Μετανάστες, θύματα σε κάθε περίπτωση.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

του Μάκη Μωράκη

Η κατάργηση των οικονομικών συνόρων που έφερε η Αμερικάνικη παγκοσμιοποίηση οδήγησε και στην παγκοσμιοποίηση μιας Αμερικάνικης κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Με αποκορύφωμα την περίοδο Κλίντον οι ιδιωτικές τράπεζες αφέθηκαν χωρίς πολιτικό έλεγχο να καθορίζουν την παγκόσμια οικονομία. Η περίφημη Νέα Τάξη πραγμάτων άλλαξε τον παραγωγικό τομέα με την χαλάρωση των δασμών και οδήγησε τις επιχειρήσεις σε χώρες χαμηλού κόστους και σε φορολογικούς παραδείσους εις βάρος της μεσαίας εισοδηματικής τάξης των Δυτικών κοινωνιών. Η μεσαία τάξη στυλοβάτης του κράτους άρχισε να καταρρέει. Ο μέσος πολίτης από καταθέτης έγινε δανειζόμενος. Η πρόχειρη λύση στο πρόβλημα κινήθηκε σε δύο άξονες

α) τον αλόγιστο δανεισμό από αγορά κατοικίας μέχρι διακοποδάνεια ώστε οι μικρομεσαίοι να μπορούν να καταναλώσουν τα προϊόντα που παράγονται στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους

β) την αποδοχή της παράνομης μετανάστευσης και της ανασφάλιστης εργασίας.

Δύο άξονες εφευρήματα του νεοφιλελευθερισμού. Με ηθικό επικάλυμμα την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και στο όνομα της ελευθερίας  το σύστημα αποδέχτηκε την εισροή μεταναστών από τις λεγόμενες τρίτες χώρες όσο εξυπηρετούσε την οικονομική στρατηγική του.

Η Ελλάδα του Σημίτη και του Καραμανλή ακολούθησε πιστά το νεοφιλελεύθερο δόγμα στον παραγωγικό τομέα. Φθηνά εργατικά, τραπεζικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες ακόμη και σε  μετανάστες με ελλιπή  χαρτιά, δίχως περιουσιακά στοιχεία, αποτέλεσαν κυρίαρχη πρακτική. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η αποδοχή των μεταναστών δεν έχει καμία ουμανιστική, αλλά προωθήθηκε από τα αστικά κόμματα που διακυβέρνησαν με οικονομικούς όρους. Την στιγμή που οι Έλληνες ιδιώτες βρήκαν πρόσφορο έδαφος στα Βαλκάνια (Μπιζνες στα Βαλκάνια), το Ελληνικό κράτος είδε τους μετανάστες ως νέους πελάτες για το ίδιο  και τις Ελληνικές τράπεζες.

Η ιστορική εξέλιξη της κρίσης είναι γνωστή. Πολλές ιδιωτικές τράπεζες βασίστηκαν σε προβληματικά ομόλογα, τοξικά όπως ονομάστηκαν, η φούσκα έσκασε και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν. Σε γενικές γραμμές οι θεωρίες που ακούμε όλα αυτά τα χρόνια για την έξοδο από την κρίση συνοψίζονται στην νεοφιλελεύθερη άποψη που λέει:

α) Η κρίση οφείλεται στα υπερχρεωμένα κράτη τα οποία πρέπει με προγράμματα λιτότητας να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ώστε το σύστημα να ξεμπλοκάρει

β) Το κράτος πρέπει να συνεχίσει να παρεμβαίνει υπέρ των τραπεζών ώστε να διατηρήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα (το αντίθετο δηλαδή από αυτό που έπραξε η Ισλανδία μετά την κατάρρευση της). Πριν λίγες μέρες δοκιμάστηκε και ένα νέο ακραίο δόγμα με το κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο. Με λίγα λόγια Καπιταλισμός χωρίς παραγωγή μπορεί να υπάρξει χωρίς τράπεζες όχι.

Και στην αριστερή, μαρξιστική  που λέει ότι η κρίση είναι τεχνητή για να κερδοφορίσουν περισσότερο οι λίγοι ή αποτελεί την παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος που καταρρέοντας τρώει τις σάρκες του. Το κούρεμα καταθέσεων μοιάζει με κίνηση καμικάζι που αυτοπυρπολείται όπου στον ρόλο του καμικάζι ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός.

Έχει πάντως τεχνηέντως φύγει από το επίκεντρο των αναλύσεων ο ρόλος των εκατομμυρίων μεταναστών στην εξελικτική πορεία της κρίσης. Σήμερα η Ελληνική κυβέρνηση βλέποντας την άνοδο του Εθνικισμού ξεκινά σκούπα και σηκώνει φράχτες ενώ σε όσους έχουν νόμιμη διαμονή επιτίθεται μέσο της εφορίας στις καταθέσεις τους ώστε να αποφύγει διαρροή κεφαλαίων προς τις πατρίδες τους .

Η αξιωματική αντιπολίτευση  σε αντιδιαστολή, αξιακά προσβλέπει στην κατάργηση των συνόρων και στην προστασία των δικαιωμάτων των οικονομικών μεταναστών πληρώνει το πολιτικό κόστος από μία κοινωνία που βλέπει πλέον εντόνως εχθρικά τον ξένο.

Ο Σύριζα όμως προσπαθώντας να προσφέρει κυβερνητική πρόταση στρέφεται από τον διεθνισμό σε ένα δόγμα «εθνικότερο». Ενώ παραδέχεται ότι τα προβλήματα είναι διεθνή βλέπει ως έξοδο από την κρίση την αναδημιουργία μιας εθνικής οικονομίας  με ενισχυμένο τον ρόλο του κράτους, ελέγχου των ντόπιων τραπεζών και ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής. Για μια οικονομία που θα εξυπηρετεί τις υλικές ανάγκες του Ελληνικού λαού .

Το μοντέλο αυτό αν το δούμε προσεχτικά θυμίζει τις θέσεις της Λαϊκής Δεξιάς όπως εκφράστηκαν από το ΛΑΟΣ πριν την πτώση του και άκομψα σήμερα από την Χρυσή Αυγή. Τα όρια μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς γίνονται ασαφή μέσω της πολυπλοκότητας και της πολυμορφίας των προβλημάτων. Χαρακτηριστική και η προσέγγιση Ανεξαρτήτων Ελλήνων και Σύριζα.

Κάπου εκεί ξεφλουδίζουν οι παραδοσιακές ιδεολογίες. Η αριστερά οφείλει να προσαρμόζεται και να αναδημιουργείται διατηρώντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Θύματα σε κάθε περίπτωση είναι οι οικονομικοί μετανάστες οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο και παίζονται μπάλα μέσα σε μία κοινωνία που βράζει. Και το χειρότερο η μεσαία τάξη βλέπει ως μεγαλύτερο εχθρό τους μετανάστες από ότι το τραπεζικό σύστημα που γέννησε και συντηρεί την κρίση. Ελπίζω τα γεγονότα της Κύπρου να ενεργοποιήσουν συνειδήσεις και να αναδείξουν ότι η κρίση είναι «μηχανιστικό αποτέλεσμα» μιας αλόγιστης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πρέπει πρωτίστως να προστατέψουμε τον άνθρωπο, ανεξαρτήτου εθνικότητας από την αλλοτρίωση. Χωρίς αυτό ως βάση της σκέψης μας η κρίση θα γεννήσει μεγαλύτερα ανθρώπινα τέρατα από τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια.