο
θεώρησαν ελάχιστα δίκαιο για να κατορθώσει να σταθεροποιήσει μία
διαρκή λύση στη διαίρεση του νησιού. Η συγκεκριμένη δημοκρατική
απόφαση δεν άρεσε στη διεθνή ιθύνουσα τάξη, η οποία, αντί να
αναζητήσει λύσεις συγκεκριμένες και να προωθήσει ένα νέο γύρο
διαπραγματεύσεων, τιμώρησε τη χώρα και τον πρόεδρο Παπαδόπουλο με
απομόνωση.
Οι υπουργοί του Ecofin αγνόησαν την εθνική και διεθνή πραγματικότητα
Μέσα σε ελάχιστα μόνο χρόνια αυτή η χώρα ανήλθε, με τη δική της αξία
στα επίπεδα ποιότητας και ανταγωνισμού που απαιτούσαν τα ευρωπαϊκά
πρότυπα. Η Κύπρος ήταν μία χώρα πρότυπο η οποία ανταποκρίθηκε με
ταχύτητα στις κοινωνικές, θεσμικές, οικονομικές, χρηματιστηριακές
απαιτήσεις, καθώς και σε αυτές σε ζητήματα ασφαλείας, που απαιτούσε η
Ευρώπη. Συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις του Σένγκεν και του ευρώ, και
τα οικονομικά της νούμερα ήταν αυτά μιας ευημερούσας χώρας. Το
σημερινό αποκηρυγμένο κυπριακό τραπεζικό σύστημα παρουσιαζόταν, μόλις
πέντε χρόνια πριν, ως σημείο αναφοράς σε ευρωπαϊκό και διεθνές
επίπεδο. Οχι μόνο οι ελληνικές τράπεζες, αλλά πολλές εταιρίες, ανάμεσά
τους βρετανικές και γερμανικές, γνώριζαν και επωφελήθηκαν από την
κυπριακή πλατφόρμα. Σκανδαλίζομαι όταν ακούω σήμερα πώς αυτό το
τραπεζικό σύστημα ταπεινώνει τους Κυπρίους εξαιτίας των καταθέσεων
ρωσικών εταιριών και φυσικών προσώπων: μπορούμε να αναρωτηθούμε αν η
άφιξη ρωσικών κεφαλαίων η οποία καταγγέλλεται στην Κύπρο δεν έχει
σημειωθεί επίσης στη Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο; Η κατάσταση του
κυπριακού τραπεζικού συστήματος ήταν γνωστή και, γι’ αυτό, η Τρόικα
είχε πληροφορίες. Το συγκεκριμένο θέμα συζητήθηκε κατά την κυπριακή
προεδρία της ΕΕ.
Στην άτυπη σύνοδο του Ecofin το Σεπτέμβριο του 2012 στη Λευκωσία, οι
παντοδύναμοι ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών άκουσαν κατά το δείπνο μία
παρέμβαση άκρως ενδεικτική του κύπριου υπουργού Οικονομικών, Βάσσου
Σιαρλή. (Ο κ. Σιαρλής) υπενθύμισε ότι η παρακμή της (αρχαίας) Αθήνας
ξεκίνησε από τη ρήξη σε όσα είχαν συμφωνηθεί από τις 150 πόλεις-κράτη
της Συμμαχίας της Δήλου. Η σύγκριση με την ΕΕ και τη Γερμανία δεν
έγινε θετικά δεκτή και οι υπουργοί του ευρώ έκαναν τα στραβά μάτια
στην παρέμβαση, στην οποία επαναλαμβανόταν η ανάγκη να υπάρξει έξοδος
από κοινού από αυτήν την κρίση.
Την ώρα που ακούγονται φωνές επικριτικές κατά της Κύπρου, οφείλουμε να
θυμίσουμε στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ότι αυτή η χώρα, όπου ζουν κάτι
παραπάνω από 1.200.000 κάτοικοι, έχει ΑΕΠ ύψους 21,5 δισ. ευρώ,
βρίσκεται στην 31η θέση του Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, διαθέτει μία
νεοπαγή πανεπιστημιακή κοινότητα που αριθμεί 7.000 φοιτητές, και
υδρογονάνθρακες που αντιπροσωπεύουν τα τρίτα σε μέγεθος αποθέματα
παγκοσμίως. Οι υπουργοί του Ecofin αγνόησαν την εθνική και διεθνή
πραγματικότητα, καθώς και τη γεωπολιτική και στρατηγική θέση της
Κύπρου. Δεν εκτίμησαν, την ώρα που αντιδικούσαν για το κυπριακό
ζήτημα, την επιρροή της Ρωσικής Ομοσπονδίας, μίας χώρας-κλειδί στο
Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Κύπρος διαθέτει ένα μεγάλο δυναμικό και
όχι μόνο τουριστικό, γιατί τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της έχουν
προκαλέσει πιθανόν τεράστια ανισορροπία στους συσχετισμούς ισχύος και
επιρροής εντός και εκτός ΕΕ. Το ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί
σήμερα είναι αν τα κυπριακά κοιτάσματα θα είναι ευρωπαϊκά, ρωσικά,
τουρκικά, λιβανέζικα ή ισραηλινά. Αυτό ωστόσο είναι άλλο ένα επίμαχο
ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η ευρωπαϊκή πολιτική….
Εν όψει των γεγονότων, υποτιμάται η γεωπολιτική προσέγγιση και
υιοθετείται η ψευδο-τεχνοκρατική, την ώρα που η κυπριακή κοινωνία έχει
εισέλθει σε μία οδό μαρτυρίου δυσανάλογη και άδικη. Για όλα τα
ανωτέρω, (εκφράζω) την αλληλεγγύη μου και στήριξή μου στην Κύπρο.

Kypros

*Ο Μιγκέλ Ανχελ Μορατίνος διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας

El Pais

Το άρθρο στα ισπανικά:

– See more at: http://www.philenews.com/el-gr/oikonomia/628/138986/katigoro-tin-evropi-arthro-sok-tou-t-ypex-tis-ispanias-gia-tin-kypro#sthash.qTu8WIWS.dpuf