H Μέλπω Αξιώτη βρίσκει και πάλι «τα κομματάκια της ζωής» και τα κάνει υψηλή Τέχνη

MELPW-BOOK-POSTER-LOW
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΡΕΠYΜΠΛΙΚ- ΒΑΣΤΙΛΛΗ ΤΗΣ ΜΕΛΠΩΣ ΑΞΙΩΤΗ

H Βιβλιοθήκη Παναγιώτη Κουσαθανά – Δημοτική Στέγη Μελέτης Πολιτισμού και Παράδοσης, η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Περιβάλλοντος Παιδείας και Ανάπτυξης Μυκόνου και οι εκδόσεις Άγρα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Μέλπως Αξιώτη Ρεπυμπλίκ-Βαστίλλη (Εκδόσεις Άγρα, 2014) στη Μύκονο, την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014, στην αίθουσα της ΚΔΕΠΠΑΜ στο Ματογιάννι, στις 20.30΄.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
–Τιτίκα Δημητρούλια, Επίκουρη Καθηγήτρια Θεωρίας και Πράξης της Μετάφρασης στο Α.Π.Θ. και Κριτικός Λογοτεχνίας: «Ένα κείμενο στα γρανάζια της Ιστορίας: το Ρεπυμπλίκ-Βαστίλλη ως σπαρασσόμενο σώμα», 10΄
–Μαίρη Μικέ, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Α.Π.Θ.: «Εξορία και νόστος της γραφής», 10΄
–Σαράντος Ορφανουδάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής Νομικής Σχολής στο Α.Π.Θ.: «Ακόμα τις πατάν τις όρνιθες τα τρένα αλλά η δική μας η καρδιά είν’ αλλού», 15΄

Την παρουσίαση του βιβλίου θα προλογίσει και θα συντονίσει
ο συγγραφέας Παναγιώτης Κουσαθανάς.
«Τα λόγια βλέπεις σα στοιχειά διασκελούνε τα πέλαγα και πάνε κι όλος ο κόσμος πιστεύει στα λόγια όπως πιστεύει ο κόσμος και τα στοιχειά». Αυτά έγραφε η Μέλπω Αξιώτη (1905-1973) στο εμβληματικό πλέον βιβλίο της Δύσκολες νύχτες το 1938. Και τω όντι τα λόγια της Μέλπως διασκέλισαν και πάλι τα πέλαγα κι ήρθαν να μας συναντήσουν σ’ ένα άλλο ανέκδοτο αυτή τη φορά μυθιστόρημά της το Ρεπυμπλίκ-Βαστίλλη, γραμμένο απ’ ευθείας στα Γαλλικά κατά το διάστημα της «αναγκαστικής υπερορίας» της συγγραφέως στη Γαλλία. Εκτός από φτερωτά σαν τα στοιχειά τα λόγια είναι όμως και υπομονετικά: περίμεναν εξήντα πέντε ολόκληρα χρόνια για να εκδοθούν μεταφρασμένα αριστοτεχνικά στα Ελληνικά στο ύφος της ξεχωριστής γραφής της Αξιώτη από την Τιτίκα Δημητρούλια και σχολιασμένα πληρέστατα από την Μαίρη Μικέ, δυο από τις σοβαρότερες σύγχρονες μελετήτριες του έργου της σπουδαίας συγγραφέως, καθηγήτριες αμφότερες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ακολουθώντας την οδοιπορία της εξορίας της ίδιας της Αξιώτη αυτά τα λόγια, φτάνουν επιτέλους ύστερα από την αφάνεια και τη σιωπή τόσων χρόνων ν’ ακουστούν και στον αγαπημένο γενέθλιο τόπο της, τη Μύκονο, όπου και θα γίνει η παρουσίαση του εξαιρετικού μυθιστορήματος στις 12 Σεπτεμβρίου του 2014. Εκτός από τις δυο παραπάνω καθηγήτριες θα μιλήσει και ο Σαράντος Ορφανουδάκης, επίσης καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Την παρουσίαση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο συγγραφέας Παναγιώτης Κουσαθανάς διαβάζοντας και αποσπάσματα από το «νέο» έργο της Μέλπως Αξιώτη, όπου η συγγραφέας κατά τη συνήθειά της βρίσκει και πάλι «τα κομματάκια της ζωής» και τα κάνει υψηλή Τέχνη. Και σ’ αυτό το βιβλίο της, όπως άλλωστε στα περισσότερα, κουφοκαίει ξεχειλίζοντας πότε πότε ασίγαστη κι αβάσταγη η νοσταλγία για την πατρίδα: «Ένα δόντι, το ξεριζώνεις γρήγορα. Παίρνει αντίθετα καιρό να ξεριζώσεις ένα σώμα από τον τόπο του», αν ποτέ ξεριζώνεται ένα σώμα από το μέρος που το έθρεψε και το τράνεψε. Γιατί όσο και να μεταμορφωθεί, ή ακόμη και να παραμορφωθεί, ένας τόπος, μένει ανάλλαχτο κι αλώβητο το καστέλι των αναμνήσεων και της νοσταλγίας του ανθρώπου, «τρυπωμένο» κι αυτό σαν την ψυχή του τόπου…
Π.Κ.

Δήμητρα-Μίκα Βουλγαράκη: ερευνητική, μεθοδική, αποτελεσματική. Μαζί μας για την Αλλαγή!

Συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο*
της Κ.Ε.ΠΟ.Μ. για τις Δημοτικές Εκλογές
της 18ης Μαΐου 2014

Δήμητρα-Μίκα Βουλγαράκη

KEPOM Voulgaraki Dimitra ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Η Δήμητρα Βουλγαράκη γεννήθηκε το 1959 στον Πειραιά από Ανωμερίτες γονείς, τον Παναγιώτη Ι. Λοΐζο («Λωλάδα») και την Ειρήνη (της Λίζας). Μεγάλωσε όμως στη Μύκονο και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της εδώ.
Τελειώνοντας το Λύκειο παντρεύτηκε τον Χρήστο Βουλγαράκη από τη Δράμα και απέκτησαν δυο γυιους, τον Θανάση και τον Παναγιώτη.
Για μια δεκαετία μόνο άφησαν το αγαπημένο νησί για την όμορφη Θεσσαλονίκη (1985-1995).

Από το 1995 η Δήμητρα ζει μόνιμα πια με την οικογένειά της στην Άνω Μερά. Έκτοτε είναι συχνή η παρουσία της σε πολιτιστικές δράσεις και φορείς του νησιού μας: στον Πολιτιστικό-Λαογραφικό Σύλλογο Γυναικών Μυκόνου, στην Κινηματογραφική Λέσχη Μυκόνου, στον Σύλλογο Γυναικών «Ανωμερίτισσες», στα μαθήματα Ιστορίας του αρχαιολόγου Παναγιώτη Χατζηδάκη και σε αρκετά ακόμη εκπαιδευτικά σεμινάρια. Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Αστικού Συνεταιρισμού για την ανακύκλωση Μ-ΟΙΚΟ-ΝΟΣ. Στις Δημοτικές Εκλογές του 1998 στήριξε με τη συμμετοχή της το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού Μυκονιάτικη Κίνηση Πολιτών (Μ.Κ.Π.).

Ωστόσο, είναι περισσότερο γνωστή και οικεία σε μας από την παρουσία της στη Δημοτική Στέγη Μελέτης Πολιτισμού και Παράδοσης. Εκεί, από τον Φεβρουάριο του 2000 έως και τον Αύγουστο του 2013 (με ένα μόνο μικρής διάρκειας διάλειμμα), προσέφερε ευδόκιμα τις υπηρεσίες της στην οργάνωση και καταγραφή των βιβλίων της Βιβλιοθήκης και συνετέλεσε δημιουργικά στην έκδοση των «Μυκονιάτικων παραμυθιών» του Λουδοβίκου Ρουσέλ.

Το ενδιαφέρον της για τα παιδιά και η ικανότητά της να τα φροντίζει και να τα περιβάλει με αγάπη την οδήγησαν στο να είναι σήμερα μια πολυαγαπημένη φίλη τους, πέρα από τροφός τους.

Αυτή την περίοδο ασχολείται ερευνητικά με τα Μεταλλεία της Μυκόνου. Πρόκειται για ένα ερευνητικό σχέδιο που η ίδια έχει βάλει ως στόχο να το ολοκληρώσει και να το παραδώσει στην τοπική κοινωνία, εμπλουτίζοντας την κοινωνική της μνήμη, την τοπική εργασιακή/εργατική ιστορία και τη γνώση για πλευρές του Μυκονιάτικου παρελθόντος που δεν είναι γνωστές και επισήμως καταγεγραμμένες.

Στηρίζει τον συνδυασμό της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου, γιατί εμπιστεύεται τους ανθρώπους της –με αρκετούς από τους οποίους γνωρίζεται ή/και συνδέεται φιλικά εδώ και δεκαετίες– και τους θεωρεί ικανούς να φέρουν την ΑΛΛΑΓΗ στον τόπο μας.

*Συνεχίζουμε την επίσημη δημοσιοποίηση ονομάτων, φωτογραφιών και
βιογραφικών των συμπολιτών μας που συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο
της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου για τις Δημοτικές Εκλογές
της 18ης Μαΐου 2014 με επικεφαλής την Άννα Καμμή.

Αποσπερίδες της Στέγης Μελέτης Παναγιώτη Κουσαθανά

Αρχίζουν οι «Αποσπερίδες» που διοργανώνει η Στέγη Μελέτης Πολιτισμού και Παράδοσης της Βιβλιοθήκης Παναγιώτη Κουσαθανά. Το πρόγραμμα για την αυριανή Κυριακάτικη Αποσπερίδα και μέχρι τα Χριστούγεννα έχει ως εξής:

(1/46) Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012,
ώρα έναρξης 7 μ.μ. ακριβώς

«Από Μουσικής άρχεσθε και εις μουσικήν λήγεσθε», ήταν εξαρχής, είναι και θα είναι το έμβλημα των δικών μας αποσπερίδων πολιτισμού στις οποίες όλοι οι φίλοι που διψούν για πνευματική τροφή είναι καλοδεχούμενοι. Για την εφετινή έναρξη Το Καρναβάλι των ζώων του C. Saint-ens (1835-1921) ερμηνευμένο εντυπωσιακά από δυο πιάνα, ένα ξυλόφωνο, λίγα έγχορδα κι ελάχιστα πνευστά το 2003 μέσα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού ανάμεσα σε… ελάφια και καμηλοπαρδάλεις. Ως συμπλήρωμα, θα προβληθούν και τρεις ολιγόλεπτες ερμηνείες-σταθμοί στη χορευτική τέχνη από τη Ρωσίδα Μάγια Πλιτσεσκάγια σε διαφορετικές περιόδους της ζωής της και της λαμπρής καριέρας της. Πρόκειται για τον Θάνατο του Κύκνου, που αποτελεί, ως γνωστόν, απόσπασμα από το παραπάνω έργο του Γάλλου συνθέτη.

(2/47) Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012,
ώρα έναρξης 7 μ.μ. ακριβώς

Αφιέρωμα (Β΄ Μέρος) στον κύκλο των Μυκονιατών συγγραφέων των βραχύβιων, αλλά σημαδιακών Μυκονιάτικων Χρονικών (1933-1935) του Γιαννούλη Μπόνη (1878-1960) – και όχι μόνον: η Μέλπω Αξιώτη (η μόνη που με το περίλαμπρο έργο της τα κατάφερε όχι μόνο να γίνει γνωστή έξω από τα στενά τοπικά μας όρια, αλλά και να επηρεάσει τα λογοτεχνικά τεκταινόμενα), ο αδελφός της Πανάγος Αξιώτης, η Μαριέττα Βατιμπέλλα, ο Ιωάννης Κονσολόπουλος, η Κατίνα Μαλανδράκη, ο Γεώργιος Μορφινός… Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 μια φούχτα χαριτωμένοι και χαρισματικοί άνθρωποι βάζουν τα θεμέλια της νεότερης μυκονιάτικης συγγραφικής παράδοσης εμπνεόμενοι από και για τον αγαπημένο τόπο και φέρνοντας τ’ απάνω κάτω στον λεγόμενο «επαρχιακό» τύπο με τη μοναδική εφημερίδα-περιοδικό τους να ανοίγει για πρώτη φορά τον δρόμο, που είχαν πρωτοξεκινήσει προ αμνημονεύτων χρόνων ο ανώνυμος ποιητάρης λαός του νησιού της Μύκονος, ο επίσης Ανώνυμος “έντεχνος” ποιητής του 1810 –αυτός που αναφέρει ο Σκωτσέζος John Galt στις μοναδικές ταξιδιωτικές για τον τόπο μας εντυπώσεις του–, ο Θεόδωρος Ι. Γρυπάρης με το ποιμενικό ειδύλλιό του Η Βοσκοπούλα του Αιγαίου Πελάγους (1838), ο Νικηφόρος Καλογεράς, ο Δημήτριος Κουνενής και ο Σπυρίδων Παγανέλης. Προλόγισμα και ανάγνωση-σχολιασμός-ανάλυση τριών εξαιρετικών διηγημάτων του Ιωάννη Κονσολόπουλου, του Πανάγου και της Μέλπως Αξιώτη.

(3/48) Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012,

ώρα έναρξης 7 μ.μ. ακριβώς

«Η αρχιτεκτονική φυτρώνει στη γη που βρίσκεται και έχει άμεση σχέση με αυτήν όπως το δένδρο ή ο θάμνος…», λόγια του Έλληνα Άρη Κωνσταντινίδη (1913-1993). Αφιέρωμα στον σπουδαίο αρχιτέκτονα με την ευκαιρία της πρόσφατης επανέκδοσης των βιβλίων του από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, και –εντός ολίγου– των εκατό χρόνων από τη γέννησή του και των είκοσι από τον αδόκητο θάνατό του. Με εφαλτήριο την παράδοση ο Κωνσταντινίδης θα υπερβεί με τόλμη τη στείρα μίμησή της, χωρίς όμως να περιφρονεί τα δοκιμασμένα διδάγματά της, και με γενναιότητα θα δημιουργήσει πρωτοποριακά οικοδομήματα-«δοχεία ζωής». Κτίσματα που εντός τους μας προστατεύουν όλον τον ενιαυτό, όπως οι φωλιές των πουλιών ή οι μονιές των αγριμιών, δροσίζοντας το καλοκαίρι και ζεσταίνοντας τον χειμώνα. Είναι ευλογία που το ξεκίνημα, αλλά και το μοναχικό οδοιπορικό, αυτού του σπουδαίου ανθρώπου είναι πολλαπλά στενά συνυφασμένα με το νησί μας στην καλή του ώρα: Δυο από τα πρώτα βιβλία του (1947 & 1953), που εκδόθηκαν ιδίοις αναλώμασιν, υμνούσαν την αρχιτεκτονική, αλλά και την ανθρώπινη ομορφιά της Μύκονος, κι ένα από τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματά του κατά την κορύφωση της επαγγελματικής του εξέλιξης ήταν το ξενοδοχείο Ξενία στην πρώτη του μορφή (1959), όπου ο αρχιτέκτονας είχε ιδιοφυώς κατορθώσει ό,τι έως τότε φάνταζε ακατόρθωτο: να εναρμονίσει, να χωνέψει και εν τέλει να εξαφανίσει μιαν ογκώδη επέμβαση στο ευαίσθητο μυκονιάτικο τοπίο, χωρίς να αλλοιώσει και χωρίς να μιάνει τον περιβάλλοντα χώρο του, πράγμα που προσπάθησε αργότερα να κάνει, χωρίς, ευτυχώς, να το πετύχει, μια τερατωδών διαστάσεων έξω από τα μέτρα του τόπου μαρίνα. Δυστυχώς, όπως έδειξε ο χρόνος, το σοφό παράδειγμα του Άρη Κωνσταντινίδη, που άλλωστε ποτέ δεν είχε γίνει πλήρως αποδεκτό, λησμονήθηκε, ο σπόρος που έριξε, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, έπεσε σε χέρσα χωράφια όχι μόνο στη Μύκονο, αλλά και σ’ όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα το σημερινό οικοδομικό αλαλούμ, την αρχιτεκτονική κατάντια μας: Καταφέραμε να περισώσομε κάποια από τα ξενόφερτα λεγόμενα «νεοκλασικά» κτήρια κι αφήσαμε ανελέητα να ισοπεδωθεί η ακραιφνώς ελληνική, η πλήρως συνταιριασμένη με το ελληνικό τοπίο και τις ελληνικές κλιματικές συνθήκες σπουδαία νησιώτικη, αλλά και της υπόλοιπης στεριανής Ελλάδας, αρχιτεκτονική!

Θα ακούσομε τον ίδιο τον αρχιτέκτονα από αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό να μας εξιστορεί τις αγάπες, τις ευαισθησίες, τις ανησυχίες και τα πιστεύω του, θα αναγνωστούν επιλογές από τα «μυκονιάτικα» πονήματά του αναγνωσμένα από τον Παναγιώτη Κουσαθανά κι ο Μυκονιάτης αρχιτέκτονας της νεότερης γενιάς Απόστολος Ν. Νάζος θα κάνει μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή και ανάλυση στο σημαντικό έργο που άφησε ο μεγάλος συνάδελφός του αποχωρώντας με δική του προαίρεση από τη ζωή, αναμφίβολα βαθύτατα πικραμένος.

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΣΑΘΑΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΜΕΛΕΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ& ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

THE PANAYOTIS KOUSATHANAS LIBRARY

MUNICIPAL RESEARCH FOUNDATION ON CULTURE & TRADITION

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή

5.30΄ –  8.30΄ μ.μ.

Τηλέφ. 22890-22646

E-mail: biblpankous@gmail.com

http://paramilita.blogspot.com

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤ΄ (2012-2013)

Απονομή βραβείου στον Παναγιώτη Κουσαθανά

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει και εδώ: https://kepom.wordpress.com/2011/02/21/panayiotis_kousathanas/ , είχαμε τη χαρά στη Μύκονο να δούμε να βραβεύεται για μια ακόμα φορά ο Παναγιώτης Κουσαθανάς για το έργο του. Αυτή τη φορά με το Λογοτεχνικό βραβείο Διηγήματος για το βιβλίο του “Λοξές ιστορίες που τελειώνουν με ερωτηματικό” από τις εκδόσεις Ίνδικτος.

H ΚΕΠΟΜ και όλoι οι Μυκονιάτες, ευχαριστούμε τον Παναγιώτη για την μεγάλη τιμή που μοιράζεται μαζί μας και με το νησί της Μυκόνου.

Ο ίδιος είχε να πει τούτα τα λόγια κατά την απονομή που έγινε προχτές στην Αθήνα:

«Ευχαριστώ την Κριτική Επιτροπή και τη Διεύθυνση Γραμμάτων για τη βράβευση του βιβλίου μου, τον εκδότη μου φίλο κ. Μανώλη Βελιτζανίδη της «Ινδίκτου», τη φιλόξενη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, κι όλους εσάς.

Μια γλυκύπικρη διαπίστωση με αφορμή το βραβείο: Σε βιαστικούς καιρούς προχειρότητας, η κοπιώδης χειρωναξία, το ματσακόνισμα του εργάτη της γραφής δεν μετρούν, γι’ αυτό η διάκριση αυτή ήταν για μένα αναπάντεχη πηγή ενδυνάμωσης και χαράς, ωστόσο το έργο καθαυτό δεν παύει να είναι απροστάτευτο ενώπιον των βραβείων· οι άνθρωποι, θαμπωμένοι από τα τέτοια, εύκολα χάνομε την ουσία του πράγματος και το μέτρο στον έπαινο και στον ψόγο.

Το χρηματικό έπαθλο του βραβείου θα διατεθεί για τις ανάγκες της Κοινωφελούς «Στέγης Μελέτης Πολιτισμού & Παράδοσης», που λειτουργεί εδώ και μια τετραετία στο νησί. Αφιερώνω το βραβείο στον γενέθλιο τόπο, που μου χάρισε «του Απόλλωνος τα χρυσά δώρα» κι ό,τι εύμορφο στη ζωή, τον ίδιο τόπο όπου η α-κοσμία της υπερβολής και ο ψευδεπίγραφος «κοσμοπολιτισμός» του καλοκαιρινού πλήθους μοιράζουν τον αγριότερο απομονωτισμό. Τα εφευρήματα, με τα οποία παλεύονται τα τελευταία, επινοούνται από μιαν αμοιβαία αγάπη χάρη στα ψιχία μιας ψυχομαχούσας αρχαίας ευμένειας. Είχε δίκιο ο ποιητής: «Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό…». Ωστόσο, επειδή το ολίγιστο δεν είναι, ευτυχώς, το ίδιο με το τίποτα, τα ρετάλια αυτής ακριβώς της ευμένειας ενσταλάζουν ακόμη δρόσο ψυχής.

Η Μύκονος ευτυχεί απόψε, όπως ταιριάζει σε μιαν από φυσικού της παλαιόθεν αρχόντισσα, να ακουστεί για κάτι άλλο πέραν του τιποτένιου, του απελπιστικά εφήμερου, όπου μονόμπαντα έχομε εθιστεί. Μακάρι, η ευτυχής συγκυρία αυτής της απονομής να κάνει την «τρυπωμένη ψυχή του νησιού», όπως λέει η σπουδαία πατριώτισσά μου Μέλπω Αξιώτη, να ξεμυτίσει θαρραλέα και να συναντήσει περισσότερη στοργή και προστασία, τιμιότητα και σεβασμό, ευθύνη και ποιότητα. Να κάνει όσους νοιαζόμαστε γι’ αυτόν τον τόπο, τώρα που είναι πιο ανοχύρωτος από τότε που έκαναν τα ρεσάλτα τους οι πειρατές, να νιώσομε, έστω κι επ’ ολίγον, ότι τέτοιες και αξιότερες είναι οι διακρίσεις κι ανάλογες οι αρετές που του αρμόζουν – και μας αρμόζουν. Τέλος, ιδιαίτερες ευχαριστίες στην κ. Κατερίνα Σχινά, που διάβασε απόψε την εισηγητική έκθεση της κριτικής επιτροπής για το βιβλίο μου. Ένιωσα ξεχωριστή ικανοποίηση ακούγοντας επιτέλους για τη δουλειά μου όσα επί χρόνια περίμενα να επισημάνουν οι κριτικοί των βιβλίων μου. Και πάλι σας ευχαριστώ.

πκ, Απρίλης 2011″

Τα χάικου: από την Ιαπωνία, στη Βιβλιοθήκη Παναγιώτη Κουσαθανά

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΜΕΛΕΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Δ΄ Περίοδος Χειμωνιάτικων Αποσπερίδων Πολιτισμού

Η Βιβλιοθήκη Παναγιώτη Κουσαθανά συνεχίζει για τέταρτο χειμώνα τις αποσπερίδες πολιτισμού με αναγνώσεις, αφιερώματα σε συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες, προβολές έργων-σταθμών του παγκόσμιου κινηματογράφου, κείμενα για τον πολιτισμό και την ιστορία της Μυκόνου κι άλλες ενδιαφέρουσες εκπλήξεις με αριστουργήματα της Τέχνης, κυρίως της Μουσικής, καθώς και δυσεύρετα ντοκουμέντα για τους φίλους και τους ενδιαφερόμενους για πνευματική τροφή μέσα στην ηρεμία του νησιώτικου χειμώνα.

Κυριακές, 27 Μαρτίου και 10 Απριλίου 2011, 7 μμ.

Διπλό αφιέρωμα στη γιαπωνέζικη ποιητική φόρμα του τρίστιχου, δεκαεφτασύλλαβου χάικου. Η επίδρασή της στην ελληνική, ποιητική παραγωγή:

Φάρσα της μοίρας:

κάτω απ’ το κράνος λαλεί

ένα τριζόνι.

(Bashō)

Στάξε στη λίμνη

μόνο μια στάλα κρασί

και σβήνει ο ήλιος.

(Γ. Σεφέρης)

Ωράριο λειτουργίας

Δευτέρα / Τετάρτη / Παρασκευή 17.30΄-20.30΄

(Τηλέφ. 22890-22646) http://paramilita.blogspot.com/

THE PANAYOTIS KOUSATHANAS LIBRARY

MUNICIPAL RESEARCH FOUNDATION ON CULTURE & TRADITION

Οι «Λοξές Ιστορίες» τελειώνουν με θαυμαστικό!

Μέσα στον ορυμαγδό των καταθλιπτικών ειδησεογραφικών δελτίων αυτών των ημερών, ξεπήδησε ένα ευχάριστο νέο. Αυτή τη φορά αφορούσε έναν εκλεκτό συμπολίτη μας, έναν δικό μας άνθρωπο. Το φετινό κρατικό βραβείο διηγήματος δόθηκε στον συμπατριώτη και φίλο, Παναγιώτη Κουσαθανά, για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν με ερωτηματικό» από τις εκδόσεις Ίνδικτος.

Το εξώφυλλο από τις "Λοξές ιστορίες που τελειώνουν με ερωτηματικό", εκδόσεις Ίνδικτος, 2009, σελ. 152

Δεν είναι η πρώτη φορά που το έργο του βραβεύεται με το ανώτατο κρατικό βραβείο. Το 2002 είχε τιμηθεί πάλι πρώτος στην κατηγορία χρονικού – μαρτυρίας, για τους δυό πρώτους τόμους των «Παραμιλητών». Το έργο του Παναγιώτη έχει να επιδείξει κι άλλες πρωτιές και είμαστε σίγουροι ότι κι αυτή η πιό πρόσφατη διάκριση, τιμητική τόσο για τον άνθρωπο αλλά και για τον τόπο που τον φιλοξενεί, αντανακλά σ’ όλους τους μυκονιάτες. Κι αυτό είναι κάτι που πολύ το έχουμε ανάγκη σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε και στον διασυρμό που υφιστάμεθα ως χώρα, αλλά και ως νησί αυτής της χώρας…

Συγχαρητήρια Παναγιώτη! Σου ευχόμαστε να είσαι πάντα γερός και τα χρόνια που έρχονται να είναι για σένα γόνιμα, δημιουργικά και ουσιαστικά.

Ευχαριστούμε πολύ.

~

Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς δήλωσε στην εφ. «Έθνος»:

«Είναι πολύ σημαντικό το βραβείο για μένα, γιατί είμαι απομονωμένος και απομακρυσμένος από τα σινάφια. Πάντα πίστευα πως τα βραβεία είναι θέμα γνωριμιών. Γι’ αυτό πέφτω από τα σύννεφα, δεν το περίμενα».

Στην Κριτική Επιτροπή συμμετείχαν οι: Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.

Είχαν να κρίνουν, στις βραχείες λίστες των βραβείων, το έργο σημαντικών ανθυποψηφίων ανάμεσα σε σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς στην κατηγορία διηγήματος, όπως:

1) Κώστας Ακρίβος για το έργο του «Τελετές ενηλικίωσης: Μια ζωή σε δεκαεφτά επεισόδια», εκδόσεις Μεταίχμιο.

2) Δήμητρα Κολλιάκου για το έργο της «Η αρρώστια των βουνών», εκδόσεις Πατάκης.

3) Παναγιώτης Κουσαθανάς για το έργο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν με ερωτηματικό: Μυθιστορίες για τα ολέθρια επακόλουθα του χρόνου», εκδόσεις Ίνδικτος.

4) Ανδρέας Μήτσου για το έργο του «Η ελεημοσύνη των γυναικών», εκδόσεις Καστανιώτης.

5) Γιώργος Σκαμπαρδώνης για το έργο του «Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος- Διηγήματα 2004-2009», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

links: Ίνδικτος

Όλα στα κάρβουνα με αποσπάσματα

Παναγιώτης Κουσαθανάς

Αφιέρωμα στον Andrej Tarkovsky – Solaris

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011, 7 μμ.

Πρώτο αφιέρωμα στις επτά ταινίες του Andrej Tarkovsky (1932-1986) με την προβολή της ταινίας Solaris (1971). Οι μνήμες, οι ενοχές και οι νοσταλγίες που ακολουθούν τον διαπορούντα και πάσχοντα άνθρωπο σʼ όποιο σημείο του σύμπαντος κι αν βρεθεί απελευθερώνοντάς τον με το μαρτύριο και τη συνειδητοποίηση εν τέλει.»Γιατί βασανιζόμαστε έτσι;», ρωτά ένας από τους ήρωες και απαντά: «Χάσαμε την αίσθηση του σύμπαντος δίνοντας μεγάλη σημασία στους εαυτούς μας… Ο πόνος κάνει τη ζωή γκρίζα. Ανακουφιζόμαστε όταν δείχνομε έλεος. Την αγάπη τη νιώθεις, δεν την εξηγείς όπως τη γνώση. Ίσως είμαστε εδώ για να κατανοήσομε την αγάπη…»

Ο κινηματογράφος ως υψηλή τέχνη στις καλύτερες στιγμές του. Η σύγκριση με τα σημερινά υποπροϊόντα μιας αβασάνιστης και αμαθούς κουλτούρας είναι συντριπτική για τα δεύτερα…