Δημήτρης Ρουσουνέλος: Είμαστε Μαραθωνοδρόμοι, δεν τρέχουμε Κατοστάρι*

 Δημήτρης Ρουσουνέλος: θα μιλήσω αν και έχω ένα παράπονο. Η Άννα μου είχε υποσχεθεί βεγγαλικά, πυρσούς, πολλά φαγιά, ταρατατζούμ, θριαμβευτικές εισόδους και 10 Κεπομίτισσες αμαζόνες να με πλαισιώνουν. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν βλέπω εδώ!ομιλία του Δημήτρη Ρουσουνέλου
11.05.14 στο Γρυπάρειο

Περί αφθαρσίας και άλλων πολιτικών …ευδαιμονίων στην πορεία του χρόνου

To 1998 ήμουνα νέος και άφθαρτος. Σαράντα ενός ακριβώς.
Λίγο πιο μεγάλος από τον Κωνσταντίνο Κουκά.
Συμμετείχα με τον Γιώργο τον Ξυδάκη στις εκλογές, κάναμε ένα ωραίο- πρωτοποριακό για την εποχή του- αγώνα. Πήραμε ένα εξαιρετικό 10%, ρίξαμε και κάτι χορουδάκια στο Ματογιάννι -από τη χαρά μας- και απολαύσαμε μια σκληρή Βερωνική 4ετία με έναν σύμβουλο, που στάθηκε παλικάρι και όλοι ακόμα τον θυμούνται γιατί πολύ συχνά μόνο μαζί του μίλαγε ο τότε δήμαρχος στα συμβούλια, αφού πολύ πιθανόν ήταν ο μόνος που καταλάβαινε.

Χρόνια αργότερα κι ενώ τα πράγματα έδειχναν ότι υπήρχε ανάγκη έκφρασης της δικιάς μας –της δικιάς σας φωνής- βρεθήκαμε πάλι στον εκλογικό στίβο με επικεφαλής την Δέσποινα Νάζου.
Ήταν μια δύσκολη εκλογή.
Ρίξαμε τα χορουδάκια μας πριν, αλλά όχι μετά.
Είχαμε μεν αυξήσει τις δυνάμεις μας κατά 3% αλλά είχαμε πάλι μια έδρα στον Δήμο και ξέραμε πολύ καλά τι σήμαινε αυτό. Εξάλλου γνωρίζαμε ότι είχαμε χάσει σαν τόπος και σαν κοινωνία την ευκαιρία να απαλλαγούμε από το παρελθόν που μας πήγε 10χρόνια μπροστά και 30 πίσω.

Σε λίγο καιρό κλείνω τα 57 και είναι η τρίτη φορά που είμαι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος.
Έχω δηλαδή κάτι κοινό με τον Ανδρέα Φιορεντίνο. Με μια διαφορά: ότι εγώ συμμετέχω στην Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου, που έχει τον ίδιο πυρήνα εδώ και 16 χρόνια και συνεχώς εμπλουτίζεται, ενώ από την άλλη υπάρχει ο καρπός, λείπει όμως ο πυρήνας.

Αν με ρωτήσετε θα σας πω ότι αυτές είναι οι πιο ήπιες εκλογές που έχω συμμετάσχει. Αυτό γιατί διδάξαμε πολιτικό ήθος από την πρώτη στιγμή. Όλοι το αναγνωρίζουν και ως ένα βαθμό το υιοθετούν.

Δεν ξέρω τι θα κάνετε και δεν είμαι εγώ που θα σας υποδείξω το σωστό.
Χρωστάτε όμως κάτι στη συνείδησή σας.
Γιατί επί 3,5 χρόνια η ΚΕΠΟΜ και κυρίως η Δέσποινα Νάζου με την αγωνιστικότητά της και ακολούθως η Άννα Καμμή με τη μεθοδικότητά και το πάθος της, έβαλαν το κεφάλι τους στον πάγκο του χασάπη.
Και το έβαλαν μονάχες τους… όταν οι άλλοι …ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ κιότευαν.
Όταν οι άλλοι τα εύρισκαν μεταξύ τους…
Όταν οι άλλοι ήταν αλλού…
Στις αποστολές τάχα μου του ΕΟΤ
ή σε ταξίδια αναψυχής…

Η Δέσποινα και η Άννα το έβαλαν το κεφάλι τους, όχι για την πάρτη τους, …δεν πάσχισαν να περάσουν νόμους και διατάξεις για το συμφέρον τους το προσωπικό, το οικογενειακό, το παραταξιακό. Δεν μοίρασαν θέσεις και καρέκλες αντιπαροχής. Δεν αποδέχτηκαν παθητικά το ρόλο που τους ανατέθηκε όπου συμμετείχαν.
Την ίδρωσαν τη φανέλα τους… για την πατρίδα αν θέλετε, για τον καθένα μας ξεχωριστά δηλαδή …ρε γαμώτο!

Κατέθεταν αιτήσεις, ζήταγαν έγγραφα, έπαιρναν πρωτόκολλα, έστελναν ραπόρτο στην Αποκεντρωμένη και στα αρμόδια υπουργεία.
Διάβαζαν όταν οι άλλοι έρχονταν αδιάβαστοι.

Κατηγορηθήκαμε για τις ενέργειες που κάναμε για τα σκουπίδια… δικαιωθήκαμε …σταμάτησαν οι φωτιές, ήρθε προσωπικά και επι τούτοις ο Αντιπεριφερειάρχης, ήρθε ο Περιφερειάρχης… έδωσε τα εύσημα στον ΜοικοΝΟΣ, γεγονός που έκανε τον πρόεδρο του Δ.Σ. να λυσσάξει. Όλη η Ελλάδα βοά γι αυτό που γίνεται στη Μύκονο. Για την πρωτοπορία της προσπάθειας για ανακύκλωση στην πηγή. Όλη η Ελλάδα πλην Μυκονίων.

Παίζοντας ένθεν κακείθεν παιχνιδάκια πόλωσης

Εμείς κρατάμε “το τιμόνι να μην μπατάρει το σκαφί
και σένα σου ‘γιναν συνήθεια της Χαλιμάς τα παραμύθια”

Θα έχετε ακούσει βέβαια ότι η ΚΕΠΟΜ θα ψηφίσει την 2η Κυριακή κάποιον συγκεκριμένο υποψήφιο. Προφανώς θέλουν να εκβιάσουν ψήφους παίζοντας στο παιχνίδι της πόλωσης. Ανάλογο παιχνίδι, πιθανόν επειδή μας θεωρούν δεδομένους παίζεται κι από την άλλη πλευρά.
Ωραία πράγματα!
Εμάς λόγος προφανώς δεν μας πέφτει! Το παιχνίδι είναι προαποφασισμένο, άρα σικέ.

Επειδή όμως μας ξέρετε καλά, κι επειδή γνωρίζετε ότι δεν κρυφτήκαμε ποτέ πίσω από το δάχτυλό μας. Επειδή είχαμε πάντα το θάρρος της γνώμης μας κι επειδή είμαστε όντα πολιτικά με συνείδηση. Κανένας μας δεν άγεται και φέρεται κατά τις βουλές τρίτων. Πολλώ δε μάλλον, δεν επηρεαζόμαστε από διαδόσεις απολίτικες, όπως και από σκιώδεις συμπεριφορές.
Το πραγματικό ερώτημα που μπαίνει είναι τι θα κάνουν εκείνοι όταν εσείς αγαπητοί μας φίλοι μας στείλετε στην δεύτερη Κυριακή. Γιατί ήμασταν, είμαστε και θα παραμείνουμε, πρώτοι στις προτιμήσεις της καρδιάς σας.
Εκεί λοιπόν, πίσω στο παραβάν, χρωστάτε μια μάχη με τη συνείδησή σας.
Αυτή τη μάχη επιβάλετε να δώσετε όλοι και σε αυτή τη μάχη να βγείτε νικητές.
Να βγούμε νικητές. Όλοι!
Και παρακαλώ, ξεχάστε αυτό που σας λένε ότι είμαστε όλοι ίδιοι.
Και καλά ότι είμαστε «ΟΛΟΙ Μυκονιάτες».
Δεν ήταν «ΟΛΟΙ Μυκονιάτες» και αυτοί που βρέθηκαν πριν 4 μήνες και θα βρεθούν μετά από 4 μήνες πάλι στο δικαστήριο με βαρύτατες κατηγορίες; Αυτοί που καταδίκασαν τον τόπο στη σημερινή κατάσταση; Τι ήταν αυτοί;
Όχι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν είμαστε «ΟΛΟΙ Μυκονιάτες».
Από τη μια είναι αυτοί που θεωρούν τη Μύκονο ιδιοκτησία τους, ένα φέουδο ελέω Θεού κεκτημένο.
Από την άλλη είμαστε εμείς που θεωρούμε ότι μόνο με οργανωμένη και συλλογική προσπάθεια, με διάλογο και δημοκρατία, με έναν αγώνα διαρκείας θα ορίσουμε τις τύχες μας, τις τύχες όλων μας.
Σας καλούμε να δυναμώσετε τη φωνή της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου από την πρώτη κιόλας Κυριακή.
Είμαστε Μαραθωνοδρόμοι. Δεν τρέχουμε Κατοστάρι.

Τελειώνοντας, θα μου επιτρέψετε να πω ότι σε πέντε χρόνια από φέτος θα είμαι 62 χρονών και σύμφωνα με την τρέχουσα μυκονιάτικη αντίληψη θα είμαι πολιτικά …γέρος και φθαρμένος!
Όλοι εμείς οι γέροι και φθαρμένοι Κεπομίτες του αύριο θα θέλαμε πολύ να ήμασταν εκείνοι που είπαν ο καθένας για τον εαυτό του τη φράση του Γρηγόρη:
«Το όνειρο μου είναι να καταφέρω να γίνω ένα περήφανο γεροντάκι, που θα κάνει βόλτες στον Γιαλό, χωρίς να γκρινιάζω για το πώς κατάντησε το νησί και για το τι δεν έκανα όσο ήμουν νέος».

Σας ευχαριστώ!

*Ευχαριστώ τον Δημήτρη Ασημομύτη
για τον τίτλο “Μαραθώνιο τρέχουμε, όχι κατοστάρι”.

Από την κεντρική προεκλογική ομιλία της Άννας Καμμή- επικεφαλής της ΚΕΠΟΜ στις εκλογές του Μαΐου 2014.

Το video της ομιλίας από το Mykonos press

Πολυτεχνείο: «…πέντε χιλιάδες άνθρωποι εκπληκτικοί, ερωτικοί. Δίχως εξάρτηση από κανένα κόμμα και φορέα»

Σαράντα χρόνια πέρασαν από τότε που «…πέντε χιλιάδες άνθρωποι εκπληκτικοί, ερωτικοί. Δίχως εξάρτηση από κανένα κόμμα και φορέα…» έφεραν τούμπα την ιστορία στο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Από τότε ο Νοέμβρης σημαδεύτηκε σαν σύμβολο αντίστασης και αγώνα του λαού μας και ιδιαίτερα των νέων, των μαθητών, των φοιτητών, των εργαζομένων. Ο Μήτσος Παπαχρήστος, ο συγγραφέας , ο γνωστός ως βασικός εκφωνητής του Πολυτεχνείου, θα ‘ναι σε λίγες μέρες κοντά μας. Σε εκδήλωση υπό την αιγίδα της ΚΔΕΠΠΑΜ το Σάββατο 23 Νοέμβρη στις 20:00, θα μιλήσει στο Ματογιάννι για τον Πολιτισμό και την Πολιτική του σήμερα.
Θα είμαστε εκεί, όχι για το σύμβολο, αλλά γιατί ο λόγος του είναι καθαρός κι ακούγεται ακόμα και σήμερα το ίδιο ξάστερος:
«…και δρόμους μας έκαναν και πλατείες και ήρωες. Δεν ήμασταν. Ήμασταν ό,τι είναι και τα σημερινά παιδιά…»
papahristos Dimitris Mykonos omilia
Με αυτή την αφορμή αναδημοσιεύουμε δύο συνεντεύξεις που έδωσε ο Παπαχρήστος με την ευκαιρία της 40ης επετείου του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου το 1973.

Η φωνή του Πολυτεχνείου

Toν συνάντησα στη «Μουριά» της Καλλιδρομίου.
Η φωνή του Πολυτεχνείου μίλησε για το κλίμα της εποχής,
τη μεταπολίτευση και για την απαξίωση της
«γενιάς του Πολυτεχνείου», για τα παιδιά σήμερα.

συνέντευξη στον Γιώργο Δημητρακόπουλο για την Athens Voice


Βλέπετε κλίμα Πολυτεχνείου στις σημερινές διαμαρτυρίες για την κρίση; Δεν επαναλαμβάνονται τα πράγματα γιατί θα είναι φάρσα ιστορική. Οι πάντες έχουν μέσα τους το Πολυτεχνείο. Και κυρίως οι νέοι. Νοσταλγούν κάτι που δεν έχουν ζήσει κι αυτό είναι ελπιδοφόρο. Είναι άλλες οι συνθήκες σήμερα. Αλλά θα γίνει κάτι πιο πολύ και πέρα από εκεί. Έχοντας όμως κάποιες κατακτήσεις που είναι είτε στο συνειδητό είτε στο μυαλό τους. Γι’ αυτό πρέπει να θυμόμαστε τι έγινε.

Πώς το βιώσατε τότε; Δεν ήταν μια εξέγερση. Εκεί έγινε η πραγμάτωση της άμεσης δημοκρατίας. Γίναμε μια μεγάλη κομμούνα με γενικές συνελεύσεις από φοιτητές απ’ όλες τις σχολές, με ανακλητούς εκπροσώπους, με συντονιστική επιτροπή, με ραδιοφωνικό σταθμό, με συνύπαρξη. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι εκπληκτικοί, ερωτικοί. Δίχως εξάρτηση από κανένα κόμμα και φορέα.

Γιατί υπάρχει αυτή η προσπάθεια απαξίωσης της γενιάς του Πολυτεχνείου; Eίναι υποβολιμαίο να λένε ότι κάποιοι εξαργύρωσαν από τη γενιά του Πολυτεχνείου. Το απαξίωσαν σκόπιμα οι άκαπνοι ή αυτοί που θα ήταν εναντίον μας, αν ήταν τότε εκεί. Χρησιμοποιούν 10-20 ανθρώπους από εμάς που πήραν δημόσιες θέσεις και πάνε να ταυτίσουν όλους. Δεν σέβονται ούτε τους νεκρούς, ούτε τους τραυματίες, ούτε τους ανώνυμους. Είναι λάθος. Δεν ήμασταν γενιά, ήμασταν μια μειοψηφία. Δεν ήμασταν ελεγχόμενοι. Διαμορφώναμε την κατάσταση από μόνοι μας.

Πώς έγινε το Πολυτεχνείο; Aπό αυτή την εξεργεσιακή αμεσοδημοκρατική αντίληψη και στο πνεύμα της ελευθερίας, που ήταν για μας ακόμη πιο σημαντική και από το ψωμί. Ξεπεράσαμε τα προβλήματα της παιδείας, γιατί στην αρχή ήταν φοιτητικά τα αιτήματα, πολιτικοποιήσαμε τον αγώνα, μιλήσαμε για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, ένα τρίπτυχο που ισχύει και σήμερα ακόμη. Ζητήσαμε από το λαό να μας συμπαρασταθεί, κι εμείς με το λαό που είχε εξεγερθεί δεν θα γκρεμίζαμε απλώς τη Χούντα αλλά θα πηγαίναμε και παραπέρα. Η Χούντα δεν ήταν το μόνο πρόβλημα. Η Χούντα ήταν αυτό που βλέπαμε, που μας στερούσε το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία. Είναι λάθος να συγχέουμε τα πράγματα. Γίνετα σκόπιμα. Έχει μια αίγλη, όμως. Η δυναμική του είναι σημαντική και ως ιστορικό και ως συμβολικό γεγονός. Διότι δείχνει το δρόμο της συνέχειας. Από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς με τη μεταπολίτευση, με την τραγωδία της Κύπρου, με το καθεστώς που διαμόρφωσαν οι παλιοί πολιτικοί. Με τη σύμπραξη της Χούντας. Σκεφτείτε τον Γκιζίκη να ορκίζει τον Καραμανλή και την κυβέρνηση εθνικής ενότητας με εκλογές ανήμερα στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.

Το ραδιόφωνο τι ρόλο έπαιξε; Καθοριστικό. Έγινε η φωνή των εξεγερμένων. Σπάσαμε τη μοναξιά και την απομόνωση. Απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα. Έβγαλε τον κόσμο από τη χουντοποίηση, το φόβο, την ανοχή. Για αυτό φωνάζαμε «έξι χρόνια είναι πολλά – δεν θα γίνουνε επτά». Γι’ αυτό λέγαμε «απόψε πεθαίνει ο φασισμός», «λαέ, συμπαράσταση». Υπήρχε ένα ακόμη σύνθημα: «Απόψε θα γίνει της Ταϊλάνδης». Δεν ήμασταν μόνοι. Είχαν και εκεί εξεγερθεί οι φοιτητές. Όπως και στη Νότιο Κορέα, στο Βελιγράδι, στην Ιταλία. Ένα παγκόσμιο πνεύμα.

Το κλίμα πώς ήταν; Θυμάμαι έφεραν το «Γούντστοκ» και το κατεβάσανε την άλλη μέρα, όπως και το «Φράουλες και αίμα». Λογοκρισία, τρομοκρατία, σκοτάδι στα πανεπιστήμια, κυβερνητικοί επίτροποι, χαφιέδες από την ασφάλεια. Βασάνιζαν, τρομοκρατούσαν, εξορίες. Υπήρχε μια δημιουργική κατάσταση δίνοντας τόπο στην ουτοπία μέσω του ονείρου και της πίστης μας ότι θα γκρεμίσουμε τη Χούντα και θα αλλάξουμε τον κόσμο. Νομίζεις ότι ξέραμε; Aυτοοργανωθήκαμε αυθόρμητα, αποκτήσαμε αυτονομία, πήγαμε κόντρα στον Μαρκεζίνη και στην προσπάθεια ομαλοποίησης της Χούντας που είχε τσιμπήσει κι ένα μέρος της Αριστεράς. Αλά τούρκα δημοκρατία. Με πολιτικούς μαριονέτες. Σπάσαμε την καθολικότητα που ήθελε να έχει πάνω μας η Αριστερά. Δεν ήλεγχαν αυτό που κάναμε. Πήγαμε κόντρα και στους πολιτικούς.

Πώς σας έβλεπε ο κόσμος και τα κόμματα; Eίχαμε γίνει πολιτικό υποκείμενο για τρεις μέρες. Είχε φύγει το παιχνίδι από τα χέρια τους. Αυτοί ήθελαν να κλέψουν από εμάς για αυτό μας αγκάλιασαν μέχρι ασφυξίας και κάποιοι ενδώσανε. Γιατί μας είχαν ανάγκη. Μεγαλώσαμε και πολιτικοποιηθήκαμε μέσα στη Χούντα πολύ πιο προχωρημένα από ό,τι πιστεύουν σήμερα οι νέοι ή νομίζουν κάποιοι σκοπίμως θεωρώντας μας αλήτες. Στο μυθιστόρημά μου «Ο ήλιος του μουσείου» έχω γράψει ότι καθόμασταν αραχτοί και πίναμε καφέ στο μουσείο και μας έλεγαν «α, πληρώνουν οι γονείς τους τάχα να σπουδάζουν», χωρίς να καταλαβαίνουν ότι κυοφορούνταν η επανάσταση στα τραπέζια και στις σχέσεις μας. Είχαν προηγηθεί τρία χρόνια για να δημιουργηθούν από τραγούδια, ομάδες, παρέες, έρωτες, οι προϋποθέσεις κόντρα στο σκοτάδι του πανεπιστήμιου, στους εγκάθετους της Χούντας, στην παθητική κοινωνία. Την ξυπνήσαμε. Από σπίθα είχαμε γίνει φωτιά σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεν τολμούν να το θίξουν το Πολυτεχνείο. Να το διαστρεβλώσουν προσπαθούν. Και δρόμους μας έκαναν και πλατείες και ήρωες. Δεν ήμασταν. Ήμασταν ό,τι είναι και τα σημερινά παιδιά.

Τι μπορεί να συμβολίζει το Πολυτεχνείο στα σημερινά παιδιά; Τα νέα παιδιά που είναι στην ανεργία και στην ξεφτίλα θα δημιουργήσουν τα δικά τους κύτταρα. Και θα τα λένε «πολυτεχνεία» ακόμη και ας μην έχουν σχέση με εκείνο το γεγονός. Λειτουργεί συμβολικά. Είναι ένας σταθμός ανεφοδιασμού γι’ αυτά. Να πάρουν εφόδια από εκεί και να εκτιναχτούν στο μέλλον, που τους το έχουν αφαιρέσει. Να εκτιναχτούν στο όνειρο και στην απόλαυση της ζωής. Διότι η τυραννία της επιβίωσης και της ανάγκης είναι χειρότερη από μια ορατή δικτατορία. Η βία των αυτοκτονιών, της ανεργίας, της κοινωνικής κατάθλιψης. Υπάρχει βία στα μάτια των ανθρώπων. Απόγνωση, απογοήτευση. Αυτά τα σημάδια, αν γενικευτούν, πού θα κρυφτούν οι άλλοι;

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

και η συνέντευξη στην
Ντίνα Καρατζιου για
την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

papahristos Dimitris Eleftherotypia 1a_Page_1lpapahristos Dimitris Eleftherotypia 1a_Page_2l

Αρέσει σε %d bloggers: