Water your love for Mykonos. Every drop counts.

Από την ΔΕΥΑΜ κυκλοφόρησαν 2 αυτοκόλλητα με θέμα την ανάγκη για καλύτερη διαχείρηση του νερού με πνεύμα οικονομίας. Έστω και αργά ο μηχανισμός δείχνει να κινείται. Ευχόμαστε όλα να πάνε καλά στο τέλος, αλλά άμεσα πρέπει το θέμα του νερού που είναι από τα πιο πολύτιμα αγαθά της φύσης να το δούμε σοβαρά και με πνεύμα

Η καμπάνια απευθύνεται στο κοινό με δυο εικαστικά που στηρίζουν δυο μηνύματα:

1.    Water your love for Mykonos. Every drop counts.
WATER sticker 1 BLOG KEPOM MYKONOS

2.    Save water for Mykonos. Every drop counts.

WATER sticker BLOG KEPOM MYKONOSΤα παράπλευρα μηνύματα ολοκληρώνουν την επικοινωνία:

«Slow the flow, turn taps off when not in use, shower instead of bath, use low flush toilets, save water».

Η εικαστική πλευρά στηρίζεται στο σχήμα της κλεψύδρας που μεταγγίζει σταγόνες νερού. Η φωτογραφία της Μικρής Βενετίας είναι κυρίαρχη στο πρώτο εικαστικό, ενώ στο δεύτερο η σταγόνα του νερού κατασταλάζει από μια καρδιά που δεν είναι άλλη από την αγάπη του επισκέπτη για την Μύκονο. Καμπάνια με επίκληση στο συναίσθημα και την αγάπη για τη Μύκονο αλλά ταυτόχρονα και επίκληση στη λογική με κεντρικά και παράλληλα μηνύματα λελογισμένης χρήσης του νερού, μπροστά στο χρόνιο πρόβλημα της λειψυδρίας που χαρακτηρίζει τις Κυκλάδες.

WATER sticker 1 BLOG KEPOM MYKONOS l1Όλοι οι ενδιαφερόμενοι επαγγελματίες πρέπει να προμηθευτούν αυτοκόλλητα με τα εικαστικά πρωτίστως από τα γραφεία των Σωματείων Ξενοδόχων και Ενοικιαζομένων Δωματίων Μυκόνου στο παλαιό λιμάνι καθώς και από την ΔΕΥΑΜ.
WATER sticker BLOG KEPOM MYKONOS l1

Πολιτική λειψυδρία στο δήμο της Μυκόνου!

Το κείμενο Πολιτική Λειψυδρία καθώς και όσα ακολουθούν (βλ. λινκς στο τέλος της σελίδας) αποτελούν τεκμηριωμένη έρευνα-ενημέρωση της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου που κράτησε 2 μήνες, το νερό είναι πολίτιμο δημόσιο αγαθό και επαφίεται στον πατριωτισμό όλων μας να το προστατεύσουμε ώστε να το απολαμβάνουμε.
Το κείμενο Πολιτική Λειψυδρία καθώς και όσα ακολουθούν (βλ. λινκς στο τέλος της σελίδας) αποτελούν τεκμηριωμένη έρευνα-ενημέρωση της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου που κράτησε 2 μήνες, το νερό είναι πολίτιμο δημόσιο αγαθό και επαφίεται στον πατριωτισμό όλων μας να το προστατεύσουμε ώστε να το απολαμβάνουμε. Στη φωτογραφία από αριστερά Δέσποινα Νάζου, Δημήτρης Ρουσουνέλος, Άννα Καμμή.


Πολιτική λειψυδρία στον Δήμο της Μυκόνου

Το νερό ως φυσικό αγαθό είναι απαραίτητο για όλες τις μορφές ζωής.
Ως κοινωνικό αγαθό έχει τεράστια σημασία για την ποιότητα της ζωής του ανθρώπου γι’ αυτό και η χρήση του πρέπει να στοχεύει στην ικανοποίηση των αναγκών όλης της κοινωνίας.
Στην Ελλάδα η διαχείριση του νερού γίνεται μέχρι στιγμής είτε από κρατικές εταιρίες είτε από περιφερειακές/δημοτικές επιχειρήσεις που διαχειρίζονται τα δίκτυα των πόλεων. Η αλόγιστη χρήση του και η αύξηση της ζήτησης από την μία, οι κλιματικές αλλαγές και η μόλυνση των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων από την άλλη, συντελούν στη μείωση της ποσότητας αλλά και στην αλλοίωση της ποιότητας του.
Βασική μνημονιακή κατεύθυνση είναι η μετατροπή του δημόσιου νερού σε ιδιωτικό και την εκμετάλλευσή του μέσα από ιδιωτικές εταιρίες, με την πρόφαση ότι η δημόσια διαχείριση ήταν αναποτελεσματική και καταστροφική, το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιείται για την ιδιωτικοποίηση κάθε τι δημόσιου.
Η διεθνής εμπειρία αναδεικνύει ότι όπου έχει εισχωρήσει ο ιδιωτικός τομέας στη διαχείριση του νερού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: αύξηση των τιμών και μείωση της ποιότητας και των παρεχόμενων υπηρεσιών, καθώς ο ιδιώτης δεν έχει καμία διάθεση να προχωρήσει σε εκσυγχρονισμό των δικτύων, μιας και αυτό σημαίνει επενδύσεις τις οποίες δεν προτίθεται να κάνει. Ήδη σε χώρες που είχαν ιδιωτικοποιηθεί τα δίκτυα ύδρευσης (π.χ. Γαλλία) με τα παραπάνω αποτελέσματα, έχουν ήδη ξαναπεράσει σε δημόσιο έλεγχο με κύριο χαρακτηριστικό τη μείωση των τιμών και τη βελτίωση της ποιότητας.
Απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών είναι να παραμείνει η διαχείριση κάτω από δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Στην τάση ιδιωτικοποίησης, ένας σοβαρός αντίλογος είναι η δημιουργία συλλογικών κοινωνικών δικτύων νερού και αποχέτευσης όπως αυτή που δημιουργήθηκε στο Δήμο Θεσσαλονίκης με την Κίνηση των 136.

Νερουλάς στη Μύκονο από τη δεκαετία του '50
Νερουλάς στη Μύκονο από τη δεκαετία του ’50

Η κατάσταση στην Μύκονο
Στη Μύκονο από το 1998 τη διαχείριση του νερού την έχει η ΔΕΥΑΜ.
Μπορεί ακόμη να μην έχει τεθεί το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζεται το γεγονός της έμμεσης ιδιωτικοποίησης, μέσω προγραμματικής σύμβασης με την ΕΥΔΑΠ, όπως ήδη συμβαίνει σε άλλους Δήμους, η οποία με την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Εκτός αυτού όμως ο κίνδυνος είναι ορατός αφού :
α) οι εγκαταστάσεις και η ίδια η υπηρεσία είναι σε κακή κατάσταση.
β) σε διοικητικό επίπεδο η υποστελέχωση, οι περικοπές των μισθών και επιδομάτων μετά την ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο συντελεί στην ελλειπή λειτουργία όλων των δομών.
γ) υπάρχει κατασπατάληση νερού και αλόγιστη χρήση από ιδιώτες.
δ) δεν υπάρχει πρόβλεψη, προγραμματισμός και όραμα για ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτινων πόρων.
Το τελευταίο δε, σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη μείωση των βροχοπτώσεων, φέρνει το νησί σήμερα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η λιμνοδεξαμενή στο Μαράθι. Τα αποθέματα νερού εκεί έχει προ πολλού περάσει τα όρια του συναγερμού. (φωτογραφία Δημ. Ρουσουνέλος Φεβρουάριος 2014)
Η λιμνοδεξαμενή στο Μαράθι. Τα αποθέματα νερού εκεί έχουν προ πολλού περάσει τα όρια του συναγερμού.
(φωτογραφία από Φεβρουάριο 2014)

Η περιγραφή του αδιεξόδου και οι αποδιοργανωμένες δομές
Η φυσική έλλειψη επαρκών αποθεμάτων νερού ήταν πάντα η μόνιμη ανησυχία των κατοίκων της Μυκόνου. Γι αυτό και οι πρόγονοί μας προσπαθούσαν να εξοικονομούν το πολύτιμο αυτό αγαθό με κάθε τρόπο και αισθάνονταν πλούσιοι εάν το νερό από το πηγάδι τους και την στέρνα τους έφτανε για να καλύψουν τις ετήσιες ανάγκες τους.
Το πρώτο εργοστάσιο της αφαλάτωσης κατασκευάστηκε το 1980. Η άνοδος του τουρισμού την ίδια εποχή όταν αυξήθηκαν και οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, απαιτούσε ενίσχυση των αποθεμάτων νερού με υδροφόρα καραβάκια που και αυτά κάλυπταν με δυσκολία την αυξανόμενη ζήτηση έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Η κατασκευή των δύο υδατοδεξαμενών, έργο ζωής για το νησί, του φράγματος στο Μαράθι το 1992 και του φράγματος στο Φωκό στην Άνω Μερά το 1997, ανακούφισε τις ανησυχίες και λιγόστεψε το άγχος της έλλειψης νερού.
Με το πέρασμα των χρόνων οι ανάγκες του νησιού συνεχώς αυξάνονται, με την έκρηξη της ανεξέλεγκτης ανάπτυξης, της κατασπατάλησης των υδάτινων πόρων και της έλλειψης ενημέρωσης και σχεδιασμού διαχείρησης. Αρκεί να σημειώσουμε ότι μετράμε περί της 2000 πισίνες και άλλες τόσες γεωτρήσεις νόμιμες και παράνομες.
Η έλλειψη νερού σήμερα, δεν απασχολεί για πρώτη φορά το νησί μας!
Η λειψυδρία του 2000 έφερε ξανά καραβάκια με νερό στην Μύκονο και αυτή του 2008 έκανε τη ΔΕΥΑΜ να κινηθεί γρήγορα ια την κατασκευή νέου εργοστασίου αφαλάτωσης στον Κόρφο.
Τα σημερινά αποθέματα του φράγματος του Μαραθιού μας αναγκάζουν να κινητοποιηθούμε άμεσα για μην μείνουμε από νερό πριν καλά καλά αρχίσει η καλοκαιρινή περίοδος.
Γιατί όμως τώρα; Γιατί δε φροντίσαμε να λάβουμε τα μέτρα μας πολύ νωρίτερα ώστε να μην πούμε το νερό νεράκι; Γιατί δεν «διαβάσαμε» τα νούμερα έγκαιρα τα οποία μιλούσαν από μόνα τους, για να μην τρέχουμε την τελευταία στιγμή;
Τα χρόνια που πέρασαν υπήρξε η πρόβλεψη δημιουργίας υποδομών, όμως η κατασκευή τους από μόνη της δεν έλυσε το πρόβλημα. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έγιναν οι απαιτούμενες εργασίες συντήρησης με κίνδυνο αυτές να καταστρέφονται ή να υπολειτουργούν. Επίσης η έλλειψη πολιτικής βούλησης και σχεδιασμού συντέλεσε στην κατασπατάληση των αποθεμάτων.

Για την αποδιοργάνωση των δομών αλλά και για την ανεπάρκεια των υδάτινων πόρων σήμερα, ευθύνες έχει κυρίως η διοίκηση της ΔΕΥΑΜ, αφού:
1. Όταν μπορούσε, δε φρόντισε να προσλάβει το απαιτούμενο προσωπικό. Με την απαγόρευση των προσλήψεων εξαιτίας των δημοσιοοικονομικών περικοπών σήμερα, η υπηρεσία αντιμετωπίζει τεράστιο ζήτημα υποστελέχωσης που είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Η λειτουργία της ΔΕΥΑΜ στηρίζεται σε 20 μόλις υπαλλήλους που με φιλότιμο και αυταπάρνηση προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ενώ αντίστοιχα βλέπουν στο τέλος του μήνα τους μισθούς και τα επιδόματά τους κουτσουρεμένα και τις υπερωρίες τους απλήρωτες.
2. Για λόγους μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, δεν φρόντιζε να εισπράττει έγκαιρα παλιές οφειλές ιδιωτών και επιχειρήσεων και έτσι προσάρμοζε τις εργασίες των συντηρήσεων και τις επενδύσεις της ανάλογα με το ταμείο της. Μπορεί να μην οφείλει σε προμηθευτές της και να μην έχει δάνεια ως υπηρεσία, αλλά ο στρατηγικός σχεδιασμός της ήταν κατά κύριο λόγο συντηρητικός και, διεκπεραιωτικός.
3. Δε φρόντισε για χρόνια να προστατέψει τις μετρήσεις από τα « λάθη» της καταμέτρησης κατανάλωσης, παρά μόνο τώρα που ήδη έχουν χαθεί πολλά εκατομμύρια κυβικά νερού, αμέτρητα και άρα αχρέωτα, με τεράστια ζημιά για την υπηρεσία και το Δήμο και τεράστιο όφελος για τις τσέπες των οφελούμενων.
4. Δεν απαίτησε από το Δήμο την είσπραξη του ποσού του 1.000.000 ευρώ που της οφείλει από έργα και τέλη αποχέτευσης για πολλά χρόνια. Η όποια απαίτηση περιορίστηκε σε ανταλλαγή εγγράφων και όχι στην έγκαιρη δημοσιοποίηση του θέματος ώστε να ασκηθεί η μεγαλύτερη δυνατή πίεση.
5. Δε φρόντιζε για χρόνια, για λόγους οικονομίας να συντηρεί σωστά το δίκτυο και τις εγκαταστάσεις, με αποτέλεσμα οι συνεχείς βλάβες να οδηγούν σε απώλεια τεράστιων ποσοτήτων νερού και η κατάστασή τους σήμερα να απαιτεί μεγαλύτερες δαπάνες συντήρησης.
6. Για λόγους οικονομίας επίσης, χρησιμοποιούσε περισσότερο το νερό του φράγματος για την κάλυψη των αναγκών και όχι το νερό από τα εργοστάσια αφαλάτωσης, αφού το κόστος των ανταλλακτικών και της συντήρησης των εργοστασίων αλλά και του ρεύματος, μεγάλωνε κατά πολύ το κόστος παραγωγής .
7. Τέλος, άργησε να σημάνει συναγερμό για την έλλειψη νερού που αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή, προσδοκώντας ότι θα βρέξει έως τον Μάρτιο και θα σωθούμε για άλλη μια φορά από τον Θεό! Κάπως έτσι μπαλώνονταν η κατάσταση μέχρι τώρα.

Επειδή όμως η αντιμετώπιση τέτοιων ζητημάτων δεν εναπόκειται σε προσδοκίες αλλά στην πρόληψη και σε στρατηγικό σχεδιασμό ώστε να υπάρχουν πάντα εφεδρείες, θεωρούμε ότι η διοίκηση της ΔΕΥΑΜ και κατ΄ επέκταση η διοίκηση του Δήμου που την επέλεξε, έχει τεράστιες ευθύνες για την σημερινή κατάσταση. Η μόνο λύση στο πρόβλημα είναι να θεωρούμε ότι βρισκόμαστε σε μόνιμη λειψυδρία, έτσι ώστε να προέχει πάντα η εξοικονόμηση νερού. Επίσης να περιοριστούν νομοθετικά υδροβόρες χρήσεις (πισίνες, γκαζόν κλπ.) που δεν έχουν θέση στα νησιά των Κυκλάδων με τις συγκεκριμένες κλιματικές συνθήκες (χαμηλές βροχοπτώσεις, μεγάλη ηλιοφάνεια).

Προτάσεις για την αντιμετώπιση της κατάστασης

Α. Για το άμεσο μέλλον:
• Ενημέρωση του κόσμου με κάθε τρόπο, για περιορισμό της κατανάλωσης. Ειδική ενημέρωση μέσω των τουριστικών επιχειρήσεων και το site του Δήμου, με προβολή της αναγκαιότητας για εξοικονόμηση των υδάτινων πόρων.
• Επισκευή της παλαιάς μονάδας αφαλάτωσης των 2100 κ.β/24/ωρο και επέκτασή της. Έχει πάρει σχετική απόφαση το ΔΣ της ΔΕΥΑΜ τον Φεβρουάριο 2014.
• Έλεγχος για τυχόν διαρροές και άμεση επισκευή του υφιστάμενου δικτύου μεταφοράς νερού από την αφαλάτωση στις Δεξαμενές και επέκτασή του ώστε να μπορεί να μεταφέρει τις ποσότητες νερού που μπορεί να παράξουν και τα δύο εργοστάσια αφαλάτωσης.
• Συντήρηση όλων των εγκαταστάσεων και ειδικά του αντλιοστασίου στο παλιό λιμάνι ώστε να μπορεί να μεταφερθεί το νερό από τα καραβάκια στις δεξαμενές.
• Διασύνδεση των δύο φραγμάτων Μαραθιού και Άνω Μεράς, ούτως ώστε να επιτευχθεί μια ορθολογική υδατική διαχείριση.
• Απαγόρευση της ανεξέλεγκτης λήψης νερού από τα φράγματα από τους ιδιοκτήτες βυτιοφόρων και επιβολή μεγάλων προστίμων.
• Η προμήθεια νερού από τα βυτιοφόρα πρέπει να γίνεται μόνο από τις δεξαμενές στα εργοστάσια αφαλάτωσης.
• Άμεση αποπληρωμή από το Δήμο στην ΔΕΥΑΜ του ποσού του 1.000.000 που της οφείλει τα τελευταία χρόνια από τα τέλη αποχέτευσης και από έργα για λογαριασμό του Δήμου.
• Προώθηση συστημάτων εξοικονόμησης και πολιτικές εξοικονόμησης νερού, ιδιαίτερα στους υδροβόρους καταναλωτές με παρεμβάσεις του Δήμου.
• Κλιμακωτό τιμολόγιο ώστε να αποτρέπονται οι υπερβολικές καταναλώσεις. Σημειώνουμε εδώ ότι η χρέωση του νερού παραμένει η ίδια από την ίδρυση της ΔΕΥΑΜ και το τέλος 80% που επιβλήθηκε μετά το 2000 αφορά στην συντήρηση δικτύου.
• Καταγραφή των γεωτρήσεων και περιορισμός αδειοδότησης νέων.
• Η κινητοποίηση από τον Δήμο και οι ενέργειες για υδροδότηση με καραβάκι ώστε να υπάρχει απόθεμα είναι λύση έσχατης ανάγκης η οποία είναι κοστοβόρα. Είναι γεγονός ότι η λύση μεταφοράς νερού με καραβάκι έχει τεράστιο κόστος και ουσιαστικά για να μεταφερθεί ποσότητα 200.000 κ.μ. νερού θα στοιχίσει χωρίς το κόστος αγοράς του νερού, με περίπου 10€/κ.μ., ήτοι 2.000.000€, πολύ περισσότερο από την προμήθεια των δύο φορητών μονάδων που θα στοιχίσουν περίπου 1.250.000€ πλέον Φ.Π.Α. και οι δύο.

Έχουν γίνει ενέργειες από τον Δήμο σε συνεργασία με την ΠΝΑΙ για την ένταξή μας σε πρόγραμμα χρηματοδότησης. Οι ενέργειες ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2014 και δεν προβλέπεται να έχουν αποτέλεσμα πριν τον ερχόμενο Αύγουστο. Το ίδιο προβλέπεται και για την προμήθεια 2 κινητών μονάδων αφαλάτωσης δυναμικής 2000 κβ / 24 ωρο, οι οποίες εντάχθηκαν ήδη πρόσφατα στο πρόγραμμα Εθνικών Πόρων Χρηματοδότησης ΣΑΕΠ 067 Δημοσίων Επενδύσεων. Θα εγκατασταθούν στον χώρο των παλιών σφαγείων στα Σπιτάλια (παλαιό λιμάνι), αλλά η ολοκληρωση των ενεργειών δεν θα έχει τελειώσει πριν από τον Σεπτέμβριο του 2014.

• Σε ότι αφορά αφορά στην υποστελέχωση της υπηρεσίας, το πρόβλημα για τους καλοκαιρινούς μήνες θα ελαττωθεί με την πρόσληψη εποχικών υπαλλήλων.

Στο απώτερο μέλλον:

• Στη Μύκονο υπάρχουν 2000 πισίνες με κατανάλωση 80κ.μ. κατά μέσο όρο και συνολικά 160.000 κ.μ. Πρέπει να εξεταστεί η τροφοδότησή τους με θαλασσινό νερό και όχι νερό του δικτύου ειδικά των πισίνων που βρίσκονται κοντά στην θάλασσα. Για να δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσουν μονάδες αφαλάτωσης θα πρέπει να γίνει τροποποίηση περιβαλλοντικών όρων στα ξενοδοχεία και να εξετασθεί εάν σηκώνει τέτοιες εγκαταστάσεις το δίκτυο της ΔΕΗ. Επίσης να εξετασθεί που θα πηγαίνει το αλμόλοιπο.
• Χαρτογράφηση υδάτινων πόρων, ανά περιοχές, ανάλογα με τη χρήση που γίνεται (αγροτική χρήση, πισίνες, οικιακή).
Η αναζήτηση υπόγειου υδατικού δυναμικού στη Μύκονο είναι δυσχερής λόγω της γεωλογικής της δομής. Αποτελείται από γρανίτες με χαμηλή υδροφορία. Τα ετήσια υπόγεια αποθέματα με βάση τη μελέτη του Ι.Γ.Μ.Ε. ανέρχονται σε 100.000 κ.μ. για το ρωγματικό σύστημα Αεροδρομίου και 100.000 κ.μ. για το ρωγματικό σύστημα Άνω Μεράς.

• Η Μονάδα Επεξεργασίας Υγρών Αποβλήτων (Βιολογικός) παράγει περίπου 700.000 κ.μ. νερού ετησίως. Η μονάδα κάνει β’θμια επεξεργασία και μερική απολύμανση, γεγονός που καθιστά αδύνατη την επαναχρησιμοποίηση του ανακτημένου νερού. Ο εκσυγχρονισμός της μονάδας και η μετατροπή της σε μονάδα γ΄ βάθμιας, θα έχει σαν αποτέλεσμα τη δυνατότητα (υπό προϋποθέσεις) επαναχρησιμοποίησης του νερού αυτού για άρδευση. Ουσιαστικά με την επαναχρησιμοποίηση του νερού του βιολογικού και την πολιτική εξοικονόμισης εκτιμάται ότι θα καλυφθεί το έλλειμμα που παρουσιάζεται στο υδατικό ισοζύγιο.
• Ανεύρεση λύσης για χρησιμοποίηση για άρδευση των νερών των πλύσεων των ταχυδιηληστηρίων. Επεξεργασία με κατάλληλα φίλτρα.
• Αυτή την στιγμή διατίθεται δωρεάν νερό από την ΔΕΥΑΜ σε όλες τις σχολικές μονάδες του νησιού, χωρίς να υπάρχουν υδρομετρητές. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορεί να καταγραφεί η κατανάλωση. Θα πρέπει να μπουν υδρομετρητές ώστε να ελέγχεται η κατανάλωση.

Παραθέτουμε εδώ τα παρακάτω στοιχεία, χρήσιμα για να εκτιμηθεί σωστά η παρούσα κατάσταση:
kepom.wordpress.com/-apothemata Υδατικά αποθέματα-Χωρητικότητες, ανάγκες, δυνατότητες, καταναλώσεις
kepom.wordpress.com/katastasi_twra

 

Για το νερό

του Γιώργου Κολέμπα
«Σε 10 χρόνια, δηλ. το 2025 ο μισός πλανήτης θα διψάει
και δεν θα έχει πρόσβαση στο πόσιμο νερό. Η επίδραση
είναι ορατή και στην χώρα μας. Είχαμε μέχρι τώρα το
δεύτερο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο. Τα αποθέματα των φραγμάτων έχουν μειωθεί κατά 44%( με την ανομβρία
των τελευταίων χρόνων). Ταυτόχρονα οι απώλειες των
δικτύων πόσιμου νερού ανέρχονται μέχρι και 40-60%.
Όλα αυτά καθιστούν επιτακτική την ανάγκη
μιας διαφορετικής διαχείρισης των νερών μας»

1.Το νερό ως φυσικό αγαθό απαραίτητο για όλες
τις μορφές ζωής και ιδίως τον άνθρωπο

Water_cycle_elΣτο νερό(Η2Ο) και τα στοιχεία του Υδρογόνο και Οξυγόνο βασίζεται όλος ο πλούτος της βιοποικιλότητας και της ζωής που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη. Ο κύκλος του νερού στη φύση είναι από τους σημαντικότερους για τη ζωή.

Οι λόγοι που το κάνουν τόσο σημαντικό:

  • Είναι κατά κάποιον τρόπο το «αίμα» και τα «σωματικά υγρά» του οργανισμού της «γαίας»(πλανήτη).
  • Βασικό στοιχείο για τη ζωή (το ανθρώπινο σώμα π.χ. αποτελείται από 70% νερό).
  • Αν επιδρούμε είτε θετικά είτε αρνητικά, τότε επιδρούμε απευθείας στις διαδικασίες της ζωής.
  • Αυτό συμβαίνει επειδή έχει πολλές φυσικές και χημικές ανωμαλίες, οι οποίες είναι ακριβώς χρήσιμες για τη ζωή. Το μόριο του Η2Ο σχηματίζεται από 2 άτομα Η και 1 άτομο Ο σε γωνία 105 μοιρών. Το μόριο αποτελεί ένα δίπολο με ένα θετικό πόλο των 2 ατόμων του υδρογόνου και ένα αρνητικό του ατόμου του οξυγόνου. Συμπεριφέρεται σαν ένας μικρός «ηλεκτρομαγνήτης».
  • Η σύνδεση περισσότερων μορίων σχηματίζει υγρούς κρυστάλλους(Cluster). Οι υγροί αυτοί κρύσταλλοι προσλαμβάνουν από το περιβάλλον δονήσεις-κύματα διάφορων συχνοτήτων και συμμετέχουν στη ταλάντωσή τους. Προσλαμβάνουν δηλ. πληροφορίες με τη μορφή ιδιοσυχνοτήτων και τις αναμεταδίδουν.
  • Το νερό ενσωματώνοντας για κάποιο διάστημα διάφορες ενώσεις, με τις οποίες έρχεται σε επαφή, «αποθηκεύει» την αντίστοιχη πληροφορία τους, το «ίχνος» τους, σαν κύμα με τη συχνότητά του. Μπορεί οι διάφορες χημικές ενώσεις με τις οποίες ήλθε σε επαφή το νερό να μην υπάρχουν πια στο νερό, αλλά έχει μείνει η πληροφορία τους. Έτσι το νερό είναι στην ουσία εκτός των άλλων και «πληροφορικό» μέσο.
  • Είναι λοιπόν το νερό «μεταφορέας» όχι μόνο ουσιών, αλλά και πληροφοριών τους, που με τη σειρά τους παίζουν μεγάλο ρόλο στον μεταβολισμό των ζωντανών οργανισμών και στην ενδοεπικοινωνία των κυττάρων τους( το νερό σαν «πληροφορικό» μέσο είναι και η βάση της ομοιοπαθητικής). Σαν «μεταφορέας» μπορεί να μεταφέρει και θετικές και αρνητικές επιδράσεις στους οργανισμούς και στον άνθρωπο.
  • Νερό με μεγάλους κρυστάλλους έχει μικρή δύναμη δέσμευσης, άρα λίγη ενέργεια. Τα διαλυμένα στο νερό π.χ. μέταλλα δεν μπορούν να συγκρατηθούν στο διάλυμα και αντιδρούν μεταξύ τους. Επίσης λιγότερη δυνατότητα να διαπερνά τη μεμβράνη των κυττάρων ή να μεταφέρει μαζί του άλλες ουσίες και πληροφορίες.
  • Νερό με μικρούς κρυστάλλους έχει μεγάλη δύναμη δέσμευσης, άρα και πολλή ενέργεια.  Είναι αρκετή η δύναμη λίγων μορίων για να συγκρατηθεί ένα μέταλλο στο διάλυμα. Διαπερνά επίσης εύκολα τις μεμβράνες των κυττάρων και μεταφέρει γρήγορα ουσίες και πληροφορίες.
  • Σε μη γάργαρο νερό(μεγάλοι κρύσταλλοι) η ξένη ουσία δεν συγκρατείται και αποβάλλεται από το διάλυμα. Αν δηλαδή η δομή του νερού δεν είναι καλή, τότε έχουμε πολλά απόβλητα στον οργανισμό. Αν η ουσία είναι επιζήμια για τον οργανισμό τότε δεν μπορεί να την πάρει μαζί του το νερό, όταν αποβάλλεται από τον οργανισμό και παραμένει σε αυτό. Έτσι ένα τέτοιο νερό δεν καθαρίζει τον οργανισμό. Αν η ουσία είναι αντίστοιχα ωφέλιμη δεν μπορεί να τη μεταφέρει στα κύτταρα, που τη χρειάζονται.
  • Αντίθετα ένα καλό και ενεργοποιημένο τρεχούμενο νερό και καθαρίζει από τις επιβλαβείς ουσίες και μεταφέρει τις ωφέλιμες. Σε νερό με καλή δομή(γάργαρο, μικροί κρύσταλλοι) οι δυνάμεις δέσμευσης από λίγα μόνο μόρια γύρω από τη ξένη ουσία τη συγκρατούν στο διάλυμα και δεν κατακάθεται στον οργανισμό. Λίγα ελεύθερα μόρια είναι πολύ πιο αποτελεσματικά από τα πολλά περισσότερα των μεγάλων υγρών κρυστάλλων. Το νερό που είναι αποθηκευμένο σε μπουκάλια ή δοχεία, μετά από λίγο διάστημα σχηματίζει μεγάλους υγρούς κρυστάλλους και ενώ μπορεί να μας ξεδιψά, δεν επιτελεί το ρόλο του για τον οργανισμό, είναι δηλαδή ένα «νεκρό» νερό.
  • Ο άνθρωπος πάντως δε μπορεί να ζήσει για πολλές μέρες χωρίς νερό, γιατί όπως αναφέρθηκε είναι απαραίτητο για όλες σχεδόν τις διεργασίες που γίνονται στο σώμα. Έτσι χρειάζεται να πίνει τουλάχιστον ενάμισι λίτρο την ημέρα. Δεν έχουν όμως όλοι οι άνθρωποι πρόσβαση σε πόσιμο καθαρό και «ζωντανό» νερό σε αυτόν τον πλανήτη. Στην ουσία μόνο το 1% του υπάρχοντος σε αφθονία νερού είναι κατάλληλο προς πόση. Και αυτά τα αποθέματα όλο και σπανίζουν
  1. Το κοινωνικό πρόβλημα σε σχέση με το πόσιμο νερό


Οι πηγές και τα αποθέματα πόσιμου νερού λιγοστεύουν, λόγω κοινωνικών και οικολογικών εξελίξεων: από την αλόγιστη χρήση, τη αύξηση της ζήτησης στις πόλεις, τη συγκεντροποίηση των πληθυσμών σε μερικές βιομηχανικές περιοχές, τη μόλυνση των επιφανειακών-υπόγειων υδάτων και την μείωση της ποιότητάς του, τη ξηρασία σε κάποιες περιοχές που εντείνεται λόγω κλιματικών αλλαγών, την θερμοκηπιακή θέρμανση και άρα τη μείωση των χιονιών, κ.λπ..

Το πρόβλημα γίνεται κοινωνικό από τη στιγμή που υπάρχει από τη μια αλόγιστη χρήση στις περιοχές που υπάρχουν αποθέματα και από την άλλη αύξηση των αναγκών εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτό θα οδηγεί σε κοινωνικές συγκρούσεις και μερικές φορές και σε συγκρούσεις κρατών(μερικοί προβλέπουν και πολέμους με αιτία το νερό).

Πριν τη βιομηχανική εποχή, οι κοινότητες των ανθρώπων έστηναν οικισμούς σε τοποθεσίες που είχαν κοντά τους νερό και οργάνωναν στη βάση των μικρών αποστάσεων τη διαχείρισή του ( ύδρευση και άρδευση). Ήταν δηλαδή το νερό στα χέρια των τοπικών κοινοτήτων.

Στη συνέχεια, κατά τη περίοδο της βιομηχανικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπου η περιφέρεια συρρικνώθηκε λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης των πληθυσμών στις πόλεις, μέσα κυρίως από την κρατική διαχείριση του πόσιμου νερού μέσω δικτύων και τη μεταφορά του σε μεγάλες αποστάσεις για τις ανάγκες των πόλεων, οι κοινότητες έχασαν τη δυνατότητα που είχαν για τη διαχείρισή του . Οι πηγές και τα αποθέματα της περιφέρειας πέρασαν στα χέρια κρατικών ή ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης. Η όλη αυτή διαδικασία μετέτρεψε το νερό από φυσικό και δημόσιο αγαθό σε εμπορικό και αγοραίο και στη συνέχεια του έδωσε το χαρακτηριστικό της σπανιότητας, παρόλο που είναι ίσως ο πιο άφθονος φυσικός πόρος σε αυτό τον πλανήτη.

  1. Εικονικό νερό: ένα νέο εργαλείο στη διαχείριση των υδατικών πόρων

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, σε έναν άνθρωπο επαρκούν 50 λίτρα ημερησίως για την κάλυψη των αναγκών του(πόση, μαγείρεμα, ντουζ, πλύσιμο ρούχων κ.λπ). Σήμερα ο μέσος Αμερικάνος καταναλώνει 600 λίτρα νερού τη μέρα, ο μέσος Γερμανός 130 λ., ο μέσος Έλληνας 160 λ., ενώ ο Αφρικανός στην υποσαχάρια Αφρική 10 μόνο λίτρα.

Σε 10 χρόνια, δηλ. το 2025 ο μισός πλανήτης θα διψάει και δεν θα έχει πρόσβαση στο πόσιμο νερό. Η επίδραση είναι ορατή και στην χώρα μας. Είχαμε μέχρι τώρα το δεύτερο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο. Τα αποθέματα των φραγμάτων έχουν μειωθεί κατά 44%( με την ανομβρία των τελευταίων χρόνων). Ταυτόχρονα οι απώλειες των δικτύων πόσιμου νερού ανέρχονται μέχρι και 40-60%. Όλα αυτά καθιστούν επιτακτική την ανάγκη μιας διαφορετικής διαχείρισης των νερών μας, ιδιαίτερα σε αγροτικές περιοχές (π.χ. Θεσσαλία), η οποία να εστιάζει στις καταναλωτικές συνήθειες των κατοίκων. Απαιτεί μέτρα εξοικονόμησης νερού, αλλαγές στην τιμολογιακή πολιτική, μείωση των διαρροών με την αντικατάσταση των παλιών δικτύων υδροδότησης, ενημέρωση των πολιτών.

Σε αυτή τη διαχείριση βοηθά η έννοια του «εικονικού νερού». Το εικονικό ή αόρατο ή κρυμμένο νερό αναφέρεται στην ποσότητα του νερού που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας(λέγεται εικονικό ή αόρατο γιατί μετά την παραγωγή ενός προϊόντος, το νερό που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του δεν εμπεριέχεται πια στο προϊόν αυτό).

Έτσι για παράδειγμα χρειάζονται περίπου: 50 λίτρα(λ) νερού για να παραχθεί 1 πορτοκάλι, 400 λ νερού για ένα φλιτζάνι καφέ, 800 λ.  για να παραχθεί 1 ποτήρι γάλα, 900 λ για 1 κιλό καλαμπόκι, 2.000 λ. για ένα πιάτο κρέας με πατάτες, 2.700 λ. για ένα βαμβακερό μπλουζάκι, 6.000 λ. για ένα παντελόνι τζιν, 16.000 λ. για να παραχθεί 1 κιλό βοδινό κρέας, 20.000 λ. για έναν ηλεκτρ. Υπολογιστή, 400.000 λ. για ένα αυτοκίνητο.

Η έννοια του εικονικού νερού μας βοηθά στο να αντιληφθούμε πόσο νερό χρειαζόμαστε για την παραγωγή διάφορων προϊόντων, ώστε να διαχειριστούμε καλύτερα τους υδάτινους πόρους, ιδιαίτερα σε αγροτικές περιοχές με ελλειμματικό υδατικό ισοζύγιο. Όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, όπως με μείωση της καθημερινής του κατανάλωσης ή με χρήση αγαθών από «δεύτερο χέρι» ή με μείωση της κατανάλωσης κρέατος και με αγορά τοπικών κυρίως προϊόντων. Αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο και στο επίπεδο της τοπικής οικονομίας.

Μπορεί για παράδειγμα να υπολογιστεί η ποσότητα του εικονικού νερού που χρησιμοποιείται σε ετήσια βάση, λαμβάνοντας υπόψη την παραγωγή αλλά και την κατανάλωση των κυριότερων αγροτικών προϊόντων. Στο Σχήμα 2 π.χ. κάποιοι επιστήμονες (Χ. Προχάσκα του Ινστιτούτου Εδαφολογίας Θεσσαλονίκης και A.Grohmann T.U. Berlin) υπολόγισαν το εικονικό νερό για τη Θεσσαλία το 2005. Οι θετικές τιμές σημαίνουν εξαγωγή εικονικού νερού, μέσω της εξαγωγής των αντίστοιχων αγροτικών προϊόντων και αρνητικές τιμές εισαγωγή εικονικού νερού, μέσω της εισαγωγής των αντίστοιχων αγροτικών προϊόντων.

 «Από το Σχ. 1 γίνεται φανερό πως η Θεσσαλία χρησιμοποιεί μεγάλες ποσότητες εικονικού νερού στην εξαγωγή βιομηχανικών φυτών (κυρίως βαμβακιού και δευτερευόντως ζαχαρότευτλων) και σιτηρών, ενώ δεν παράγει λιγότερο υδροβόρα προϊόντα. Αν η Θεσσαλία εισήγαγε βαμβάκι αντί να το εξάγει και αν παρήγαγε περισσότερα λαχανικά και βρώσιμα φυτά, αντί να τα εισάγει η ζήτηση νερού θα μειώνονταν τουλάχιστον κατά 540 εκατομ. κ.μ ετησίως, ποσότητα μεγαλύτερη από την ποσότητα του υπογείου νερού που αναμένεται να αναπληρωθεί από την εκτροπή του Αχελώου, που σύμφωνα με την μελέτη ΠΕ –ΕΥΔΕ υπολογίζεται σε 400 εκατ. κ. μ. ετησίως.», εκτιμούν για παράδειγμα, οι παραπάνω επιστήμονες[1].

Οι αγρότες γενικά δεν αξιοποιούν σχεδόν καθόλου τα επιφανειακά νερά, αντλούν ανεξέλεγκτα τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα με αποτέλεσμα να μειώνετε συνεχώς η στάθμη του και να αυξάνεται συνεχώς το κόστος άντλησής του. Με τις μονοκαλλιέργειες, την αλόγιστη χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων και την έλλειψη σωστής ενημέρωσης για τη χρήση τους και τις επιπτώσεις (τα νιτρικά στα νερά έχουν φτάσει στο «κόκκινο»), ζητούν φαραωνικά έργα και την «εκτροπή της λογικής» (βλέπε Αχελώος), και οι πολιτικοί τους τα υπόσχονται, παρόλο που οδηγούν σε φαύλο κύκλο.

  1. Οι προοπτικές

Η όλη εξέλιξη στο ζήτημα δείχνει ότι το πρόβλημα του πόσιμου –κυρίως- νερού, θα «επαναεδαφικοποιηθεί» πάλι, με την έννοια ότι η διαχείρισή του στο μέλλον θα αφορά πάλι στην τοπική κοινωνία. Οι πηγές και τα αποθέματα-από τη φύση τους εδαφικοποιημένες-θα ξανακάνουν ελκυστική την μετεγκατάσταση στην περιφέρεια, κοντά σε περιοχές που τα διαθέτουν ακόμα.

Το πέρασμα στη μεταβιομηχανική εποχή της αποανάπτυξης- τοπικοποίησης (αν ποτέ αυτή αποτελέσει επιλογή για λύση σε έναν κόσμο που καταρρέει), θα απαιτήσει οι κοινωνίες να ενταχθούν πάλι με μια ισορροπημένη σχέση στη φύση. ‘Έτσι θα επανέλθει η αφθονία του φυσικού αυτού αγαθού και δεν θα υπάρχει πια πρόβλημα.

Προς το παρόν, είτε πρόκειται για διαχείριση από κρατικές εταιρείες νερού, είτε από κεντρικές-περιφερειακές μεγάλες εταιρείες που διαχειρίζονται δίκτυα πόλεων ή το εμφιαλώνουν εφοδιάζοντας τις αγορές νερού, το φυσικό και συλλογικό αυτό αγαθό έχει στην ουσία ιδιωτικοποιηθεί και εξασφαλίζεται μέσω της αγοράς.

Στη χώρα μας, ιδίως μετά τις πολιτικές του μνημονίου και την «Καλλικρατική» πια Τοπική Αυτοδιοίκηση, υλοποιείται επίσης πλήρως αυτή η μετατροπή.

Η ιδιωτικοποίησή του όμως θα κάνει τις τοπικές κοινότητες, στις οποίες ανήκουν οι πηγές και τα αποθέματα, καθώς και τους καταναλωτές των πόλεων, να συνειδητοποιήσουν για πρώτη φορά, ότι ένα φυσικό, δημόσιο και συλλογικό αγαθό, μετατρέπεται σε προϊόν εκμετάλλευσης από τις ιδιωτικές εταιρείες. Οι μεν κοινότητες θα δουν να περνάνε οι πηγές τους στα χέρια ιδιωτών και τις ίδιες να μετατρέπονται σε πελάτες τους, οι δε πολίτες των πόλεων θα αντιληφθούν ότι το δικαίωμα πρόσβασης στο κοινωνικό μέχρι τώρα αγαθό, θα πρέπει να αγοράζεται σε τιμές που όλο θα ανεβαίνουν.

Το γεγονός αυτό θα οδηγήσει στην από κοινού εύρεση λύσεων από τις δύο κατηγορίες πολιτών και στη δημιουργία τέτοιων οικονομικοκοινωνικών δομών, που θα εξασφαλίζει την συλλογικοποίση –κοινοτικοποίηση-δημοτικοποίηση του νερού, σαν εναλλακτική λύση στην κρατικοποίηση ή ιδιωτικοποίησή του.

Την πρωτοβουλία για αυτό θα χρειασθεί να την αναλάβουν κύρια οι κάτοικοι των τοπικών κοινοτήτων και να αντισταθούν στον σφετερισμό που θα πάει να γίνει. Μπορούν σαν πρώτο βήμα να συστήσουν συλλογικές κοινοτικές δομές διαχείρισης νερού και αποχέτευσης -όπου δεν υπάρχουν, γιατί σε μερικές κοινότητες υπάρχουν από παλιά οι Οργανισμοί Εγγείων Βελτιώσεων(ΟΕΒ), κοινοτικές τέτοιες μορφές ύδρευσης και άρδευσης.

Οι κάτοικοι των πόλεων-όσοι βασικά θα έχουν πρόβλημα να μετατραπούν σε πελάτες των εταιρειών, και θα είναι η πλειοψηφία τους στην οικονομική κρίση που ήρθε και πρόκειται να μείνει για το επόμενο μεγάλο χρονικό διάστημα-μπορούν να δημιουργήσουν αντίστοιχες δομές και να συνεργασθούν με τα τοπικά κοινοτικά συστήματα, για παραπέρα κοινωνικοποίηση των περισσευμάτων των αποθεμάτων. Μπορούν να δημιουργηθούν ενώσεις των κοινοτικών συστημάτων νερού στα πλαίσια ενός δήμου και στη συνέχεια μιας περιφέρειας ή να υπάρχει συμμετοχή των κοινοτικών συστημάτων στη λήψη των αποφάσεων διαχείρισης, αν δημιουργηθεί νέα δημοτική επιχείρηση ή αλλάξει το καθεστώς σε τυχόν προϋπάρχουσα τέτοια. Μια τέτοια δομή θα εξασφαλίζει στο να μη μετατρέπονται οι κάτοικοι ενός δήμου-που περιλαμβάνει πόλη και γύρω χωριά-σε ανώνυμους χρήστες και καταναλωτές υπηρεσιών μιας εταιρείας έστω και δημοτικής, αλλά σε συνδιαμορφωτές της διαχείρισης των τοπικών αποθεμάτων νερού.

Με αφορμή και τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, οι Ριζοσπαστικές Κινήσεις Πολιτών, που δημιουργούνται για να παρέμβουν στα τοπικά πολιτικά δρώμενα και να διεκδικήσουν δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους στα δημοτικά συμβούλια, θα χρειασθεί να έχουν διαμορφώσει και να προτείνουν στους πολίτες-δημότες ένα πρόγραμμα βιώσιμης διαχείρισης των τοπικών αποθεμάτων νερού.
Γιώργος Κολέμπας
http://topikopoiisi.blogspot.gr/

*Άρθρο – συμμετοχή στον διάλογο του tvxs στο πλαίσιο της Έρευνας για την Κρίση

[1] Τοπικοποίηση, από το παγκόσμιο…στο τοπικό, Γ. Κολέμπας, σελ.175-176

tvxs.gr/

Επίσκεψη της ΚΕΠΟΜ στις υποδομές που χτυπά η υδάτινη καρδιά του νησιού

Στο διυλιστήριο της Αγιάς Σοφιάς, Άννα Καμμή, Δημήτρης Ρουσουνέλος, Γιώργος Συριανός.
Στο διυλιστήριο της Αγιάς Σοφιάς, Άννα Καμμή, Δημήτρης Ρουσουνέλος, Γιώργος Συριανός.

Ολοκληρώνοντας ένα ακόμα κύκλο επιτόπιας ενημέρωσης, στα σημεία που χτυπά η καρδιά των υποδομών της Μυκόνου, επισκεφτήκαμε σήμερα και για 4 ώρες, τις  δυο Λιμνοδεξαμενές, τα μηχανοστάσια και τα  δυο (ταχυ)διυλιστήρια ύδατος. Στην Αγιά Σοφιά φτάνει το νερό από τη Λιμνοδεξαμενή του Μαραθιού και αφού γίνει επεξεργασία τροφοδοτεί την εκτός οικισμού Χώρας ευρύτερη περιοχή. Στις εγκαταστάσεις του λόφου που δεσπόζει τα τελευταία χρόνια μια ανεμογεννήτρια στην Απάνω Μαού φτάνει το νερό από τη Λιμνοδεξαμενή στον Φωκό και από κει τροφοδοτείται με νερό η ευρύτερη περιοχή της Άνω Μεράς.

Οι εργαζόμενοι και οι υπεύθυνοι των εγκαταστάσεων (που επισκεφτήκαμε συνολικά τις τελευταίες μέρες), μας ενημέρωσαν πλήρως και με καλή διάθεση για τον τρόπο λειτουργίας των εγκαταστάσεων και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις μας με προθυμία και ανταλλάξαμε απόψεις που αφορούν στα σημαντικότατα πάντα προβλήματα της ύδρευσης και της επεξεργασίας των λυμάτων στη Μύκονο. Θέλουμε με την ευκαιρία να τονίσουμε ότι χαρήκαμε για το επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού. Συναντήσαμε άτομα που δουλεύουν με πάθος για να τα βγάλουν πέρα με όλες τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες που ως γνωστόν σέρνει στην καμπούρα του ο τόπος μας.

Άννα Καμμή, Ανάργυρος Κουσαθανάς, Αντώνης Κουνουπιώτης στο διυλιστήριο της Άνω Μεράς
Άννα Καμμή, Ανάργυρος Κουσαθανάς, Αντώνης Κουνουπιώτης στο διυλιστήριο της Άνω Μεράς

Πιστεύουμε ότι δεν περιμένει κανείς από εμάς τα μέλη της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα εν έτει 2014. Είναι γνωστό το πρόβλημα λειψυδρίας που αντιμετωπίζουμε φέτος στο νησί. Έχουμε δυστυχώς τον φόβο ότι σα να μην το έχουμε πάρει αυτό σοβαρά. Αυτό γιατί έχουμε μάθει να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα. Να ψάχνουμε λύσεις αφού σκάσουν τα προβλήματα. Χωρίς έγκαιρη πρόβλεψη και καλή οργάνωση για τα δύσκολα.
Ίσως κάποιοι ελπίζουν ότι θα βρέξει ο Φεβρουάριος κι αν όχι, ίσως βρέξει ο Μάρτης.
ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΒΡΕΞΕΙ;
Όλοι κάνουμε τα κουμάντα μας, τον προγραμματισμό μας, στη δουλειά και στα σπίτια μας για την περίπτωση που η κατάσταση όπως δείχνει φτάσει στο «Αμήν». Κουμάντο στο νησί μας, σε ότι αφορά στην ύδρευση, κάνει η Διοίκηση της ΔΕΥΑ Μυκόνου. Γι αυτό και προσδοκούμε να θέσουμε ερωτήματα και να πάρουμε απαντήσεις κλείνοντας τον κύκλο της ενημέρωσής μας τις επόμενες μέρες.

Η λιμνοδεξαμενή στο Μαράθι, σήμερα 6 Φεβρουαρίαου 2014!
Η λιμνοδεξαμενή στο Μαράθι, σήμερα 6 Φεβρουαρίαου 2014!

Η σημερινή εικόνα της κατάστασης στην περιοχή του Φράγματος του Μαραθιού και το εμφανές επίπεδο της στάθμης του ύδατος της λιμνοδεξαμενής δεν θέλει ειδικούς για να σημάνουν καμπανάκι.
Εγρήγορση, πρόβλεψη, έγκαιρη κινητοποίηση και προγραμματισμός ενεργειών χρειάζεται. Έχουμε;

Αρέσει σε %d bloggers: